Dag opa

Ik denk dat het in de vierde klas van de lagere school was, dat wij regelmatig “kwekelingen” hadden. Jongens en meisjes van de kweekschool, die het vak van meester of juf moesten leren en praktijkervaring kwamen opdoen. Zo ook meester Mensonides. Een lange jongen (maar in mijn ogen toen al een man) die trots vertelde dat hij van Griekse afkomst was. Ik vond hem best wel aardig in het begin.

Ik denk dat het in de vierde klas van de lagere school was, dat wij regelmatig “kwekelingen” hadden. Jongens en meisjes van de kweekschool, die het vak van meester of juf moesten leren en praktijkervaring kwamen opdoen. Zo ook meester Mensonides. Een lange jongen (maar in mijn ogen toen al een man) die trots vertelde dat hij van Griekse afkomst was. Ik vond hem best wel aardig in het begin.

Op een dag stonden de klassen allemaal al in de gang, klaar om naar huis te gaan. Zes keer zo’n dertig meisjes, met hun hoge stemmetjes. Die tegen elkaar kwebbelden dat horen en zien je verging. En het galmde zo in die betegelde hal. Meester Mensonides kwam de klas uit, met zijn regenjas aan en een aktetas onder de arm. Hij voelde zich heel wat, dat kon je van zijn houding aflezen, al had ik dat toen niet zo in de gaten. . Onder het langslopen riep hij luid: “Daaaaag, omaatjes, tot morgen.” “Dag opa,” riep ik luid en duidelijk boven al het geroezemoes uit. .

Met een ruk stond hij stil. Hij draaide zich om en zijn ogen schoten vuur. “Wie riep dat?” “Ik,” zei ik en stak mijn vinger op. “Hierrrr komen,” wees hij. Ik liep naar voren, me van geen kwaad bewust. Hij pakte me bij de arm en trok me de gang door, op weg naar het lokaal van het hoofd der school. Kortaf vertelde hij haar wat gebeurd was en bleef staan om haar reactie te peilen.

Het schoolhoofd was een rijzige dame, met gezag en charisma. Ze overzag de situatie onmiddellijk. Misschien vond ze hem ook wel een blaaskaak, die nog veel moest leren. Mij kende ze redelijk goed en ze wist dat ik geen kwaad in de zin had, maar slechts een grap met een grap wilde beantwoorden.

“U kunt wel gaan,” sprak ze afgemeten. “Ik zal dit afhandelen, daar kunt u gerust op zijn.”

En daar kon meester Mensonides het mee doen. Enigszins teleurgesteld verliet hij het lokaal.

“Els toch,” sprak het hoofd ernstig. “Je mag toch geen opa tegen de meester zeggen?” Haar ogen twinkelden en heel even kroop een zweem van een glimlach om haar mond. “Maar hij zei toch ook oma tegen ons?” “Ja, goed, maar….” Ze dacht even na. “Daar houden meesters niet zo van. Zul je het onthouden?” Ik knikte. “En morgen breng je me een blaadje waarop je twintig keer hebt geschreven: ik mag de meester geen opa noemen.”

Tegen meester Mensonides vertelde ik de volgende dag dat ik strafregels had moeten schrijven. Hoeveel en over wat er verder nog was gezegd, liet ik me niet uit. Tussen meester Mensonides en mij is het nooit meer goed gekomen, maar met jhet hoofd heb ik altijd een prima verstandhouding gehad. Ze was streng, maar rechtvaardig, maar bovenal had ze gevoel voor humor!

Op een dag stonden de klassen allemaal al in de gang, klaar om naar huis te gaan. Zes keer zo’n dertig meisjes, met hun hoge stemmetjes. Die tegen elkaar kwebbelden dat horen en zien je verging. En het galmde zo in die betegelde hal. Meester Mensonides kwam de klas uit, met zijn regenjas aan en een aktetas onder de arm. Hij voelde zich heel wat, dat kon je van zijn houding aflezen, al had ik dat toen niet zo in de gaten.
Continue reading →

Jean Ferrat

Pas vorige week las ik dat op 13 maart jl. Jean Ferrat op 79 jarige leeftijd was overleden.
Hij had een voorliefde voor poëzie, met name van Louis Aragon, een prachtige sonore stem en nogal linkse sympathieën.  Klik op de foto hieronder om een opname te openen van al heel lang terug. Maar het chanson is nog steeds even prachtig.

Héél oude kranten

Vroeger hadden wij een buurman die elke dag de hele krant naploos op belangrijke berichten. Hij knipte die uit en bewaarde ze in grote dozen. Geen idee of hij er nog vaak in terugkeek.

Maar had hij nu nog geleefd, dan hoefde hij niet meer zoveel moeite te doen. Want dankzij internet zijn kranten over een periode van 400 jaar nu in te zien op de site van de Koninklijke Bibliotheek.

De kranten zijn gescand en kunnen dus “gewoon” gelezen worden. Met een beetje moeite kun je nog eens wat oude reclames bekijken, zien hoeveel iets in 1932 kostte of familieberichten terughalen.

SPA: insecten

Insecten zijn nou niet de meest geliefde dieren, maar Lieveheersbeestjes (of zoals men in Rotterdam e.o. zegt: Kapoentjes) wekken wel vertedering. Ik zie ze graag in mijn tuin, want ze eten de bladluizen van de rozen op.Vandaar deze kaart, die ik voor het thema van deze week van Sunday Postcard Art maakte.

Insects are not quite my preferred animals. But I like the little Ladybugs, especially as they eat lots of greenflies from my roses.
Therefore I made this card for this week’s theme of Sunday Postcard Art.

Geheim

Een geheim is slechts een geheim als één persoon er van weet. Zodra je het geheim deelt met een ander, is het geen geheim meer.

Maar voor sommige mensen weegt een geheim zo zwaar op hun gemoed, dat ze het wel op een of andere manier moeten verkondigen. En daarvoor bestaat nu www.briefgeheimen.nl. Daar kun je al je geheimen kwijt. En maak je een mooie of originele boodschap, dan wordt je geheim misschien wel in een boek op genomen.

Het eerste boek is al uitgebracht. Ik kreeg het met Kerst en het staat vol leuke, rare, lieve of gekke geheimen. Heerlijk om zo nu en dan eens in te neuzen.

Eh…. eigenlijk was dat mijn geheim…. 😉

Schilderij

Soms wordt je zo maar toevallig door iets getroffen. Dit schilderij zag ik al lopend in de Hoogstraat in Rotterdam. Het is groot, helaas veel te groot voor mijn kamer (en mijn portemonnee). Maar ik vind het mooi!

Klassieke Hollandse Snelweg

Klassieke Hollandse Snelweg

De schilder heet Solko Schalm en hij schildert naar mijn mening net zulke prachtige wolkenluchten als Ruysdael.  Klik hier voor zijn website, waar ik ook de link vandaan heb gehaald.

Plein van de Hemelse Vrede

Beijing-Plein-van-de-Hemels

Toen ik Bettie’s verslagen over Beijing las, kreeg ik meteen weer zin om naar China te gaan.

Maar omdat tussen droom en daad altijd wel bezwaren liggen, dan maar deze week een foto die ik in december 2003 maakte van man en zonen op het Plein van de Hemelse Vrede in Beijing.

Charles Aznavour

Al sinds mijn jeugd ben ik fan van Charles Aznavour. Mijn eerste LP was van hem, ik heb hem nog. Inmiddels letterlijk grijs gedraaid en al lang vervangen door een CD. En nog steeds luister ik graag naar hem.

Morgen wordt hij 86. En hier zingt hij, naar mijn mening, het allermooiste chanson dat hij ooit maakte:

Charles Aznavour - La Marguerite

Charles Aznavour - La Marguerite

Manke Nelis

‘s-Morgens als we de gordijnen opentrekken komt deze merel aangehupt. Hij weet dat hij kan rekenen op kruimeltjes brood. Als de deur wijd openstaat, komt hij soms even op de drempel zitten. Hij meent dat hij het alleenrecht heeft op onze tuin, want elke andere vogel, groot of klein, wordt door hem met veel geblaas en gekwetter weggejaagd.

Waarschijnlijk is niet elke vogel daar van gediend, want een paar weken geleden was hij ineens gewond. Hij trok met zijn rechter pootje en bij het eten kon hij bijna zijn evenwicht niet houden. En zijn strakke verenkleed zag er verfromfaaid uit. We vreesden dat hij een hapje voor een kat zou worden.

Maar na veel eten en rusten in het zonnetje is hij weer helemaal opgeknapt. En als vanouds verdedigt hij zijn territorium.

Merel-Mankepoot

‘s-Morgens als we de gordijnen opentrekken komt deze merel aangehupt. Hij weet dat hij kan rekenen op kruimeltjes brood. Als de deur wijd openstaat, komt hij soms even op de drempel zitten. Hij meent dat hij het alleenrecht heeft op onze tuin, want elke andere vogel, groot of klein, wordt door hem met veel geblaas en gekwetter weggejaagd. Waarschijnlijk is niet elke vogel daar van gediend, want een paar weken geleden was hij ineens gewond. Hij trok met zijn rechter pootje en bij het eten kon hij bijna zijn evenwicht niet houden. En zijn strakke verenkleed zag er verfromfaaid uit. We vreesden dat hij een hapje voor een kat zou worden. Maar na veel eten en rusten in het zonnetje is hij weer helemaal opgeknapt. En als vanouds verdedigt hij zijn territorium.

Bombardement op Rotterdam

Wie in Rotterdam woont, ontkomt niet aan de geschiedenis van de stad. Mijn stad is letterlijk gebrandmerkt door het grote bombardement op 14 mei 1940.

Meteen na de oorlog werd in Rotterdam begonnen met de wederopbouw en men had het te druk om naar de geschiedenis te kijken.  Geboren in 1948 heb ik slechts vage herinneringen aan grote stukken braakliggend land midden in de stad. Ik ben opgegroeid met het gedreun van heimachines en steeds hogere bouwkranen. Met straten en pleinen die constant van aanblik veranderen.

Maar nu, nu er steeds minder mensen zijn die het kunnen navertellen, komt de drang om de geschiedenis te bewaren. Op de site van de brandgrens is van alles te zien over deze helse tijd. Met verhalen van mensen die het konden navertellen, foto´s van de verwoestingen en nog veel meer.

En het is mogelijk om de brandgrens na te lopen.De routebeschrijving is ook op de site te vinden.

2007-Herdenking brandgrens (afb. uit Wikipedia)

2007-Herdenking brandgrens (afb. uit Wikipedia)

Maar eigenlijk zou ik elk jaar dit willen zien: de brandgrens verlicht en dus zó griezelig zichtbaar.