Bij één van de talloze bric-à-brac winkeltjes in Dordrecht stonden twee kisten.
Eén was gevuld met allerlei oude en ouderwetse kerstversieringen. We snuffelden er wat in, maar vonden geen dingen die we wilden kopen. Ook al was de prijs maar laag en ging alles voor één euro weg.
En nu, nu de Kerst al weer bijna ten einde is, zal het wel helemaal geen waarde meer hebben.
Ach, het lot van al dit soort spullen.
Deze notenkraker wenst jullie
en allen die je dierbaar zijn
rustige en liefdevolle kerstdagen.
Eén van de Ganzen had voorgesteld om een bezoek te brengen aan het West-Indisch huis in Dordrecht. Daar is nu het atelier van Jan van het Hoff gevestigd en hangen talloze schilderen van hem. Wat vroeg werk, zoals bloemstillevens, maar vooral zijn Gospelscenes zijn te bewonderen. Absoluut het aankijken waard, maar niet persé mijn voorkeur.
Toch verveelde ik me niet in dat huis, want het interieur is ook heel fraai. Het barokke 18e eeuwse huis is nu in bezit van Victor Deconinck. Het huis is prachtig gerestaureerd en zo veel mogelijk in de originele staat teruggebracht.
Een schitterende keuken, antieke kasten en andere meubels, mooie haarden en bewerkte plafonds. Er is genoeg te zien, kijk maar naar deze kleine impressie.
Deze meubelzaak in Dordrecht hield uitverkoop. Maar wie zouden ze hier voor aanspreken?
Alle Ganzen vroegen het zich af… Is dit nou alleen voor pensioengerechtigden of mogen ook andere burgers een nieuw stoel kopen? Het werd ons niet duidelijk.
Maar toen we het aanbod zagen, besloten we unaniem dat we deze winkel niet zouden vereren met een bezoek.
Pensionado’s zoek comfortabele stoelen, met een stevige rugleuning. Waar je een beetje comfortabel in weg kunt zakken, maar toch ook weer gemakkelijk uit kunt opstaan. En dat leek hier nou net niet te koop…
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Iedereen heeft wel eens dipje, maar met een portie Good Vibrations van de Beach Boys kan de dg niet meer stuk.
Eigenlijk is het elk jaar hetzelfde patroon. De eerste kerstkaarten druppelen binnen en stapelen zich op op de hoek van de tafel. Dan zoek ik het lint en de knijpertjes en worden de kaarten naast de spiegel opgehangen.
Wat zullen wij doen? Sturen we wel of sturen we niet? Gewoon of digitaal? Ach, eigenlijk weten we het wel. We sturen toch weer een stapel kaarten, soms zelf gemaakt of gewoon gekocht. Het werden gekochte kaarten, postzegels besteld en een middag aan de slag.
Leo zit hier al nijver te schrijven. Ik was een dagje later, maar nu zijn dan alle kaarten de deur uit.
Taak volbracht. Volgend jaar kijken we wel weer opnieuw hoe we het gaan aanpakken.
Nog maar een jaar geleden maakte ik dit blogje. Maar er is maar één keer per jaar gelegenheid dit te posten. Dus ook dit jaar weer:
Het laatste weekend voor Kerst. Tijd om de spullen klaar te zetten. Suiker, meel, boter, eieren, chocolade. Dit weekend staat in het teken van kerstkoekjes, cake en nog meer bakken.
En dan later op de dag, als alles op tafel staat, moet de rommel worden opgeruimd. Hopelijk maken Leo en ik er niet zo’n grote zooi van als hier in deze Weihnachtsbäckerei.
Elk jaar zoekt de Ganzenpas een uitje, dat een beetje buiten onze gebaande paden loopt.
Dit jaar planden we een dagje Dordrecht. Niet met de trein of de bus maar op z’n Rotterdams met de boot, met de Waterbus.
Lekker relaxed gingen we met de metro naar de stad en daarna liepen we over de Schiedamse dijk naar de opstapplaats bij de Erasmusbrug.
En zo’n wandelingetje laat zien hoe snel de stad verandert. Andere winkels, nieuwe hoge en nog hogere gebouwen. Lege complexen zonder duidelijke toekomst en gloednieuwe kantoren.
En vanaf het water werd nog duidelijker hoe Rotterdam zich steeds meer in de hoogte ontwikkelt.
In Den Haag daar woont een graaf
en zijn zoon heet Jantje
Als je vraagt: Waar woont je pa?
dan wijst hij met zijn handje
met zijn vingertje en zijn duim.
Op zijn hoed draagt hij een pluim
Aan zijn arm een mandje.
Dag, mijn lieve Jantje.
Ja, dit is hem: Jantje. In 1978 vereeuwigd door Ivo Coljé. Het beeldje staat op de Lange Vijverberg, tegenover het Binnenhof. Daar zou de vader van Jantje, Graaf van Holland, hebben gewoond.
Nu wordt het Binnenhof gerestaureerd. Kosten, tijd en moeite blijkbaar in overvloed…..
Och nee, geen paniek want zo erg was het ook weer niet. Maar we keken wel een beetje vreemd op toen schoonzus en ik vorige week in Den Haag waren.
We liepen de Lange Poten op, op weg naar koffie en taart. Maar alle winkels waren nog gesloten. Midden in de week om bij twaalven?
Toen we neerploften bij de Wiener Konditorei werd al snel verteld dat we alleen filterkoffie konden krijgen. Want er was geen stroom. Het dienstertje stond er wat verloren bij. Ja, alleen filterkoffie en taart dat wel. En heeft u cash geld, want pinnen kan ook niet.
Schoonzus en ik dronken heerlijke filterkoffie en abrikozenstrudel, maar de man naast ons keek heel bedenkelijk. Geen cappuccino, latte of chocola? Helaas nee!
Bij het woord “cash” schudde hij z’n hoofd. Hij was nog niet ingesteld op noodsituaties….!
