 |
In 1999 maakte Leo deze opname (ik geloof dat het een beeld is uit een stukje video). We waren op Flores en filmden deze kinderen in een dorp van drie keer niks. Ze hadden geen speelgoed, geen merkkleding, maar kleertjes die van rafels aan elkaar hingen. Ze hadden wel veel vrijheid en een heleboel ruimte. |
Maar zichzelf op de film zien, dat hadden ze nog niet beleefd. Zelden zo veel plezier gezien!
Iedere man die van een korte wandeling in zijn woonplaats thuiskomt, weet dat de mooiste meisjes nooit meedoen aan Miss Holland-verkiezingen, maar gewoon op straat fietsen.(Simon Carmiggelt) |
 |
| De generatie na mij, die is opgegroeid met geiser en douche, wasmachine en centrifuge, kent dit niet meer.
Toch was het vroeger heel gewoon, zo’n winkeltje waar je naast allerlei levensmiddelen ook heet water, kachelhoutjes en olie kon kopen. De deur klemde een beetje en er klonk een zacht belletje. Het rook er naar koperpoets, olie, rookvlees en oude kaas. |
 |
Vaak genoeg ben ik, naast mijn moeder lopend, er naar toe gegaan. Ze had dan twee zinken emmers bij zich, die bij de waterstoker gevuld werden met heet water. En dan weer terug naar huis, voorzichtig maar toch snel, anders was het water alweer koud. Het was een afstand van nog geen 100 meter, maar die emmers wogen zwaar. Daarna nog drie trappen op, naar de zolder, waar de wasteil stond. Op een rek met daarop weer de ACME-wringer.
Wie nog eens terug wil naar die “goeie ouwe tijd”, kan terecht in De Dubbelde Palmboom in Rotterdam-Delfshaven. Naast tijdelijke tentoonstellingen is er plaats gemaakt voor stukjes (Rotterdamse) historie, zoals dit winkeltje.
 |
Bij ons bezoek aan Japan in 2009 gingen we natuurlijk ook naar Hiroshima. Het is een wonder dat een stad, die zo desastreus verwoest werd, toch weer werd opgebouwd.
Uiteraard bezochten we het Atoombommuseum. Dat wordt niet alleen door duizenden toeristen bezocht, maar is een verplicht uitje voor scholieren. Zou het helpen? |
 |
Het heeft zo z’n voordelen, die Euro’s. Maar mooi geld vind ik het niet. En nog steeds heb ik moeite met de munten. Maar ja, daar zullen we mee moeten leven.
Toch heb ik weleens heimwee naar ons “oude” geld. En zeker dit biljet vond ik erg mooi! |
| Oudste zoon had het al gezegd. Ga naar Den Haag, naar de tentoonstelling Eastward Bound van Marco van Duyvendijk in het Fotomuseum in Den Haag. Een aanrader! En hij had gelijk.
Prachtige portretten, oog voor bijzondere details. Een feest om naar te kijken. |
 |
Dit lied van Jenny Arean vind ik prachtig, maar kan ik niet met droge ogen aanhoren.
| Deze stoel staat (met nog een andere) in Rotterdam, op een kruispunt waaronder de weg naar de Maastunnel loopt.
Ik vind het net een troon. Het zal wel niet lekker zitten, maar dat heb ik niet geprobeerd. |
 |
 |
Zeg het 3x achter elkaar, dan hangt je tong op je schoenen:
De knappe kapper kapt knap, maar de knecht van de knappe kapper kapt knapper dan de knappe kapper kappen kan. Langs de koele kade liep de kale koelie met een kilo kali op zijn kale kop. De kat krabt de krullen van de trap (met dank aan Schott’s Curiositeiten, zie ook dit eerdere bericht) |
| De eerste groep padvinders was net vertrokken uit het huis van de hopman, dat als verzamelpunt diende. Daarna ging de hopman zelf met de tweede groep op pad. Hij reed met zijn busje de garage uit, toen hij bij de voordeur een paar wandelschoenen zag staan. Hij stapte uit om de schoenen te gaan halen. |  |
Een paar uur later ontmoetten de twee groepen elkaar bij een benzinestation langs de grote weg. Toen de eerste hopman zijn collega zag aankomen, draaide hij het raampje naar beneden en riep: “Je vrouw heeft net gebeld. Ze wilde weten of jij weet waar de schoenen van de loodgieter zijn. Hij had ze bij de voordeur gezet.”
Uit: Readers Digest, september 2004
