Category Archives: foto’s van anderen

Lekker?

Posted on by

In Japan zijn tradities heilig. Ambachten uit verre eeuwen worden er nog steeds in ere gehouden. Zoals Amezaiku, de kunst van lollies maken.
Maar de 26 jarige Shinri Tezuka maakt natuurlijk niet zomaar een lollie. Je zult er niet gauw een beetje onbedachtzaam aan likken. Want ze zijn allemaal uniek en met veel vakmanschap gemaakt. Je zet ze neer, bekijkt ze aandachtig, geniet er van en pronkt ermee. Misschien eet je ze wel helemaal niet op, maar stel je tentoon, onder een glazen stolp.
In 2013 opende Shinri zijn winkel “Ameshin, waar zijn kunstwerken verkocht worden voor 1000 tot 2000 yen en hij workshops organiseert voor hen die dit ook zouden willen leren.  Hij gebruikt alleen natuurlijke kleurstoffen, suiker en zetmeel. (Klik op een foto om te vergroten)

Dat is wel heel wat anders dan de lollies, die we hier voor enkele dubbeltjes kopen, toch?

Recept

Posted on by
recept Via Instagram kwam ik op dit recept van Allerhande van grootgrutter AH. Niet de gebruikelijke manier van pasta koken, maar ik vond het het proberen waard. En niet ten onrechte. Een echt super makkelijk, maar toch ook heel smakelijk en gezond (want met best veel groente) recept. Zelf week ik iets af van het filmpje. Ik maakte de balletjes zelf en bakte ze eerst een beetje aan, waarna ik er paddestoelenbouillon (in plaats van kippenbouillon) en de spaghetti erbij deed. Ik maakte het voor 2 personen, maar hield het recept verder wel aan.

 

 

Bewaren

Bewaren

Amerika

Posted on by

Eerlijk gezegd waren er maar vrij weinig lieden die de overwinning van Trump voorzagen, nog minder die het durfden voorspellen. Aan de vooravond van de uitslag zaten bij Jeroen Pauw aan tafel dames en heren te discussiëren alsof Hilary de verhuizer al kon bestellen. Alleen Marike Stellinga hield een slag om de arm: “hij kan natuurlijk nog altijd winnen”, maar bijna niemand die het geloofde. En nu is het dus toch gebeurd. Die enge man is de volgende president van de Verenigde Staten. Over een tijdje zullen we weten wat hij allemaal in petto heeft. En of hij waar gaat maken, wat hij  heeft beweerd. Dat is dus nog allemaal de vraag. En o, o, wat zal dat weer stof tot nieuwe discussies geven…

trump

klik op de foto om het hele gesprek terug te zien.

Schoenen

Posted on by

schoenen

bron: Libelle

 Vroeger droeg ik schoenen met hakken, een tijd lang zelfs heel hoge hakken. Omdat ik dat mooi vond. Ik kan me eigenlijk niet herinneren of ze erg lekker liepen, maar dat zal wel niet. Stevige stappers lopen gewoon veel fijner.

De laatste jaren draag ik eigenlijk meestal veterschoenen. Soms echte wandelschoenen, soms wat minder uitgesproken maar nog altijd niet het fijnere werk 😉 En daar hoorde, naar mijn mening, geen jurkjes bij. Voor geen goud zou ik zo’n combi gemaakt hebben. Maar de laatste tijd begin ik dat toch anders te zien. Ik let nu wat meer op wat er zoal gedragen wordt en dan zie je dat het helemaal niet meer uitmaakt wat je combineert. Dus kanten jurkjes met dikgezoolde herenschoenen, sneakers onder een nette jurk of een leuk plooirokje en schattige blouse. Het kan allemaal. Geen reden meer om nu nog steeds geen jurkjes te dragen.

 

Gouden jaren

Posted on by
gouden-jaren Hoe ouder je wordt, hoe meer er een soort van “gouden sluier” over het verleden komt te hangen. Ik ben zelf nogal van de nostalgische gedachten, ga eens te meer terug in de tijd. Toen alles beter, leuker, stiller leek…. Maar is dat ook zo? Nee, natuurlijk niet. Maar je vergeet snel de onaangename dingen, de narigheid en het ongemak. Dat is menselijk. Ik las het boek “De gouden jaren”van Annegreet van Berge en herkende een heleboel zaken.

Sommige zijn best wel een beetje hilarisch. Zo spandeerde mijn moeder geen geld aan een nieuwe dweil of soplap, maar nam ze een oud hemdje of onderbroek. Ik heb dat altijd verschrikkelijk gevonden en kocht dus nieuwe poetslappen. Later kwamen de microvezeldoekjes op de markt en was ik een van de eersten om ze te gebruiken.
“Flauwekul” vond mijn moeder en “zonde van het geld”. Maar juist die vrolijk gekleurde doeken brengen wat gezelligheid bij het huishoudelijk werk. Dat inmiddels ook veranderd is. Want wie deelt er nog een stofzuiger met zijn buurvrouw?

Ik denk dat ik nog wel eens meer uit dat boek zal ophalen, dat las als een trein.

Oeps…

Posted on by

Vorige week lag er een Duitse brief op de mat. Ik keek er naar en dacht “He bah, weer zo’n loterij. Hoe komen ze toch aan ons adres?” Maar dat was het helemaal niet. Nee, we hadden niets gewonnen, maar wel tijdens onze vakantie een bekeuring wegens te hard rijden opgelopen. Op weg terug naar huis bleek Leo ergens toch nog zo’n 15 kilometer te snel gereden te hebben. Kosten € 20,00, binnen een week te voldoen. En geen mogelijkheid om te ontkennen, want op de begeleidende brief stonden wel drie foto’s: van de auto, een deelopname van de chauffeur (de bijrijder was netjes weggemoffeld) en van het kenteken. Tijd en plaats delict ook pünktlich vermeld. Dus tja, geen ontkomen aan. Het enige wat je doen kunt, nee moet, is keurig het bedrag overmaken, want het IBAN nummer was natuurlijk niet vergeten.
bekeuring