 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Kracht bestaat niet uit spieren, maar uit een ontembare wil. Mahatma Gandhi . |
Even rusten!
Het gebeurt niet vaak dat je zomaar even lui onderuit kunt gaan in een bos. Bankjes zijn er natuurlijk wel, maar zo even languit, nee dat is maar zelden. Hier in het bos bij Bad Bentheim (Dld) kon dat wel. De bedden stonden er speciaal voor de wandelaars. Niet met de bedoeling om er een tukje op te doen, maar om de omgeving eens van uit een ander gezichtspunt te bekijken. Dus nam ik even de tijd om naar het bladerdak te kijken, de vogels tussen de bomen te zien en stil te luisteren naar de geluiden van het bos.
Heb je ook wel eens zo’n mooi plekje gevonden, dan kun je dat deze week ook laten zien bij Stuureenfoto
Deel dit op:
Winterfotojacht 2014
Dit is de finale van mijn Winterfotojacht 2014. Het (verplichte) zelfportret combineerde ik met de laatste opdracht “Koud hè?”. Bij gebrek aan echte kou, trok op een heerlijke lentedag mijn winterjas aan, deed een dikke sjaal om en zette een muts op. “IJskoud” zelfportret dus:
Voor de meeste opdrachten maakte ik meerdere foto’s, die ik in diverse blogjes zette. Klik hier om al mijn Winterfotojacht-blogs bij elkaar te bekijken of klik op elke foto afzonderlijk:
 Confetti |
 Bloem |
 Zwart-wit |
 Serie/verhaal |
 IJsbeer |
 Schaduw |
 Bokeh |
 Mijn kleur |
 Gevleugeld |
 Lijnen |
 Koud hè/zelfportret |
 Bloemetjesservies |
 Onverwacht gezicht |
 Stal |
 Herhaling |
Deel dit op:
Hiroshige
Als de reizigers Mishima naderen, is het mistig. Hiroshige weet de geheimzinnige sfeer goed te treffen. De Torii wordt bijna verhuld door de nevel, zijn mooie rode kleur is niet te zien. De omgeving is nauwelijks waarneembaar.
Collectie: Tokyo National Museum
| Ook nu nog hangen de nevelen vaak boven Mishima. Alles vervaagt tot grijs en grauw, een bijna spookachtig beeld. De reizigers van nu, in de snelle trein, zullen niet veel van dit landschap zien. |  |
Deel dit op:
Winterfotojacht 2014
| Bijna ben ik door de opdrachten van Winterfotojacht 2014 heen. Sommige vond ik best heel moeilijk, want wanneer strooi je nou met confetti? Ik had natuurlijk carnaval kunnen afwachten, maar eerlijk gezegd is dat niet zo mijn feest. Dus besloot ik om deze opdracht dan maar zeer vrij te interpreteren. |  |
Ik koos voor deze foto van een laan met kleurige krokussen, die als confetti op het gras waren uitgestrooid.
De serie foto’s die een verhaal uitbeelden vond ik ook lastig. Maar bij het plannen van een etentje bedacht ik dat foto’s van de voorbereidingen toch zeker een verhaal kunnen vertellen. De onderschriften spreken hier voor zich:
 Het begon met een kerstcadeau van onze jongste... |
 ... en het kiezen van een lekker recept... |
 ... daarna naar de toko voor alle benodigdheden.... |
 ... alles een tijdje lekker laten sudderen... |
 ... in de oven zetten en .... |
… en ja, dan had hier natuurlijk de foto moeten staan van onze maaltijd. Die ben ik gewoon vergeten te maken, maar het was heel gezellig, de pom was lekker en er bleef bijna niets over….. 😉 |
Deel dit op:
Nostalgie
Laatst las ik een stukje over de winkels van Jamin. Niet die van nu, die van vroeger. Met grote glazen stopflessen, met daarin zuurtjes, zuurballen, dropveters, toverballen, tumtum en weet ik wat lal niet meer. Met die heerlijk zoete geur van snoep en chocola, vanille.
Met een hoge toonbank, waarachter ik bijna schuilging en ik op mijn teentjes moest staan om mijn centjes er neer te leggen. Met, als je geluk had, een vriendelijke en geduldige verkoopster. Die de tijd nam om je keuze te laten maken. Maar vaker met een wat ongeduldiger typje, die met haar vingers trommelde, ten teken dat je wat op moest schieten. Maar ja, uit zoveel heerlijkheden moeten kiezen…
Deel dit op:
Winterfotojacht 2014
Ook in dit blogje heb ik weer een aantal opdrachten voor de Winterfotojacht 2014 gecombineerd.
| Dat het maar niet wilde winteren, had als voordeel de soms prachtige schaduwen die het vroege voorjaarzonnetje toverde. Dit lijkt een enorme vogel, maar het is het silhouet van onze tuinkast |  |
 |
En tijdens het speuren naar mijn lievelingskleur ontdekte ik deze schaduwen op de muur. |
| Het is maar gelukkig dat ik mijn cameraatje overal mee naar toe neem, want zo kon ik deze schakers in de bieb vastleggen voor de opdracht zwart-wit |  |
 |
Niet helemaal zwart-wit, maar ik vind het toch wel goed passen bij de opdracht. |
De opdracht bokeh bezorgde me bijkans hoofdpijn. Technisch heb ik het eerst eens goed bestudeerd. Ik maakte een hele opstelling, maar helaas, dat leverde geen bruikbare foto’s op. Eigenlijk wilde ik dit onderwerp laten schieten, maar toen zag onderstaande foto’s, die min of meer toevallig zijn ontstaan. Misschien past dat ook beter bij mijn stijl van fotograferen, ik hou niet zo van geposeerde foto’s.
| Eigenlijk wilde ik de schaduw van de bamboe op het hout benadrukken, maar de focus kwam nu op dat kale takje. Bokeh per ongeluk dus. |  |
 |
In Arboretum Trompenburg bloeide de toverhazelaar. Toverde die ook de bokeh-foto die hier zomaar ontstond? |
Deel dit op:
Spreuk van de week
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Te veel hebben bederft het plezier van voldoende hebben. Anoniem |
Deel dit op:
Nieuw icoon
Bij Stuureenfoto zijn deze week “Stadsiconen” het thema.
En een icoon voor Rotterdam zal het nieuwe station vast worden. Deze week komt koning Willem-Alexander het officieel openen.
Naar goed Rotterdams gebruik heeft het al meteen een bijnaam gekregen: de puntzak. En als je het ziet, weet je wel waarom. Maar toch vind ik het mooi en naar mijn gevoel echt Rotterdams. Groot, duidelijk aanwezig, zonder tierelantijnen, zakelijk en vooral functioneel.
We hebben de bouw in de afgelopen jaren met regelmaat bekeken en hebben vooral bewondering voor de manier waarop oplossingen voor alle logistieke problemen werden gevonden. Okay, het was soms wat klimmen, de herrie was oorverdovend en de bouwputten schier oneindig, maar het treinverkeer bleef normaal doorgaan. En dat wil toch wel wat zeggen.
Dus, petje af voor alle mensen die aan de bouw van dit project hebben meegewerkt.
bron: http://ov-nieuws.blogspot.nl
Deel dit op:
De smaak van toen
Hoe het kwam, weet ik niet meer. Maar afgelopen week liep ik te wandelen toen ik plotseling enorme trek kreeg in een prakje sla met botersaus. Met een zacht gekookt eitje, bloemige aardappels… Mmmmm, het water liep me in de mond.
 |
Het is al jaren geleden dat wij sla aten, botersla. Er staat hier regelmatig sla op tafel, dat wel. Maar dat is dan gemengde sla, rucola of eikenblad. Als bijgerecht. Maar wat ik wilde was een hele maaltijd met sla. Wat doe je dan? Je haalt zo’n grote groene krop, kookt aardappels en eieren en je maakt botersaus. Ook al zoiets dat ik al lang geleden voor het laatst maakte. |
Het werd een feestmaal!! Nu heb ik voorlopig weer genoeg sla gegeten, maar wat heb ik er van genoten! Heerlijk, alsof ik weer terug was in mijn jeugd.
