Drie jongens van 13, 15 en 16 verkrachten een meisje van 14, een vierde filmt het en zet het op internet.
Wat denken die jongens? Vinden ze het stoer? Geeft het ze macht? En vooral wat denken ze over vrouwen en meisjes?
Het is te gek voor woorden, te akelig om over te denken.
Er is iets faliekant mis met die kinderen. Maar hoe moet het dan verder? Ik ben bang dat het nooit meer goed komt.
Dit is Rotterdam, zoals ik haar nooit gekend heb. Van vóór de grote brand, van de verhalen van mijn ouders. Klik op de foto om het filmpje te starten.
| Met ingang van 1 september 2012 mogen er in de Europese Unie geen gloeilampen meer verkocht worden. Vanwege de duurzaamheid, want die ouderwetse gloeilampen verbruiken veel te veel stroom. Ook halogeenverlichting wordt binnenkort in de ban gedaan. Het is nu alles LED wat de klok slaat. Maar of dat nou zo duurzaam is? Vanmorgen kochten wij een stopkontaktlamp, uiteraard met een LED-lamp erin. Leuk en handig dingetje waarvan we een lange tijd plezier hopen te hebben. Zo’n armatuurtje heeft niets te verduren, dus het kan jaren mee. Maar als die LED-lamp het mocht begeven, dan kunnen we het hele armatuur weggooien. Want een nieuwe LED-lamp erin doen kan niet. Er wordt beweerd dat die LED-lampjes wel 20.000 branduren meegaan. Maar dat moet ik toch eerst nog zien. |
 |
Nu staan (of hangen) er hier lampen die Leo en ik kochten nog voor we gingen trouwen. Die armaturen zijn dus al meer dan 40 jaar oud. Was de lamp kapot, dan draaiden we er gewoon een nieuwe in. Dat is toch veel duurzamer dan alles weg te moeten gooien?
Onlangs waren we in de IKEA, in het grote magazijn. En toen moest ik aan dit filmpje denken:
Vroeger waren er die leuke emaille borden met reclame, later kwamen de grote billboards langs de weg. Het werd groot, groter, grootst.
Maar dit spant de kroon, het allergrootst.
In Warschau besloeg dit billboard een heel gebouw. Waar die reclame over ging? Misschien wel speelgoed, dacht ik. Want het e-mail adres wat er op staat is www.playmobile.pl. Maar nee. het gaat om een telefoonmaatschappij.
Maar “Paris s’éveille” klinkt voor mijn gevoel veel mooier. Het is jeugdsentiment, maar ook nu vind ik het nog steeds leuk:
| Nee, niet ik heb het druk vandaag. Maar het is wel druk in onze tuin. Vlak naast de schuifpui heeft een merel zijn nest gemaakt tussen de klimopbladeren. Je staat er versteld van om te zien hoe zo’n beest zo iets in elkaar steekt. Takjes, stukjes gras en zelfs sliertjes zilverpapier heeft hij gebruikt. En nu zijn er jonkies, want moeder en vader vliegen zich suf om ze van eten te voorzien. Ze komen aan met wormen, gaan even op de tafel zitten om te zien of alles veilig is en duiken dan de klimop in. |
 |
Ik houd angstvallig in de gaten of er katten in de tuin komen. Ik weet dat ik ze niet altijd kan tegenhouden, maar nu voel ik me toch verplicht om “mijn” merels te beschermen.
En wat zou ik graag een foto gaan maken, om te zien hoe het grut er bij zit. Maar dat durf ik niet. Stel je voor dat ik de ouders de stuipen op het lijf jaag en ze niet meer terug komen. De foto hierbij is dus niet door mij gemaakt, maar van internet geplukt (met dank aan http://zestigplus.punt.nl).
Al die foto’s die bekeken en gesorteerd moeten worden, brengen je meteen weer in de tijd terug.
Je ziet niet alleen familieleden, maar ook het oude meubilair, de kolenkachel, het tafelkleed van toen.
En dan wil ik altijd nog even verder zoeken. Dat kan tegenwoordig, zoals op deze site. Materiaal te over, veel te lezen maar ook nog heel veel terug te zien of te horen. Zoals deze uitzending over de Nederlandse huisvrouw in de jaren 50. Je moet er even de tijd voor nemen (bijna een halfuur) maar het is leuk om te zien.
Elk jaar zijn er weer hordes mensen die zich in het zweet lopen voor de Marathon van Rotterdam. Ik weet dat ze er heel lang en heel intensief voor hebben getraind en dat dwingt op zich alleen maar bewondering af. Zelf zie ik het me niet (meer) doen. Ik heb altijd al de p… gehad aan hardlopen, dus ik hou het bij wandelen. Maar voor al die stugge volhouders en doordouwers gaat mijn petje af. Misschien ga ik vanmiddag wel even kijken hoe vriendin Dorothé het er af brengt. Zij schrijft regelmatig over haar hardloophobby en morgen staat ze hopelijk moe, maar glunderend op haar blog. Dan heeft ze dit parcours helemaal en binnen de tijd uitgelopen (klik op de foto voor een goed leesbare kopie)
 |
In de wijk waar ik woon zijn een heleboel straten en wegen vernoemd naar Nobelprijswinnaars. Het leek me wel leuk om deze vroeger toch heel beroemde mensen weer eens voor het voetlicht te brengen.
De vrouw die hier in de lens kijkt, was niet alleen schrijfster, maar ook een voorvechtster voor vrouwengelijkheid en emancipatie. Zij zag en beschreef hoe vrouwen in het China van begin vorige eeuw werden gebruikt, vernederd en heel, heel hard moesten werken. Zouden haar boeken nog worden gelezen? |
