Aan eieren geen gebrek met het paasfeest. Maar zo mooi en kunstzinnig geverfd en versierd, nee dat lukt me niet. Hier zijn het straks gevulde eieren, eieren in de quiche, een eitje bij het ontbijt en natuurlijk cake en paasbrood waar eieren in gebruikt werden.
Ik wens iedereen een heel gezellig en
VROLIJK PASEN
Breien en haken, dat was wat mijn moeder vroeger deed. Naaien, borduren of nog ingewikkelder “smokwerk” daar begon ze niet aan.
Ik had dus wel poppenkleertjes die moeder zelf gebreid had en truien voor mijzelf. Maar gesmokte kleding, dat zat er voor mij niet in.
Zelf leerde ik wel smokken, op school. Er staat me nog iets bij van een geel-geruit nachthemd dat ik zelf genaaid en gesmokt had.
Het lijkt een beetje ouderwets handwerk, maar laatst zag ik op Instagram toch weer dat iemand er aan bezig was. En dit fraaie proeflapje lag in de Wonderkamer van het Museum van de vrouw in Echt.
Misschien komt het -net als alles- wel weer in de mode. Ik vond -en vind het nog steeds- heel fraai handwerk.
Stel je voor, van die lieve “Shirley Temple” meisjes met pastelkleurig boerenbonten ruitjurkjes, versierd met dat smokwerk.
Hoe nostalgisch….
Eneco verhoogde in september 2022 bij de eindrekening ons termijnbedrag voor gas en elektriciteit. Het ging van
Euro 225,00 naar Euro 445,00 bijna tweemaal zoveel. Maar tegelijkertijd kregen we een behoorlijk bedrag (ruim 800,00 terug). Ik vond de hele berekening een beetje vreemd, maar goed….
Het maandbedrag vond ik echter veel te hoog, dus verlaagde ik het. Al kon dat niet lager dan naar 360,00.
Zoals bijna iedereen werden we een stuk zuiniger met energie. Het werd een winter met dikke truien en dekentjes. Met zuinig koken en kort douchen. En warempel, het werkte. We verstookten aanzienlijk minder dan vroeger.
Maar tot mijn verbazing heeft heeft Eneco inmiddels ons maandbedrag al een keer behoorlijk verlaagd. Het ging zomaar ineens naar Euro 300,00.
En nu krijg ik een bericht dat dat bedrag zelfs nog te hoog is en dat we het maandbedrag zouden kunnen verlagen naar…. Euro 202,00. Nu breekt mijn klomp, want dat is zelfs een stukje minder dan ons oude maandbedrag.
Het heeft natuurlijk alles te maken met het prijsplafond en de ingewikkelde regelingen die daar achter zitten. Maar wie snapt het nou nog?
Naar aanleiding van dit blogje, stuurde puzzelvriendin Lies me een mailtje. Ik hoefde helemaal geen DVD’s bij de kringloop te kopen. Zij had nog een koffer vol met DVD’s van Midsomer Murders. Dus als ik weer eens wilde komen, dan kon ik ze bekijken en uitzoeken…..
Dat zou ook nog wel bij een tas met puzzels passen. Dat liet ik me geen tweemaal zeggen.
Dus liggen nu hier wat stapeltjes DVD’s. Van seizoen 1, dus nog de oude met John Nettles als inspector Barnaby. Puur nostalgie want alweer jaren geleden te zien.
Nu bekijken Leo en ik regelmatig zo’n aflevering. Gezellig samen op de bank, koffie, koekje en als het koud is een dekentje.
En met de wetenschap dat die koffer van Lies nog lang niet leeg is…..
In het Museum van de vrouw in Echt bekeken we ook nog de tentoonstelling Afrika in beeld.
In diverse vitrines stonden beelden, beeldjes, poppen en andere voorwerpen die belangrijk zijn in het leven van een Afrikaanse vrouw. Zo zijn poppen heel belangrijk in de opvoeding van meisjes. Met de poppen kunnen wij hun gevoelens uiten en boodschappen overbrengen. Sommige poppen waren primitief, andere hadden zoveel details en je kon er dan ook heel veel in herkennen.
Ook zwanger zijn wordt vaak nog verteld via een beeld. En wie kent niet de mooie van kralen geweven kettingen en andere sieraden waarmee hele verhalen verteld kunnen worden.
In onze cultuur bekijken we beelden vaak met andere ogen.
Dit beeldje van een vrouw die haar borsten aanraakt, is helemaal geen erotisch beeld. Het verwijst naar de moeder als degene die zorgt voor het gezin en de clan en daarmee ook de natie in stand houdt.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Een liedje gecomponeerd door Ruud Bos, de tekst is van Guus Vleugel. Voor het eerst ten gehore gebracht door Jasperina de Jong, maar nu gezongen door Ellen Evers.
En wat past het nog steeds mooi in onze consumptie-maatschappij: op één been kuin je niet lopen……
Wandelschoenen, sneakers, bergschoenen maar ook sportschoenen hebben bijna allemaal veters als sluiting. Dat zit stevig en voorkomt blessures.
Maar hoe irritant is het als die veters regelmatig los raken? Dan moet je stoppen en die veters weer vast strikken.
Al vaak wenste ik dat daar een oplossing voor zou zijn. En vorige week stuitte ik op een YouTube-filmpje dat zowaar de oplossing had.
Moeilijk? Nee helemaal niet, het is een kwestie van linksom of rechtsom. En voor extra stevigheid een klein trucje. Kijk maar naar dit filmpje van Chris Notap:
We waren in Echt, ja echt! En wel in het Museum van de vrouw, dat gevestigd is in het oude stadhuis in het centrum van Echt.
Beneden wordt in de Wonderkamer aandacht besteed aan de geschiedenis van Echt. In diverse vitrines staan voorwerpen, kleding of handwerken die betrekking hebben op wat er in de geschiedenis in Echt gebeurde.
Op de eerste verdieping loopt nog tot en met 10 april 2023 de tentoonstelling Et Dieu créa la femme, waarin Limburgse kunstenaars hun “muze” hebben verbeeld.
Het Museum van de vrouw is het zeker waard om bezocht te worden. Want we bezochten ook nog de tentoonstelling Afrika in beeld. Daarover vertel ik binnenkort.
Rijdend over smalle binnenweggetjes kom je Limburg regelmatig kapelletjes en kruisbeelden tegen. Ze stammen waarschijnlijk uit een ver verleden, gezien de stijl. Toch staan er ook regelmatig verse bloemen bij.
Staat er zo’n kruis of kapelletjes bij een kruispunt, lijkt het me om de mensen die er rijden te beschermen.
Maar soms vraag ik me af waarom ze zomaar ergens langs de weg geplaatst werden. Uit vroomheid, om iemand te eren of te blijven herinneren. Als boetedoening voor een misstap?
Het maakt me eigenlijk niet uit. Ik vind het wel lief.
Een bezoek aan de enige Amerikaanse begraafplaats in Nederland, in Margraten.
Een groot terrein, minutieus gemillimeterde gazons, heggen. Een zee van witte kruisen, wat Davidssterren, sommige met bloemen. Bij de ingang een mozaiek waarop de militaire bewegingen staan.
We lopen langs de graven. Zoveel jonge mensen, gevallen in de strijd voor onze vrijheid.
