Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:
“We verdoen onze tijd met wachten op het grote wonder, terwijl er aldoor kleine wondertjes om ons heen gebeuren.”
Olaf Hoenson
| Vorige week waren we in Boedapest. Vrienden hadden ons gezegd vooral warme kleding mee te nemen, want er lag nog sneeuw. Maar toen we zondag opstonden, scheen de zon volop en die bleef de hele dag schijnen. Niet alleen wij, maar ook deze man, genoot van de eerste voorjaarszonnestralen. En eigenlijk past deze foto ook prima in het vrije thema van Take a pic |
|
|
|
|
|
Twee weken geleden vroeg ik om het verband tussen deze drie foto’s. Je ziet hier links Ilja Iljitsj Metsjnikov, ook bekend als Eli Metchnikoff, (Oekraïne, 16 mei 1845 – Parijs, 16 juli 1916). Hij was een Russisch microbioloog die het meest bekend is voor zijn onderzoek naar het immuunsysteem. Metsjnikov kreeg in 1908 de Nobelprijs voor Geneeskunde.
Op de rechter foto staat Dr. Minoru Shirota, die voortborduurde op de studie van Metchnikoff , hetgeen uiteindelijk resulteerde in de productie van Yakult (foto midden).
Rina, Bettie en Jacqueline vonden het verband en verdienden hiermee elk 5 punten.
| Vorige week stond hier een foto van het “blinden- en slechtzienden traject” dat onder meer op NS-stations te vinden is. Dit werd geraden door Jacqueline, die hier 1 punt mee verdiende.
|
|
|
|
De opgave van deze week is een detail van een verpakking.
De vraag is natuurlijk: wat zit er in dat zakje? 1 punt voor het goede antwoord. Reacties kunnen -uitsluitend per e-mail- gestuurd worden aan: spelletje@knutzels.nl |
Wie draagt er vandaag de dag nou nog een hoed? Niemand toch? Ja, op bruiloften en in sommige plaatsen nog naar de kerk. Maar verder, niemand.
Vroeger was dat anders. Mijn moeder ging nog geen boodschap halen zonder hoed. Jaren deed ze met een bordeauxrode pothoed, tot grote hilariteit van mijn zwager. Die vond het een onding en heeft haar er heel veel mee geplaagd. Maar desondanks ging ze niet overstag. Een dame draagt een hoed, punt uit!
Hoedjes in soorten en maten
Bij deze advertentie uit 1922 van De Bijenkorf had ze zeker een mooi nieuw exemplaar kunnen vinden. Je kon ze met en zonder garnering kopen, zodat je je eigen fantasie erop kon botvieren. Maar de hoeden zijn nu geheel uit de collectie.
|
|
Gebruik “flourishes” (bloemen en krullen) in je werk was de opdracht vandaag bij Theme Thursday.Mooie gelegenheid om mijn nieuwe stempelset van Artemio te gebruiken:
Use Flourishes in your work Theme Thursday asked us. Nice opportunity to use my new set of stamps from Artemio. |
Snuffelend op de boekenmarkt kwam ik een klein boekje tegen met allemaal Nederlandse haiku’s.
Deze van Yka Flijlink-Stienstra vond ik zo leuk:
| Onverwacht bezoek – bij het begroeten zegt hij: “Oma, dit is Loes” Mijn tiener-kleinzoon Soms, zomaar ineens Mijn kleinkind van zes Voor het eerst in de trein Ze kijkt me aan, zegt, |
|
Uiteraard heb ik gezocht of ik Yka kon traceren op internet. Er is inderdaad iets van haar gepubliceerd. Ik vrees echter dat ze inmiddels is overleden, omdat haar commentaar vermeldde dat ze “een oma van 80” was en dat was voor 1997. Maar haar haiku’s blijven onveranderd mooi!
Dit is weer een recept uit het kookboek van mijn schoonmoeder. Een heel eenvoudig lunchgerecht. Maar wie er wat eigen variatie in wil aanbrengen, gaat gerust zijn gang.
Schotse rib
per persoon:
1 sneetjes oud wit brod, zonder korst
1 ei
boter om te bakken
Bak de sneetjes brood in de boter aan goudbruin. Draai de sneetjes om en breek er een ei op. Zachtjes bakken tot de witten gestold zijn. Geef er peper en zout bij.
EET SMAKELIJK!!
Een blogje van Bettie maakte bij mij ook herinneringen los. Nou ja, flarden van herinneringen, want ik was drie jaar toen ik naar Katwijk ging om daar in de frisse zeelucht te genezen van TBC. Veel is dus zeer wazig. Maar dit herinner ik me nog wel.
| Mama bracht me we, in een taxi. De rit leek eindeloos te duren en dat zei ik ook. Mijn moeder zei me dat het voor mijn eigen bestwil was. Thuis, waar ik al drie maanden “gekuurd” had, zou ik niet beter worden. De zeelucht en veel buiten zijn, daarvan zou ik opknappen. Van het afscheid weet ik alleen nog dat mijn moeder huilde. Maar nadat ze weg was, voelde ik me al snel thuis in het zeehospitium. en dacht ik er niet eens meer over na dat ik zo ver weg was. Ach kinderen zijn flexibeler dan volwassenen denken.
En er mochten daar dingen die thuis absoluut verboden waren. Zoals een teil zand in je bed, om lekker mee te spelen. Je mocht knippen, kleuren, knutselen. |
 Elsje Fiederelsje |
En er was altijd wel iemand om mee te keten, want we lagen met zes (of acht??) andere kinderen op zaal. We vonden altijd wel iets geks te doen. Goed, je moest je eerst los wurmen, want je zat in bed vastgebonden. Maar had je dat voor elkaar gebracht, dan kon je de grote spinnen pakken en ze de poten uittrekken. Een voor één, die dan op je laken bleven bewegen. Nu onbegrijpelijk, maar we vonden het toen het toppunt van lol.
En natuurlijk probeerde we de verpleegsters uit. Sommige waren niet kwaad te krijgen, maar anderen… En dan verzin je heel gekke dingen. Continue reading
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:
“De waarheid van vandaag is de gevangenis van morgen.”
Bram Moerland
 |
Soms gebeurt het dat je ergens komt en werkelijk met open mond blijft kijken naar wat er zich voor je ogen ontvouwt. Dat overkwam me hier: in het Wavel-kasteel in Warschau. Deze enorme binnenplaats is zo overweldigend en de schilderingen en de hele entourage zo schitterend, dat ik het nauwelijks kon bevatten. |
De foto kan helaas de echte schoonheid niet goed weergeven. Je zou dus zelf moeten gaan kijken. En geloof me, het is echt de moeite waard.
