Boeken

  Al snel nadat ik het aangevraagd had, kon ik het tweede en derde boek uit de trilogie van Jenny Glanfield in de bieb ophalen.

In Viktoria wordt beschreven hoe de eigenaars van Hotel Quadriga zich houden in de periode 1933/1945. Het is het verhaal van mensen die proberen staande te blijven in een wereld vol haat en geweld. Die moeten kiezen tussen opkomen voor gerechtigheid of aan de kant blijven staan omdat je alleen niets kunt doen. Gezinnen worden uiteen gerukt, huwelijken lijden onder tweespalt en kinderen zetten hun ouders onder druk en vertrekken zonder dat het zeker is of ze ooit nog terugkomen.
Ik vond het boek weer zo indringend en kon het nauwelijks wegleggen. Het verweeft feiten en fictie. Maar als je het leest,  krijg je toch een vrij realistisch beeld van die tijd. Al was het gelukkig niet zo realistisch, dat het me te veel werd.

Ergernis

Je kunt de krant niet opslaan of je leest berichten over fraude. Eergisteren nog was het Amarantis, waar bestuurders zich schandalig verrijkten.

Maar wij zijn nette burgers, die hun belastingaangifte op tijd wegsturen, de belasting netjes betalen, geen bumperklevers zijn en ons aan de maximum snelheid houden. Waarvan de overheid heel veel weet, zoals wanneer ze geboren of getrouwd zijn, hoeveel de verdienen en verdienden, hoe hoog hun banksaldo is en nog veel meer. En dan rijzen je haren dus te berge als je een brief ontvangt van de SVB waarin je als een notoire fraudeur wordt afgeschilderd. Een (niet ondertekende) maar wel persoonlijk gerichte brief, die begint met De overheid heeft bepaald dat vanaf 1 januari 2013 de boete voor overtredingen op het gebied van sociale zekerheid omhoog gaat.”
Die alinea na alinea verder gaat met dreigen, dat een boete zal worden opgelegd en dat teveel ontvangen uitkeringen terug moeten worden betaald “zonder maximum”.

Leo en ik lazen hem samen en vroegen tegelijkertijd “waar gaat dit over?” Wat hebben we misdaan of verzuimd? Ik kan je verzekeren helemaal niets. Dit is zo’n brief van de een of andere klunzige “communicatiedeskundige”, waar niemand eens kritisch naar gekeken heeft. Natuurlijk weten we dat er mensen zijn, die per abuis of opzettelijk vergeten op te geven dat hun situatie veranderd is, alleen maar omdat dat meer geld in het laatje geeft. En natuurlijk zijn wij het daar niet mee eens. Maar had die wijziging in de wet nou niet een tikkie vriendelijker gemeld kunnen worden?

Sprookjes

   Wie van sprookjes verfilmingen houdt, moet deze maand de uitzendingen van de Duitse  TV goed in de gaten houden. Dit jaar is het namelijk precies 200 jaar geleden dat het eerste sprookjesboek van de gebroeders Grimm uitkwam. En natuurlijk wil men daar in Duitsland aandacht aan besteden.
Hier staat een overzicht van alle sprookjesfilms die deze maand worden uitgezonden.

Niet alleen de sprookjes van  Grimm komen aan bod, ook sprookjesfilms worden vertoond. En vooral rond de Kerst is er veel te zien.

 

Vernielzucht

Sommige dingen gebeuren steeds vroeger. Eind augustus ligt er allerlei decembersnoep in de winkels; kerstmarkten openen al in september, maar ook hoor ik al wekenlang het vuurwerk knallen.
Onze jongens waren daar vroeger helemaal weg van, maar ik haat het.
We werden er sowieso niet blij van!

Niet alleen vanwege het lawaai (bij voorkeur midden in de nacht), maar vooral om het gevaar. Maar ja kinderen letten daar niet zo op en dus hebben wij ook menigmaal onze jongens van straat gehaald. Ten lange leste zwichtten we voor de aantrekkings-kracht van vuurpijlen en donderbussen en kochten we een bescheiden pakket.
Nu hebben ze er al jaren geen belangstelling meer voor en wij zijn al lang blij.
Minder blij was ik met dit fenomeen. Zomaar ineens de brievenbus weg, vanwege vuurwerkvandalisme. Uit voorzorg gedaan of “service” van Post.NL?

(Kook)boeken

Jaren geleden kreeg ik van mijn toenmalige werkgever een klein Marokkaans kookboekje. Dat werd de basis van mijn kookboeken verzameling. Die is inmiddels meters lang en telt wel meer dan 300 kookboeken en -boekjes, in allerlei soorten, maten en talen.Het is dan ook geen wonder dat ik vaak in een boekwinkel bij de kookboeken blijf staan. Ik heb menig uurtje al bladerend doorgebracht. Maar nu wordt het me toch een beetje te veel. Want dit is slechts een deel van wat er nu te koop is en het is een onmogelijkheid om de verzameling “compleet” te krijgen.
Gebruik ik de recepten vaak? Welnee, het meest kook ik uit de losse hand of ik laat me inspireren door recepten in weekbladen of van de TV. Maar een mooi kookboek is ook leuk om zo maar in te bladeren en te bedenken hoe lekker dat ene recept zal smaken.

Bij Stuureenfoto is het thema deze week “verzameling” en ik ben benieuwd wat dat zal opleveren.

 

Advent

Adventkalenders zijn hier niet zo gebruikelijk, maar wel in Duitsland.
Daar kochten wij ze voor onze (toen nog) kleine kinderen. Meestal zat er snoep in, dat dan dagelijks voor het tandenpoetsen mocht worden opgegeten.
Na een kinderpartijtje bleken ineens alle chocolaatjes verdwenen te zijn, tot groot ongenoegen van onze kinderen.
De adventkalenders hier kun je zelf maken. Voor mij heeft dat geen zin, maar misschien  staan er nog snel te maken ideetjes bij. (Klein)kinderen doe je er vast veel plezier mee!
 

 

Spelen op straat

Op straat spelen, dat kon nog in mijn jeugd. (Bijna) geen auto’s, nauwelijks verkeer in onze straat. Er was ruimte genoeg.
We balden tegen de muur, sprongen bokje, rolschaatsten of deden “koppetje duikelen” om een hek.
Nu hebben de kinderen nauwelijks nog ruimte, moeten ze opletten voor de kostbare auto’s, raast het verkeer met grote snelheid langs.
Ik heb hier al eens een kind gezien, zittend op de stoeprand met een IPad. Eigenlijk triest, want het zou moeten rennen, spelen, bewegen.
Ouders zijn ook vaker bang, terecht of niet, om hun kind uit het oog te verliezen.
Deze muurschildering in Amsterdam, vlakbij een tamelijk grote speelplaats, brengt misschien weer oude tijden terug. Want er is toch niets leukers dan lekker buiten te spelen?
 

 

Reiger

In onze wijktuin zitten heel wat reigers, die de omgeving afstruinen op zoek naar een lekker hapje.
Nu worden er daar nieuwe bruggen gebouwd en dus zijn ze een beetje uit hun doen. Daarom strijkt er zo nu en dan een in onze tuin neer en staat dan reikhalzend bij de vijver. Meestal zijn ze te schuw om een foto te maken, maar  vorige week was dit exemplaar bijna tam en liet zich gewillig fotograferen.

Aan de ene kant vind ik het prachtig, zo’n groot beest in de tuin. Maar na die ene keer een poepende reiger boven mijn auto te hebben gehad, weet ik niet of ik zijn bezoek nou zo erg moet waarderen. Zo’n grote reigerflats  is niet echt prettig om in je tuin te hebben. En de kikkers en salamanders in de vijver zullen hem ook wel liever zien opvliegen.

 

 

Boeken

Boeken aanbevelen vind ik altijd een beetje moeilijk. Wat de een prachtig vindt, is voor de andere niet om te pruimen. Gelukkig lees ik ook bij anderen dat zij boeken soms helemaal niet uitlezen, want dat heb ik regelmatig.
Toch kreeg ik van Dorothé  laatst een prachtig boek op: Hotel Quadriga van Jenny Glanfield. Het vertelt de geschiedenis van een super luxe hotel in Berlijn, vanaf het  het eind van de 19e eeuw tot 1933. Met de grote verschillen tussen rijk en arm, adel en “gewoon volk” en een stad in ontwikkeling. Met de mensen die hun kansen weten te grijpen en de schlemielen die telkens naast op het verkeerde paard wedden. Natuurlijk gaat de geschiedenis door, dus ik ben benieuwd hoe het verder loopt, in de Tweede Wereldoorlog en daarna, met Berlijn als verdeelde stad.
Het belooft nog heel wat avondjes op de bank, met thee en koekjes. Want het zijn nog twee dikke pillen, die ik bij de bieb heb aangevraagd.