Imposant

Wie in Rome was, heeft vast en zeker een bezoek gebracht aan het Panthéon en met bewondering gekeken in dat imposante gebouw.

Bron: Facebook / Heritance Italy

Een gebouw zonder ramen ,maar met een gat in het dak. Dat heeft een reden, want zonder dat gat zou het Panthéon al lang zijn ingestort. Het gat in het midden ontlast de spanning in de constructie.

De Oculus (het gat) houdt in feite het hele dak bij elkaar, dat bestaat uit verschillende soorten cement. Aan de buitenzijde werd het cement gebruikt met travertin, in het midden is het cement lichter en naar het midden gebruikten de Romeinen puimsteen gebruikt, dat zo licht is dat het op water drijven kan.

Maar door dat gat stroomt ook regen naar binnen. Toch loopt de vloer niet over, omdat deze naar het midden afhelt en het water door 22 kleine en ietwat verborgen gaten in het marmer verdwijnt in een Romeinse afvoerput. En dat systeem werkt dus nog altijd.

Dat gat had ook nog een andere reden. Het Panthéon was een tempel voor alle goden. En de Oculus liet de hemel binnen. Op 21 april (de geboortedag van Rome) bereikt de zon op 12 uur precies het toegangshek. Het is dus niet zomaar een gebouw, het is ook een astronomische klok.

En dat enorme gebouw heeft alle oorlogen, overstromingen, barbaren en pausen al meer dan 19 eeuwen overleefd.

(dit is mijn eigen vrije vertaling van de tekst van “Heritance Italy” die bij het Facebook bericht stond)

Toch gevonden

img_20260218_2207162594118641532166416584

Waar kan een mens toch mee bezig zijn? Mijn rode bril was ter ziele. En die bril gaf altijd op dit blog aan welk boek ik gelezen had.

Nou ja, zo’n simpel brilletje zou ik toch overal kunnen kopen? Maar nee, alle brillen die ik zag waren zwart of donkerbruin. Saai dus. Nou heb ik brilletjes genoeg, want in elke kamer en in elke tas zit er een. Dus waarom moeilijk doen?

Maar toch….! Ik wilde een rode bril. Geen blauwe, geen groene, maar een in mijn lievelingskleur rood.

En uiteindelijk ja hoor, na heel lang zoeken, ontdekte ik een rode bril in de goede sterkte. Minder uitgesproken rood, maar een hoesje zelfs erbij.

Je begrijpt, mijn nachtrust is weer gegarandeerd 😉 😉 😉

Maandag met muziek

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

En alweer een nummer van mijn idool, Charles Aznavour. Al zoveel maal gespeeld in allerlei uitvoeringen, maar deze keer in het Spaans het verhaal van La Mama, voorzien van een tekenfilmpje.

Als de clip niet start, dit is de link

Knikkeren

Bron: Facebook / Peter Gray Illustrated magazine covers and posters

Hebben jullie geknikkerd? Ik wel en vaak ook. Gek hè, maar ik kan me eigenlijk niet meer herinneren of ik er goed in was. Dat zal dan wel niet….

We maakten een richeltje bij een muur als potje.
En dan pieken. Er waren gewone knikkers, sterren, stuiters. En wie won, mocht alle knikkers in het potje hebben. 

Ik bewaarde ze in een oud washandje, maar andere kinderen hadden ook wel mooi gemaakte knikkerzakjes. En na een tijdje raakte het op de achtergrond, ging je weer wat anders spelen.

Deze plaat van Norman Rockwell bracht het ineens weer allemaal in herinnering

Poster

Oh, wat zijn er een stereotypen te bedenken voor Venetië. Stad in het water, het water dat de stad bedreigt maar ook liefdevol lijkt te omarmen.

Oude, maar prachtige gebouwen, gondola’s met gondeliers die romantische aria’s zingen, liefde…..

Maar ook de stad van een tsunami aan toeristen, die alles dreigt te vernietigen. Of blijft deze stad zich telkens verheffen uit de golven?

Een maand lang keken we naar deze poster van onze kalender. Maar in maart komt er weer een andere afbeelding.

Keukenla

img_20260215_171742309_hdr1198470173187902343

Ik ruimde het rommel-laatje in de keuken op. Daar ligt altijd heel veel troep in. Elastiekjes, bonnetjes, etiketten, een pen, clips en nog zo wat.

En wat zaken die je nou niet dagelijks gebruikt in de keuken maar toch niet weg kunnen, zoals de blikopener, de notenkraker. En dit voorwerp.

Waar ik het voor gebruik? Voor cacao strooien, bloem verdelen, poedersuiker over de oliebollen. Je neemt een “hap” door zachtjes te drukken aan de zijkant en dan wordt alles netjes verdeeld.

Er mogen inmiddels heel wat dingen weg uit mij huishouden, maar dit ding blijft. Ik heb het al heel lang en er kleven zoveel goeie en leuke herinneringen aan.

Knopen

Soms is kleding zo eenvoudig en simpel maar maakt één ding het verschil. Eén knoop of meerdere kunnen een enorm verschil maken. Eén grote zwarte knoop op een vuurrode jas, een hele rij mini knoopjes aan een trouwjapon, we kennen allemaal wel zoiets.

Bron: Google foto’s / Bol.com

Zo had mijn zus al vroeg een heel goed gevoel voor mooi en niet mooi. Ergens in de jaren dertig mocht zij een jurkje uitzoeken. Sowieso al een bijzondere gebeurtenis want kinderen hadden destijds maar aan te trekken wat werd klaargelegd. Maar een gulle tante wilde haar nichtje wel eens extra verwennen. Dus op naar de winkel.

Er bleven op het laatst twee leuke jurkjes over en toen moest de prijs de doorslag geven. Het ene jurkje was aanzienlijk voordeliger, maar Rina bleef bij haar keus. Niet dat jurkje maar die, wees haar vingertje aan. De verkoopster schudde haar hoofd. Dat kleine kind hoefde toch niet haar zin door te drijven.

Waarom wil je dat nou jurkje niet? Toen kwam de aap uit de mouw. “Dat zijn de knopen van mijn vaders ketelpak. Die wil ik niet!” Tja, over smaak viel niet te redetwisten.

Maandag met muziek

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Geen bijzonder moeilijke tekst, maar een aanstekelijk lied. Blijf maar eens rustig staan, als Richie Valens “La Bamba” speelt en zingt.

Als de clip niet start, dit is de link

Waslijn

Heel veel mensen maken foto’s van waslijnen. Zo’n waslijn doet wat met een mens.

Bron: Instagram / Poetryfamilie

Je ruikt vanzelf de lekker fris in de wind wapperende was. De geur van wasmiddel of -maar dat is minder fijn- de geur van kookwas en soda. Zo’n waslijn maakt vaak ook vrolijk. Sommige kleuren passen mooi bij elkaar of ze vloeken juist enorm.

Deze foto is weer van een heel ander kaliber. In tegenlicht lijkt het wel een knipsel. Met een zich buigende wasvrouw.

Ach, eigenlijk vooral een mooie foto, geschoten op het juiste moment.

Zaterdags ritueel

Vroeger, thuis hadden wij een koperen bel. En een koperen knop om de deur te openen. Misschien hadden we zelfs wel een koperen brievenbus. Het kwam maar heel zelden voor dat dat allemaal niet blinkend gepoetst was. Het behoorde voor mijn moeder tot het zaterdags ritueel.

Bron: Google fotos/Pinterest

Eigenlijk zie je het nog maar weinig, zo’n mooi gepoetste koperen huisbel. Tegenwoordig zijn het vooral elektrische bellen of zelfs digitale bellen. Geen zacht geklingel, maar een stevige dingdong. Efficiënt, zeker. Maar die glimmende bel en knop, het schone straatje, het was de trots van mijn moeder.

Eerst de mat goed uitkloppen, de deur met water afspoelen en daarna zemen, dan de straat vegen en schrobben. Als de emmer leeggegoten was, bracht ze die naar boven, met de spullen die erbij hoorden.

En dan kwam ze weer terug met het mandje met poetsspullen. Een busje koperpoets, wat heel naar rook, een door de tijd zwart geworden oude lap om de koperpoets aan te brengen. En dan werd alles netjes en glanzend uitgepoetst met een zachte flanellen stofdoek.

En dan kon de deur er weer een weekje tegen, tot de volgende zaterdag.