Dit keer deed ik mee met de Sprookjes-swap van de Dutch ATC-group op Flickr. Ik koos voor De Chinese Nachtegaal, De Kleine Zeemeermin en De Dans van de Kraanvogel en maakte 3 ATC’s voor elk sprookje. Hieronder zie je er telkens twee, de andere zijn inmiddels opgestuurd.
Wil je ATC’s ruilen, stuur me een mailtje.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Elke dag van het jaar is wel aan iets speciaals gewijd. Zo ook vandaag. Vandaag is het Gedichtendag.
En dus hier een gedicht van Johannes Herman Buma, in 2009 stadsdichter van Middelburg:
|
POSTERS Veel postende mensen gedachten een vraag, waar moet of blijft het hier |
 |
 |
Wat een hype rond de heren Saunders. Naast alle publiciteit was er gisteren ook nog een huldiging. Met gillende fans, uitzinnig van vreugde. Nou, het is niet mijn smaak en ik ben benieuwd wat er over 10 jaar nog over hen geschreven wordt. Want er zijn niet veel grootheden van de talentenjachten echt overeind gebleven. Maar ja, misschien ben ik er ook wel te oud voor. Want vele jaren jonger, stond ik ook smachtend in de rij, te wachten op een handtekening van Charles Aznavour of Gilbert Bécaud. Ik heb meisjes zien flauwvallen, alleen al omdat ze een pluisje van Bécaud’s trui hadden bemachtigd. Nou ja…. En de taferelen bij de Beatles logen er ook niet om. Klasgenootjes spijbelden, trokken liftend naar Amsterdam om maar één blik te kunnen werpen op de Fab Four. Het zal dus wel allemaal wel weer “reg kom”. En ik? Ik zet nog maar eens een LP op van Charles of Gilbert…. en doezel een beetje weg. |
Nee, gelukkig ik ben niet nogmaals geveld en Leo heeft zich laten inenten. Dus die is veilig voor de bacillen die rondwaren.
Nu een hart onder de riem voor alle vrouwen die even het leven moeten delen met een grieperige man 😉
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:
Gisteren een droom, vandaag een plan, morgen een realiteit.
|
| Wie vandaag een halfuurtje de tijd heeft, kan meedoen met de tuinvogelteldag. Vogels in de tuin zijn voor mij onontbeerlijk en ik geniet dan ook van mijn meesjes, roodborstjes, heggemussen en merels, die er zo nu en dan komen foerageren. |
 |
Maar het wordt deze brutale mus voor het allerlaatste thema van Take-a-pic Hij zat niet in mijn tuin, maar op een hekje langs het Canal Grande in Venetië en wachtte met ongeduld tot wij onze pizza’s op hadden.
Vanaf volgende week start een nieuwe foto-challenge: Stuureenfoto. Elke zaterdag maak ik daar een thema bekend, waarop gereageerd kan worden. Ik hoop op veel reacties.
 |
Hier liggen ze dan, gevangen, op zee al vers ingevroren en klaar om verwerkt te worden: de reusachtige tonijnen op de Tsukiji vismarkt in Tokyo. We moesten er vroeg voor op, want de markt begint bij het ochtendgloren. Enorme hallen met vis, vis, vis en nog eens vis. Nee, je neus hoef je niet dicht te knijpen. Integendeel, het geurt er naar de zee. |
En na afloop, op een tijdstip dat we normaal gesproken ontbijten, gingen we sushi eten. Zo lekker, alleen daarvoor al wil ik nog wel eens terug.
| De man die hier vorige week stond, was Anton Kröller, die samen met zijn vrouw de basis legde voor de collectie van het Kröller-Müller museum.
Bettie, Dorothé, Hanneke, Henk, Rina en Yvette herkenden haar. Dat leverde elk 1 punt op. |
 |
 |
De opgave van deze week is een detail van een logo. Wie weet van welk merk?
Antwoorden kunnen, uitsluitend per e-mail, worden gezonden aan: |
Al sinds enkele jaren geeft Leo als vrijwilliger Nederlandse les. Vandaag was zijn Japanse leerlinge weer terug van vakantie in Japan en zij bracht iets voor ons beiden mee.
Twee prachtig ingepakte cadeautjes, op zich al een plaatje waard. Want niet domweg dichtgeplakt met tape, maar zeer ingenieus onzichtbaar dichtgevouwen en geplakt. Bijna zonde om open te maken.
En wat er in zat, was al even mooi. Een doosje met sierlijke eetstokjes, versierd met ragfijne bloemen.
En een doosje dat je slechts behoedzaam durfde openen. Erin al even fraaie zakjes met ??? Dat…. houden we nog even voor verrassing!
| Toen ik jaren geleden door griep geveld was, vertelde mijn hulp dat ze me maar een lastige patiënt vond. Ik?? Lastig? “Nou ja”, zei ze, “niet veeleisend, integendeel. Maar er is aan jou geen eer te behalen. Want je gaat naar bed, wil niks, hooguit wat water en als je er dan weer uit komt, ben je beter.” Daar had ze wel een punt mee. Want als ik ziek ben, wil ik maar één ding. Rust. Geen vragen van “wil je misschien… Zal ik voor je …” |
 |
Nee, de slaapkamerdeur dicht en hooguit een bekertje water zo nu en dan. Maar voor de rest niets. Ik lig in bed en slaap. Uren, ja soms dagen lang. En dan komt het moment dat ik wakker word en denk “ik heb honger”. Dat is een goed teken en helemaal als ik verlang naar een witte boterham met eiersalade. Waarom juist dat? Geen idee, maar echt als ik dat wil, ben ik weer helemaal de oude.
Leo ging deze week maar stilletjes zijn gang, deed boodschappen en bracht alvast, hoera!!! eiersalade mee.
