Op het eiland Tiengemeten, zomaar langs de weg een stalletje met snoepjes. Geen mevrouw of meneer om de centjes in ontvangst te nemen, maar een busje waar je het in kon doen. Oudhollands snoep, op ouderwetse manier aan de man/vrouw gebracht en met een ouderwets vertrouwen in de eerlijkheid van de menschen 😉
| Afgelopen zaterdag volgde ik een fotoworkshop bij André Nijenhuis, hier in Rotterdam.
Meestal zijn dergelijke cursussen voor mensen met een spiegelreflexcamera, maar dit keer was het juist toegespitst op de compactcamera. |
 |
Ik dacht dat ik er redelijk mee om kon gaan. Nou niet dus.
Om te beginnen adviseerde André om de digitale zoom uit te zetten. Inzoomen gaat veel beter op de computer met Adobe Elements of Photoshop.
En dat wat me altijd abacadabra leek, diafragmagrootte en sluitertijden, werd me door de uitleg ineens een stuk duidelijker.
Al met al een nuttige zaterdagmiddag!
En van dat Adobe Elements weet ik ook nog niet genoeg. Dat wordt de volgende cursus!
| Kom, dacht de architect, laat ik eens iets anders verzinnen. Zo’n rijtje blokkendoosjes, dat is toch niet je dat. Ik maak er lekker een rijtje vuurtorens van. Leuk staat het wel, maar zou het ook praktisch zijn? Of zijn dit huizen voor nieuwsgierige aagjes, die vanuit hun torentje met een verrekijker naar de andere buren staan te gluren? |
 |
Het Schielandhuis in Rotterdam is niet alleen één van de weinige historische gebouwen van de binnenstad, maar herbergt ook het Historisch Museum van Rotterdam. Er is altijd veel te zien, maar op dit moment loopt er een tentoonstelling over de stad en haar bewoners. Leuk om te zien, ook als niet Rotterdammer. En er is een levensgrote kaart van Rotterdam te zien, waarop de groei van de stad vanaf 1300 tot nu.
Ook de andere tentoonstellingen zijn de moeite waard!
| Het hing zomaar aan een paaltje, in het bos. Geen moeder, geen oma, geen kind meer in de buurt. Ja, het was ineens warm geworden. Kindje huilde en had het warm. Jasje dus uit. En daarna speelde ze wat. Toen ze terug gingen naar huis scheen de zon nog, geen windje dat kilte bracht. En zo vergeet je dus zo’n jasje. Zouden ze nog teruggegaan zijn? Of heeft iemand anders het meegenomen. Zo van “Hé, mooi jasje!”en het toen achterop de fiets meegenomen? Wat een vragen bij zomaar een vergeten kinderjasje. |
 |
| Manlief en zwager naar de RAI, schoonzus en ik stappen in Amsterdam. Lekker winkeltje in, winkeltje uit. Koffie op een terrasje in de zon, later een heerlijk broodje op een ander terras.
We vergaapten ons aan de vele mensen, in de meest vreemde uitdossingen. Amsterdam is een stad van tegenstellingen. Het is er rommelig, druk, maar soms vind je een plekje waar rust en stilte heerst. Zoals hier, op een verscholen hofje. |
 |
| Ik weet eigenlijk niet of dit een typisch Rotterdams beeldje is, maar ik vind het wel iets speciaal voor mijn stad. Een beeld van een hond, naast zijn hondendrol. Net iets waar je je groen en geel aan ergert als je er in trapt. Maar dit is wel toch een schattig beestje en dat hij… nou ja, vooruit hij moet toch ook wel eens. Zo te zien hebben heel veel mensen zijn koppie geaaid en ook die drol. Maar dat gaat me toch iets te ver. Fikkie blijf nog maar lekker zitten, daar op de Oude Binnenweg. |
 |
 |
Hopelijk is het nu wel gedaan met kou, vorst en sneeuw. We verlangen inmiddels allemaal naar de lente en willen onze benen wel weer eens strekken op een zonnig terrasje.
Maar toch kon ik het niet laten om nog één keer deze berijpte hortensia te laten zien. Want dat vind ik wel de mooie kant van de winter. Helaas is het niet alle dagen zo’n feest. |
 |
Het is verstandiger om op straat voor je te kijken en ook te zien waar je je voeten neerzet. Want voor je het weet zit er kauwgum, of erger hondepoep, aan je schoen. Maar ik kijk ook vaak omhoog, langs de gevels. En dan stuit je ineens op zo’n fraai geveltje. Waar? In Rotterdam, op de Oude Binnenweg.
|
| Geen idee wie het maakte, geen idee wat het precies voorstelt, maar telkens als ik hier langs rij wordt mijn humeur opgepept. Speciaal als het regent, want hoe grauw het dan ook kan zijn, alles wordt er vrolijker van.
Het staat op de muur van een pand aan de Diergaardesingel in Rotterdam. |
 |
