Zomaar een foto, gemaakt op de zondagsmarkt in Rotterdam. Ik zou bijna zeggen, vanuit de heup geschoten. Want de pop zat in een doos, die een beetje verscholen stond onder de kraam. Ik gokte dus een beetje. Je kunt natuurlijk meteen kijken hoe die foto eruit ziet, dus zoveel gokken is het nou ook weer niet. Maar hij was in één keer raak 😉
Het is niet bepaald een mooi taaltje, dat Rotterdams dialect. Rotterdammers laten nog al eens een lettertje weg, het knauwt een beetje en het zingt. En hoe netjes ik ook probeer te praten, je schijnt het altijd aan mij te kunnen horen. Nou ja, geen wonder want als kind kon ik een prima vertolking van “Alie Cyaankali” laten zien. Al snapte ik geen jota van de tekst, het kwam wel met Rotterdamse tongval over het voetlicht.
Gisteren liepen we op de Kruiskade, waar ik deze sticker op een deur geplakt zag. En die wilde ik jullie toch echt even laten zien:
 |
De mannen hier op de foto doen heel gespecialiseerd werk. Het zijn “roeiers” en hun werkgever is Roeiers Vereniging Eendracht (RVE). Een bekende in de Rotterdamse haven. Vroeger roeiden ze inderdaad met hun bootje naar het schip en namen de trossen over om die dan vast te maken aan de bolders op de kade. Dat gebeurt nu anders. De schepen komen dicht tegen de kant en met een dunner touw worden de trossen over gegooid. Zeker bij zo’n groot container- of cruiseschip is dat een hele en zware klus, die nauwkeurig en goed uitgevoerd moet worden. Vorige week lag de Ovation of the Seas met 8 trossen voor en 8 achter vast. Alleen de mannen van de RVE mogen dit werk in Rotterdam doen. |
| Zo maar een plaatje van een Rotterdamse singel. Nou ja, zomaar…. Ik vind dit toch zo’n mooi stukje Rotterdam. Tijdens mijn middelbare school tijd kwam ik al vaak hier en nu ook weer regelmatig, want onze jongste woont er sinds een jaar. Hij werd niet alleen verliefd op het huis, maar ook op het uitzicht, dat elk seizoen een heel speciale charme heeft. En de enorme houten appels van Kees Franse geven er nog een extra accent aan. |
 |
Gisteren kwamen we toevallig langs de grote V&D in Rotterdam, die nu bijna leeg is. Bijna, want gisteren was het de laatste dag dat er nog “koopjes” gehaald konden worden. Maar wat er nog was, was eigenlijk te triest voor woorden. Verlaten meubilair, bakken met rommel. Driftig graaiende mensen, die zochten of er nog iets van hun gading te vinden was.
Ik had geen speciale band met het bedrijf, maar dit vond ik toch zo triest. Nee, wij vonden niets tussen de prullen… Alweer een tijdperk afgesloten!
Al lange tijd stond deze dag genoteerd in mijn agenda. Het ms “Ovation of the Seas” zou op zijn maidentrip Rotterdam aandoen. En niet alleen wij, trotse Rotterdammers, maar ook familie wilde dit niet missen.
Al vroeg zaten schoonzus, zwager en zijn broer uit Culemborg al bij ons aan de koffie. En keurig op tijd arriveerden wij op de Wilhelminakade om het schip te zien aankomen en aan te meren.
Nee, echt mooi vind ik hem niet, maar wel heel indrukwekkend. En eigenlijk zou ik stiekem ook wel eens een keer aan boord willen kijken. Maar ja, niet alles kan maar gebeuren. Voorlopig moeten we het doen met deze imposante aanblik.
 Collectie: Museum Boijmans-van Beuningen, Rotterdam
|
Ergens in alle nieuws dat over ons uitgestrooid wordt, las ik dat Rotterdamse musea meer aan promotie moeten doen, meer bezoekers moeten trekken. Dat ze achter blijven bij de cijfers van Amsterdam en Den Haag. Ach, dat zal misschien wel, maar veel tamtam en bezoekers zijn voor mij een reden om zo’n museum dan maar niet te bezoeken. Jammer van de werken, jammer van alles wat je dan mist. Maar met zijn honderden voor een schilderij staan en dan nauwelijks iets zien, is niks voor mij.Ik herinner met een Vermeer tentoonstelling in Den Haag, waar je over de hoofden kon lopen. Nergens rust om even te genieten van zo’n schilderij. Nee, haast, haast, opzij, opzij, er zijn nog rijen wachtenden achter u …. |
Nee, ik prefereer een kalme zaal, met licht en ruimte. Het liefst helemaal voor mezelf alleen.
Zo’n plaatje, gemaakt langs de Rotte, direct achter ons huis, doet me altijd denken aan een schilderij van Ruysdael. Het is alweer een tijdje geleden, maar wel in dezelfde tijd van het jaar. Hopelijk kan ik ook dit jaar weer zulke mooie luchten fotograferen.
Struinend door mijn foto’s kwam ik deze tegen. Hij is genomen in het metrostation Eendrachtsplein in Rotterdam. Die grote koperen cirkel in de vloer intrigeert me. Ik denk dat het een kunstwerk is, maar ik heb dat nergens kunnen terugvinden.
Wat zou die cirkel toch kunnen betekenen? Geen vraag van levensbelang, maar ik zou het graag willen weten.
Wie in Rotterdam over de Kruiskade loopt, kan dit gebouw bewonderen. Versierd met gigantische motieven in Delfts blauw. Mooi, mwah… wel heel herkenbaar en met een grappige twist. In ieder geval een leuke blikvanger. Al gaat mijn oog eigenlijk het meest naar de IJssalon, die er onderin zit. Daar hebben ze zulk lekker ijs en laat ik me dus graag verleiden….
Heb je ook een leuke foto met Delfts blauw, kijk dan ook eens op Stuureenfoto. Doe een keertje mee!
