Ook voor de uitzendingen van Farce Majeure schreef Harry Bannink vele nummers. Dit nummers hoort in een rijtje persiflages op het Eurovisie Songfestival (1974). De tekst is van Alexander Pola en de muziek is, ja natuurlijk van Harry Bannink.
Laten we deze week beginnen met Noa, die het moois van het leven bezingt: Beautiful that way…
Het TV-programma “De stratenmakeropzeeshow” leverde natuurlijk een heleboel materiaal op. Hans Dorrestijn maakte de tekst van “Ochtendhumeur” en de muziek is, ja natuurlijk, van Harry Bannink
Na vele weken hadden we dan besloten dat wij onze huishoudhulp wel weer wilden laten komen. Leo en ik hadden samen zo veel mogelijk alles in huis bijgehouden, maar haar hulp zou echt heel welkom zijn.
De afspraak werd gemaakt en wij besloten om gedurende die uren weg te gaan. En zo reden we dus al om kwart over negen weg, met bestemming Agneta-park in Delft.
En dat is een heel mooie wijk. Eigenlijk bestaat hij uit twee delen, het nieuwe deel, opgeleverd in 1925 ziet er alweer wat moderner uit dan het eerst gebouwde deel. Hier vallen de kleurige houten ramen en deuren in vrolijk wit, geel en groen op, mooi gemetselde muren en allemaal dezelfde dakkappelletjes. Fraai geschoren heggen rondom de tuinen, mooie bloemen en bomen. In het oudere deel, dat dateert van rond 1885 staan kleine “cottages” die vier arbeiderswoninkjes bevatten met tuintjes rondom, waartussen slingerende straatjes. Het oogt allemaal zo rustig en netjes. Een wijk waar je je erg op je gemak voelt.
Ik maakte er een hele serie foto’s. Het was prachtig weer, heel rustig en vredig. We zochten een bankje, aten een krentenbol en genoten van het vele groen.
En tot slot werden we nog eens extra verrast. Maar dat komt in een ander blog aan de orde.
Deze week een liedje van Alexander Curly, die wanhopig verklaart “I never drink again”.
Ik heb veel gezocht op YouTube en internet en kwam daar veel bekends maar ook veel onbekends tegen. Deze LP bijvoorbeeld. Met teksten van de nog jonge dichters Karel Eykman, Willem Wilmink. En met de muziek, ja natuurlijk van Harry Bannink.
Vandaag weer gewoon een chanson dat ik nog steeds graag hoor.
Van de onlangs overleden en zeer betreurde Liesbeth List.
In 1962 publiceerde een Italiaans blad deze tekening.
De tekenaar dacht dat de wereld er in 2022 zo uit zou zien. Wat had die man een vooruitziende blik.
Al zal men toentertijd wel hartelijk gelachen hebben om zo veel fantasie.
Vandaag een liedje uit het radioprogramma “De Taalstraat. Ik heb u lief, mijn Nederlands”. Helaas zonder bewegend beeld, want dat was gewoon niet voorhanden.
Gerard Cox bezingt de telefoon, de gewone hè, nog niet mobiel 😉
Tekst van Willem Wilmink en muziek, ja natuurlijk, van Harry Bannink.
En weer staat hier een liedje dat -enigszins- verband houdt met de huidige Coronacrisis. Want we zitten nu al weken thuis, wandelen een beetje in de buurt. Maar ons territorium is nog steeds een redelijk beperkt. Wat verlangen we toch naar meer ruimte en vrijheid. Dus…. Don’t fence me in!
