Samenwerken

Het is altijd leuk om te zien hoe mensen met elkaar samenwerken. Dat het overschot van de een bij een ander een goed plekje krijgt.

In Trompenburg Arboretum staan heel veel eiken. Gewone, maar ook bijzonder soorten die niet inheems zijn. En die eiken leveren jaarlijks eikels, waarvan een deel vakkundig wordt opgepot en uitgroeit tot een klein eikenboompje.

Maar waar moet het arboretum al die leuke boompjes dan laten, want daar is ruimte voor nodig. Nee, ver hoeven ze niet te zoeken, want Diergaarde Blijdorp is naast dierentuin ook een botanische tuin. Daar zijn deze bijzondere bomen op een goede plaats. En dat niet alleen, ze krijgen ook een juiste plek en goede verzorging, zodat de jonge eiken niet verloren gaan.

De eiken die Blijdorp kreeg, zullen binnenkort op verschillende plaatsen in de diergaarde neergezet worden.

Bron: Diergaarde Blijdorp via Google foto’s

Het duurt nog wel een paar jaar voordat de boompjes zijn uitgegroeid tot robuuste eiken. Maar dat komt beslist goed.

Nu we weer “gewoon” naar de Diergaarde kunnen, gaan we beslist gauw kijken. En natuurlijk ook weer wandelen in Trompenburg.

Onze tuin

Dit jaar kijk ik elke dag weer met verbazing naar onze tuin. Van een kaal stuk grond verandert die in no time in een vol begroeid stukje natuur.

Maar ik ben een luie tuinier. En vergeetachtig. Tegen de tijd dat ik aan bollen planten denk, ben ik al veel te laat, gaat het vriezen of -nog erger- komen de bollen bij anderen al boven de grond. Gemiste kansen dus.

Maar vorige herfst kreeg ik een zakje narcissenbollen, kocht ik zelf ook wat bollen en vergat ik nu eens niet om dat allemaal te planten.

Wat ik wel vergat was aan te geven waar en wat ik had neergezet. Maar dat geeft juist weer verrassingen.

Deze gele tulpjes piepen ineens op tussen de chocoladebruine planten en mengen zich ook nog eens met de Lelietjes der dalen. Zo blijft de natuur me verrassen en dat is helemaal niet erg.

Boekenhuisje

Het blijft leuk om ergens langs de weg zo’n mini-bieb te ontdekken.

Dit versierde exemplaar vond ik in Willemstad, bij leuke huisjes aan een gracht. Zoiets geeft nog eens extra sfeer aan een stadje.

Ik moet ook altijd kijken of ik iets van mijn gading zie. Maar om zo maar iets mee te nemen, vind ik ook een beetje brutaal. Ik kan er waarschijnlijk nooit iets terug-brengen. En dat is nou juist de bedoeling.

Maar het levert in ieder geval weer blogstof op. Ook leuk toch?

Ook al klaar

Vorige week kwam Lies Koffie drinken. En dan neemt ze meteen wat puzzels mee. De puzzels die ik gelegd had, zitten dan al weer in de doos en neemt ze weer mee terug.

Dit tafereel zag op haar FB pagina en het leek me een mooie opmaat naar de volgende.

Maar nu nog even genieten van deze rustieke tafel, met bloemen en boeken.

De volgende puzzel is weer heel anders. Een heel stuk groter want 1000 stukjes en veel rustiger van onderwerp. Maar wel een venijnige, met heel veel zachte pasteltinten en niet zoveel verschillende vormen.

Het kan wel even duren voor die klaar is. Maar het is een lekker plaatje…. 😉

Een Castorland puzzel, 500 stukjes

Vragen

Niks begrijp ik van de nieuwsgaring op dit moment. Het ene feit(je) wordt uit en te na en tot vervelends toe vermeld. Andere dingen krijgen weinig of geen aandacht in het nieuws.

Bron: Google foto’s

Zo werd afgelopen zaterdag in Lelystad een complete woonwijk geëvacueerd omdat er een vreemde (benzine)lucht uit het riool kwam. Hoe en waardoor dat kwam wist men niet, maar 400 bewoners moesten in allerijl weg. Politie ging de huizen langs, veel opkomst van brandweer en diverse NL-Alerts. Kortom een hele nare situatie.

Die ook nog eens tot zondagmiddag duurde. Wat die vreemde stank veroorzaakte was niet bekend. Er werd geadviseerd de kranen langdurig open te zetten, zodat het riool doorgespoeld werd. Dat lijkt me logisch.

Maar dat er “bruin water” uit de kraan zou kunnen komen, verbaasde me. Dat zijn toch twee geheel op zichzelf staande en aparte systemen? Wat die vreemde stof was en waardoor die in het riool was gestroomd, was maandagmiddag nog steeds een vraagteken.

Maar wat me het meest verbaasde, was dat er op maandag weinig meer over te lezen was. Is zoiets niet belangrijk genoeg of denken de journalisten dat hun lezers alleen geïnteresseerd zijn in Shownieuws?

Poetsen

Heel vaak kom je dit niet meer tegen, een prachtig glimmend gepoetst huisnummer. Ik fotografeerde dit in Maasland, waar we, na een blog van Emie, op een zonnige dag naar toe reden.

Bij dit glanzende bordje vloog ik terug in de tijd. Wij woonden vroeger in een gewone straat, met rijen huisdeuren. Allemaal donkergroen geverfd en vrijwel allemaal identiek.

Maar onze deur sprong er wel uit. Want we hadden nog een ouwerwetse koperen trekbel en een koperen brievenbus. En die glom steevast dat het een lieve lust was. Op vrijdagmiddag ging ze met haar mandje poetsspullen naar beneden en werd die bel en brievenbus glanzend gepoetst. Geen week sloeg mijn moeder over. Daarna werd de deur gezeemd en het straatje geveegd. Klaar voor het weekend!

En daar moest ik bij dit huisnummer ineens aan denken.

Herinnering

Op het bureaublad van de computer verscheen een prachtige foto van Mount Fuji, gemaakt Franco Libassi.

De foto’s wisselen regelmatig en dus was ook deze naar een paar dagen verdwenen. Jammer, want ik keek er met heel veel heimwee naar.

Maar kom op zeg….., ik heb toch zelf foto’s gemaakt van Fuji San. Die reisherinnering kan ik met gemak weer oprakelen. Want al is het inmiddels bijna zeven jaar geleden, regelmatig gaan mijn gedachten nog terug naar die reis.

We deden zoveel ervaringen op. Geen enkel probleem om terug te denken. En al is de voorgrond minder fotogeniek dan bij Libassi, Mount Fuji blijft even majestueus.

Hobbezak

Bron: Google Foto’s

Er zijn mensen, die kun je werkelijk alles aantrekken. Zelfs in een aardappelzak zien ze er nog beeldschoon uit.

Zo’n aardappelzak maakte mij beslist niet eleganter. Maar om het lijf van Marilyn Monroe werd het meteen een beetje haute couture. En het was natuurlijk een prachtige reclamestunt van die aardappel leverancier.

Had ik er dan zelf willen staan…? Toen misschien wel, nu weet ik beter. Want zo veel geluk heeft Marilyn in haar leven niet gekend.

Anders

Je ziet het wel vaker, zo’n levensgrote ooievaar in de tuin. Teken dat er een kindje geboren is.

De ouders van Milan namen de gelegenheid te baat om meteen de naam van hun kleine spruit bekend te maken. En ook een zachtblauw briefje met “boy”op het raam te plakken, zodat niemand zich meer hoefde af te vragen of het nou een jongen of meisje is.

Ik kwam dit tegen op een van onze ritjes naar buiten. Ik ken de ouders dan ook niet. Maar misschien – via de vele wegen van het wonderlijke wereldwijde web – lezen zij dit berichtje.

Bij deze feliciteer ik hen met de geboorte van hun zoon en wens hen en de nieuwgeborene veel geluk en vooral veel gezondheid.