Je hebt mensen die truien breien, of shawls of dekens of…. Nou ja, je kunt het zo gek niet opnoemen of iemand zal het wel breien (of haken, want dt verschil is niet altijd te onderscheiden op een foto).
Maar deze 18 dames besloten het over een heel andere boeg te gooien. Waarom breien we geen landkaart, met alles erop en eraan? En zo begonnen ze aan hun opdracht: Ierland haken of breien.
Vier jaar lang breiden ze eraan. Een complete kaart, met de kustlijn, bergen, dalen, steden en hun bezienswaardigheden.
In onderling overleg werden de taken verdeeld, kleuren besproken en vastgesteld. En ja, dat wilden ze natuurlijk wel even tonen.
Van 11 t/m 22 maart 2026 is het weer Boekenweek in Nederland en Vlaanderen, het thema is ‘Mijn generatie’. Ik vond dit gedicht op Facebook, met de bijbehorende illustratie. Ik vond het een mooie combinatie.
In hun schaduw
Het is het lot van generaties dat zij altijd worden gescheiden, verschillende werelden binnendringen op dezelfde, deze ene, aarde.
De toekomst laat geen ouden van dagen het verre verleden geen minderjarigen en de rest geen doden toe. Ze leven in elkaars schaduw.
Na het opstaan van de dag liggen ze te slapen in kamers dwars door onze muren terwijl wij door ze heen zitten te praten.
Ik had al eerder over Max Alexander geschreven, toen was ie net 7 jaar oud. Nu is hij 10, maar nog steeds dagelijks bezig met mode. En niet zo maar een beetje rommelen met lapjes, maar het echte werk. Hij houdt van kleuren en gebruikt heel vaak materialen die eerder weggegooid zouden worden.
Hij wordt begeleid door onder meer zijn moeder, die fungeert als manager. Maar er is inmiddels een hele crew die paraat staat. Klik op de foto om te zien wat hij zoal doet.
Ook heeft hij regelmatig contacten met andere modeontwerpers. En vorige week bereikte hij (voorlopig) de top van de modewereld. Hij mocht zijn collectie tonen op de Parijse Fashion show.
En als dan ook nog diverse buitenlandse kranten en zelfs bladen als Vogue en Elle een artikel aan je wijden, dan moet je wel een superster zijn. Toch blijft hij een leuk joch, dat met zijn broertjes en zusje speelt, kattenkwaad uithaalt en ook nog eens gewoon huiswerk moet maken.
We tellen alles tegenwoordig. Stappen, eiwit, vezels, calorieën….. Je vraagt je wel eens af wat we met al die gegevens doen?
Bron: Google foto’s
En tegelijkertijd ontdekte ik me dat tellen, vermenigvuldigen of delen, rekenen dus, helemaal niet meer zo belangrijk wordt geacht. Laatst zag ik hoe moeilijk het voor een dienster was om te berekenen hoeveel één kopje koffie kost, als er voor drie kopjes € 9,00 moet worden betaald. ze ging het nakijken op de menukaart. Zelf uitrekenen was te ingewikkeld…!
Zo valt me ook op dat er tegenwoordig weinig cijfers vermeld worden. Er worden uitgaven genoemd van “enkele miljoenen” of zelfs “zoveel miljard”. Alsof het om enkele stuivers zou gaan, in plaats van enorme bedragen. Al zijn het natuurlijk niet de eigen centen van die mensen. Het is altijd geld van een ander wat zo snel en gemakkelijk uitgegeven wordt. Gek toch….?
Als ik truien of vesten was, doe ik die altijd binnenstebuiten. En zo vouw of hang ik ze ook op. Natuurlijk keer ik die spullen om zodra ik ze ga dragen.
Maar was ik slaperig, nog niet helemaal bij de les of gewoon een beetje verstrooid? Ik weet het niet, maar het is me al meer dan eens overkomen dat ik met een omgekeerd kledingstuk naar beneden ga. Gelukkig heb ik het (meestal) op tijd door, want een beetje dommig oogt het wel.
Vorige week is het Leo ook overkomen. Ook dat werd gelukkig nog op tijd ontdekt. Maar stel je voor, dat je al in het theater zit….
Dit hebben we toch allemaal wel eens gedaan? Jongen of meisje, maar allemaal stonden we wel een keer voor de spiegel te kijken of onze spieren gegroeid waren, we nou wel of niet al borstjes kregen, of we dikker, slanker, lelijker of mooier waren geworden….!
Dit jongetje op de voorpagina van de Saturday Evening Post keek of zijn biceps al net zo groot waren als Charles Atlas, een bekende bodybuilder uit die tijd. Zou hij ooit ook zo’n imponerend spierenpak krijgen?
In deze tijd moet het wel mogelijk zijn met alle sportscholen die we nu hebben.
Wie in Rome was, heeft vast en zeker een bezoek gebracht aan het Panthéon en met bewondering gekeken in dat imposante gebouw.
Bron: Facebook / Heritance Italy
Een gebouw zonder ramen ,maar met een gat in het dak. Dat heeft een reden, want zonder dat gat zou het Panthéon al lang zijn ingestort. Het gat in het midden ontlast de spanning in de constructie.
De Oculus (het gat) houdt in feite het hele dak bij elkaar, dat bestaat uit verschillende soorten cement. Aan de buitenzijde werd het cement gebruikt met travertin, in het midden is het cement lichter en naar het midden gebruikten de Romeinen puimsteen gebruikt, dat zo licht is dat het op water drijven kan.
Maar door dat gat stroomt ook regen naar binnen. Toch loopt de vloer niet over, omdat deze naar het midden afhelt en het water door 22 kleine en ietwat verborgen gaten in het marmer verdwijnt in een Romeinse afvoerput. En dat systeem werkt dus nog altijd.
Dat gat had ook nog een andere reden. Het Panthéon was een tempel voor alle goden. En de Oculus liet de hemel binnen. Op 21 april (de geboortedag van Rome) bereikt de zon op 12 uur precies het toegangshek. Het is dus niet zomaar een gebouw, het is ook een astronomische klok.
En dat enorme gebouw heeft alle oorlogen, overstromingen, barbaren en pausen al meer dan 19 eeuwen overleefd.
(dit is mijn eigen vrije vertaling van de tekst van “Heritance Italy” die bij het Facebook bericht stond)
Bron: Facebook / Peter Gray Illustrated magazine covers and posters
Hebben jullie geknikkerd? Ik wel en vaak ook. Gek hè, maar ik kan me eigenlijk niet meer herinneren of ik er goed in was. Dat zal dan wel niet….
We maakten een richeltje bij een muur als potje. En dan pieken. Er waren gewone knikkers, sterren, stuiters. En wie won, mocht alle knikkers in het potje hebben.
Ik bewaarde ze in een oud washandje, maar andere kinderen hadden ook wel mooi gemaakte knikkerzakjes. En na een tijdje raakte het op de achtergrond, ging je weer wat anders spelen.
Deze plaat van Norman Rockwell bracht het ineens weer allemaal in herinnering
