Hoe ouder je wordt, hoe meer mensen je ontvallen. En elk afscheid heeft zijn eigen sfeer. Deze week moesten wij afscheid nemen van een lieve oud-collega en bij een van de toespraken werd een gedicht van Jan Prins geciteerd.
Zoekend naar de tekst op internet, kwam ik dit filmpje tegen van Frits Bom, die er zijn eigen interpretatie aan gaf. Een pure liefdesverklaring aan Rotterdam, die mijn collega vast ook had gewaardeerd:
We houden van reizen en hebben al veel landen bezocht, China, Japan, Vietnam, Birma, maar ook in Europa: Italie, Frankrijk, Engeland, Spanje, Duitsland, Polen, de Baltische Staten, Griekenland. De reis van onze jongste zoon naar India, maar dan over land, was ook niet zo maar iets.
Maar deze reis is echt de over-overtreffende trap van een reis. Vanaf 1989 tot 2012. En dat allemaal met één en dezelfde auto. Ach ja, er is altijd baas boven baas.
Al een hele tijd lag er een lap (gordijn)stof in mijn kast met het plan om daar een tas van te maken. Ik wilde een echte vakantietas, waar alles wat je zoal op een dag meeneemt, ook in past. Een tas die af te sluiten is, maar toch de belangrijkste dingen voor het grijpen zijn. Een tas die niet te zwaar is, die over mijn schouder gedragen kan worden en er dan niet afglijdt. Een tas met een wensenlijst, zal ik maar zeggen.
Net voor ik naar Wenen ging, besloot ik om het idee uit te voeren. Dan had ik mooi de gelegenheid hem uitgebreid te testen.
En was mijn tas nou echt zo handig? Jazeker, want erin zit alles wat er niet zo maar uit te pakken mag zijn, netjes achter een rits. Voorop zitten vakken voor een zonnebril (of paraplu, dat hangt er van af) en achterop twee vakken voor folders, stratenplan en een boekje. De brede band is lang genoeg om schuin over te dragen en blijft netjes zitten. En niet onbelangrijk, de tas zelf is lekker licht, hij weegt slechts 170 gram.
Die lap stof is nog lang niet op, dus misschien maak ik er nog wel eens een.
 Tas (voorkant) met alles wat er in past |
 De achterkant, met folders en boekje |
 |
Vorige week was ik in Wenen. Ik had geen idee dat die stad zo mooi zou zijn, zo schoon en zo veel te bieden had. Allereerst is het een stad met zoveel schitterende gebouwen, die prachtig onderhouden zijn. Er is bijna geen straat of plein of je vindt er wel een foto-onderwerp. We hadden geluk, het was stralend weer. Dus werd het heel veel lopen om al het moois te bekijken. Maar voor de langere afstanden was er het openbaar vervoer. Ik had me thuis al georiënteerd en vriendin en ik namen elk een weekkaart, ook al bleven we maar 5 dagen. Die kaart is geldig van maandag tot en met zondag en kost Euro 15,00. En voor dat bedrag kun je dan een hele week lang met elke bus, tram of U-bahn de stad doorkruisen. Er zijn vele andere mogelijkheden, dus ga je naar Wenen kijk dan eens hier. Want wie de vele musea wil bezoeken, kiest misschien voor de Wienkarte. |
| Al vaker heb ik gedacht dat de borden langs de weg te veel informatie bevatten. Je zoeft er langs en voordat je aan het laatste woord toe bent, ben je er al voorbij. En dat was toen, toen we nog maar 120 mochten.
Nu mogen we 130, tenminste waar het is toegestaan. Dus soms de hele dag, dan weer alleen tussen bepaalde uren en als de spitsstrook open dan wel dicht is. Het lijkt mij allemaal niet zo veilig en 100, 120 of 130, het maakt niks uit. In de file rij je toch sowieso niet harder dan stapvoets 😉
|
 |
Oeps, helemaal vergeten een blogje te maken. Maar ja, ik was dan ook gisterenavond pas laat (na even) thuis uit Wenen. En dan moet er natuurlijk bijgepraat worden, foto’s bekeken en koffer uitgepakt.
Vandaag zijn Irene en ik nog Rotterdam ingegaan en dan schiet het bloggen er een beetje bij in.
Dus sla ik vandaag een keertje over. Binnenkort vertel ik wel iets over wat wij allemaal in Wenen gezien en gedaan hebben.
Hij is al 106, maar dat zieje niet aan hem af. Hij danst het vliegveld op, na een reis door Noord-Amerika, Europa en Afrika. Niks comfortabel met auto en chauffeur, maar met het openbaar vervoer. Het leverde hem een vermelding op in het Guinness Book of Records, want hij is de oudste persoon die dit voor elkaar bracht.
Bron: De Telegraaf 18-8-2012
Zulk nieuws vrolijkt heel mijn dag op!
Omdat het gras op raakte in Capelle aan den IJssel werd de schaapskudde van herder Martin Oosthoek laatst naar een nieuw plekje in de wijk Beverwaard (Rotterdam-Zuid) geleid. Dan moet je wel over de brug, de Van Brienenoordbrug welteverstaan. Maar ja, een lekker wandelingetje maakt hongerig en dus gingen ze recht op het verse gras af.
Dit is mijn vriendin Irene uit Essen en ze staat in Parijs op één van de vele trappen die Monmartre rijk is. Dat was vorig jaar.
Dit jaar gaan we weer samen op stap, nu naar Wenen. En daar gaan we natuurlijk van alles bekijken, heel veel wandelen, lekker op terrasjes zitten en genieten van alles wat er om ons heen te zien is.
Trappen is trouwens ook deze week het thema bij Stuureenfoto
Deuren staan deze week centraal bij Stuureenfoto. Ik fotografeer ze heel vaak. Ik hou van een mooie ingang, met stijl en klasse. Tegenwoordig is het vooral veel van hetzelfde Gamma- of Karweiwerk. Maar vroeger waren het soms echte kunstwerken, met fraai bewerkte kozijnen, glas-in-lood en beeldhouwwerk er om heen. Echt vakmanschap!
