Deze quote stond op een theezakje en ik vond hem heel toepasselijk. Want je kunt wel blijven zoeken naar het “perfecte” moment. Kleine kans dat je het vindt. Kwestie van omdenken dus.
Dit is het moment voor…. en dan kun je alles wat je wilt invullen. Een kopje thee drinken, een wandeling maken, de kast opruimen of dat mooie boek helemaal uit lezen, ondanks dat de kast nog steeds niet netjes in orde is 😉
Al maanden lang hadden we kaarten in huis voor een voorstelling van The Analogues in het Nieuwe Luxor-theater.
Het is niet de eerste keer dat we ze zien. We zagen al Sergeants Pepper’s Lonely Heart Club Band, The White Album en nu dus Abbey Road. Een fenomenale band, die tot in de kleinste details de Beatles muziek doet herleven. En een uitverkochte zaal met een gemêleerd publiek, dat enthousiast meezong en een knetterend eindapplaus ten beste gaf. Een heerlijke avond!
In Londen was ik een aantal jaren geleden met een vriendin. In de bus van ons hotel naar the City zag ik ineens dat we over Abbey Road reden. Ik stootte haar aan. “We rijden over Abbey Road”, tetterde ik enthousiast. “Nou en? Er rinkelde geen belletje…. Maar vorig jaar zijn Leo en ik wel degelijk even uitgestapt om HET zebrapad en de studio te zien. Nee, geen selfie gemaakt. Daarvoor was het te druk.
… heb z’n voordeel, dacht ik toen ik vanuit Gent in Antwerpen kwam. Ik was vroeger dan ik had gepland en dus was er ruim voldoende tijd om iets te drinken en te eten. En omdat ik vanwege mijn knie beslist niet ver wilde gaan, liep ik rechtstreeks vanuit de trein het Café Royal op het Antwerps station binnen.
Restauraties in Nederland kunnen soms wat ongezellig zijn. Maar het Café Royal is gewoon een gezellige en mooie plek om neer te strijken. En dat doen dan heel veel mensen. Het was al een beetje roezemoezig en ik zag dames gezellig keuvelend aan een glaasje bubbels zitten nippen.
Ik koos voor een lekker biertje en nam alle tijd om een gerecht uit te zoeken. Op mijn dooie gemakje at ik daarna een heerlijke salade met een tweede biertje erbij. Ik stuurde deze foto naar Leo, die het thuis maar met een kant-en-klaar maaltijd moest zien te doen. Maar gelukkig heeft hij daar geen moeite mee.
Leo stond me bij aankomst in Rotterdam-Alexander dan ook op te wachten, zodat ik niet meer met de metro naar huis hoefde.
En dat maakte me heel erg blij!
Een overbekend liedje in een heel andere setting. Zo’n brassband is niet de voor de hand liggende keuze, maar… enfin kijk en luister
Hoeveel hevig verliefde mensen zullen vandaag verlangen naar zo’n boeket van hun hartendief? Of naar een mooie kaart, vol bloemen, harten en kusjes?
En hoeveel verdriet zal er zijn als je droom niet uitkomt? Voer voor psychologen, toch? En voor de commercie een uitgelezen kans om allerlei zaken aan de man te brengen. Van mooie lingerie tot chocola, van kaarten tot …. nou ja, vul zelf maar in.
Omdat het niet altijd meezit, vandaag een liedje van The Teskey Brothers, die zingen over Pain and Misery.
Dit vind ik wel een mooie zin om een nieuwe maand mee te beginnen.
Je kunt het op twee manieren bekijken. Het is niet erg om die klaproos te zijn, maar ook geen ramp om een narcis tussen de narcissen te wezen.
Iedereen heeft een eigen plekje op deze wereld.
Gewoon jezelf zijn, niet al te veel je laten opjutten door wat anderen van je vinden.
Want commentaar is er altijd wel.
Ergens in Rotterdam-Kralingen kwamen we langs dit winkeltje. Ik kende het al langer. Eerst zat op de hoek van een straat, nu is de zaak verhuisd naar een groter pand.
Het is zo’n winkel waar je altijd wel even moet blijven kijken. Nooit een zelfde etalage, telkens weer wat nieuws. En nu zagen we er die schattige knuffelbeestjes, poppenhuisjes en ander klein spul. Ik werd op slag weer een klein meisje, dat speelde met haar poppenhuisje.
Wat heerlijk om daarmee te kunnen spelen. Het lijkt mij het toppunt, veel fijner en gezelliger dan een Ipad. Maar ja, ik ben natuurlijk geen kind meer.
Misschien zitten kleine meisjes van nu wel naast hun speelgoed muizen-kind en laten ze het YouTube-filmpjes zien…. Is poppenkinderen verwennen helemaal niet meer “cool”.
Nou ja, maakt ook niet uit. Ik heb even een paar minuten voor die etalage staan zwijmelen…. Mijn dag was weer helemaal goed!
Het geluk ligt op straat zegt men. Nou, ik weet niet of het daar nog ligt, maar dan moet je wel heel goed zoeken 😉
Maar nu ligt het geluk in de boekenwinkel. Daar kun je, weliswaar tegen betaling, allerlei boeken krijgen waarmee gelukkig worden een peulenschil schijnt. Boeken met Afrikaanse wijsheden, een boek met lijstjes die je in kunt vullen en daardoor gelukkiger wordt (of vrouw van de Amerikaanse president. Al lijkt me dat nou net geen ideaal) dan wel adviezen van mooie dames.
Nee, ik heb er geen een gekocht. Al die ideeën van anderen wil ik niet lezen. Ik ben lekker eigenwijs en zoek samen met Leo het geluk zelf. Soms lukt dat beter dan andere keren 😉 Maar met een tamelijk goede gezondheid, niet te veel pijntjes en een achterdeurtje op de bank (zonder rente) hebben we niks te klagen.
Ik geloof dat al dat gezoek alleen maar stress en narigheid meebrengt. We zien wel wat de toekomst brengt en genieten intussen van wat er op ons pad komt.
Het onderwerp kon ik wel vaker fotograferen. Maar met zulk mooi licht, dat was me nog niet overkomen.
Gelukkig heb ik een telefoon om foto’s mee te maken, want schilderen, nee dat lukt me van mijn leven niet.
Even waande ik me Rembrandt in Leiden, toen ik dit zag. Geluksmomentje!
