Tussen de kaartjes van de Flow-kalender vond ik deze. Een klein gedichtje van Toon Hermans. Hij stierf in 2000, al bijna 20 jaar geleden dus. Maar misschien voorzag hij wel de haastige wereld waarin we nu leven. Met dagelijks FB-berichten, nepnieuws, idiote plannen en regels. En hij had daar natuurlijk zijn eigen gedachten over.
Voor hem geen opsmuk, geen tierlantijntjes. Doe maar gewoon, dan doe je… juist!
Een stukje uit “The Passion”: Droom, Durf, Doe en Deel met Tommie Christiaan en vele anderen.
Het was al aan het einde van de wandeling. Ik sloeg rechtsaf, waar de anderen terug naar het beginpunt liepen. Maar zo was ik net wat eerder thuis en dit pad is zo mooi. Dat loop ik liever dan terug door de wijk, tussen de flats.
Het weer was grauw en grijs en dus waren er niet veel andere wandelaars. Maar vogels des te meer. Een geluksmomentje om tussen het hoge gras een prachtige patrijshaan te zien scharrelen. En was dat witte daar in de verte nou een gans, een zwaan of een lepelaar? Ik moest er een beetje voor turen en voor een foto stonden ze net te ver. In de bomen vlogen mussen, mezen en lijsters af en aan. Die waren te snel om vast te leggen.
Bij het hek maakte ik wat foto’s. Niks spectaculair, maar daarom misschien wel zo mooi. Heel even werd de stilte doorbroken door een vliegtuig dat ging landen. Maar voor de rest was de wereld van mij alleen…..
Deze week Saoud Massi met Oumniya. Geen woord van te verstaan of te begrijpen, maar toch prachtig!
Het duidelijk dat hier een flinke opruiming heeft plaats gevonden. Alle rommel die niet meer gebruikt werd, maar wel in de weg stond, moest uit de openbare ruimtes van de flat verwijderd worden. En wat hebben mensen dan een zooitje. Maar gelukkig, de grootvuil-ophaaldienst zou het allemaal weghalen.
Iemand had dat roze autootje toch maar even apart gezet. Het was vuil en verkleurd en echt mooi was het niet meer. Maar zou een kind daar op letten? Welnee, die verzint dat het een mooie glanzende rooie race-auto is. Met zo’n stevig brrrmmm geluid. Max V. in de dop kan er heus nog wel wat mee.
Ik hoop het maar!
Want misschien krijgt dat autootje dan nog een tweede leven bij een gelukkig kind, dat er nog vaak mee zal willen spelen.
Vandaag een liedje waar ik heel erg vrolijk van word: Jason Mraz met I’am yours
Er zijn van die weken dat je elke dag wel een afspraak hebt. Niet per sé een vervelende afspraak, integendeel. Maar toch, je moet weg, ergens op tijd zijn, laat terug en dus ook laat naar bed.
Een paar weken achter elkaar hadden we dat. Ik zie het voordeel er ook wel van in, want we zijn nog lang niet uitgeblust en leven nog steeds redelijk actief. Maar dan opeens, hebben we behoeft aan rust. Geen bezoek, geen film of theater, geen afspraken bij die of gene. Gewoon niks, nada!
En dan houden we een soort van “pyamadag”. We slapen wat uit, ontbijten zeer op ons gemak en wat langduriger, trekken een lekkere en comfortabele joggingbroek aan met een makkelijk shirt of trui. Dagje in slow motion. Zelfs koken wordt met de Franse slag gedaan, want we trekken een reeds bereide maaltijd uit de diepvries. En daarna kunnen we er wel weer tegen!
Wat is wijsheid…? Geen grote woorden, geen grote gebaren, geen meneer/mevrouw op een deftig spreekgestoelte in een immense zaal. Geen glitter en glamour, geen toeters en bellen.
Gewoon een schoolbord in een etalage, waarop zo maar wat woorden geschreven met wit krijt. Soms kan het heel simpel zijn!
Terugkijkend op mijn jeugd, besef ik dat ik, hoewel meer verwend dan anderen, in vergelijking met nu maar weinig speelgoed had. Leed ik daar onder? Welnee zeg! Ik had poppen, wat stoffen dieren, een fornuisje met pannetjes. Daarop mocht ik alleen koken, met echte vlammen, als mijn moeder tijd en zin had om er bij te blijven. En ik had knotsen en een grote lap stof, een stapel Margriets waarin ik mocht knippen. Eigenlijk speelde ik daar het meest mee, want die knotsen werden in mijn fantasie “mannequins” de lap stof drapeerde ik daar om heen. Van de Margriet-plaatjes maakte ik paspoppen. Uren was ik er mee zoet.
En natuurlijk speelde ik buiten. Op de stoep voor ons huis, met andere kinderen uit de straat. Ballen, touwtje springen, hinkelen…
Kinderen van nu hebben veel meer speelgoed, technisch en geavanceerd ook. Maar ik vind het soms zo fantasieloos. Of kijk ik met een wat bevooroordeelde blik? Het boekje op de tafel bij een vriendin trok mijn aandacht en bij elke bladzijde dacht ik terug…. Oh kijk, Lego, maar wat was dat toch nog simpel. Oh ja, hinkelen… En een springtouw…. En ja, dat deden we ook graag…. Bokkie springen.
Waaraan zouden de mensen straks over zo’n jaar of vijftig terugdenken en waar zullen hun (klein)kinderen dan mee spelen…. ?
Kom ga mee, we gaan picknicken. En kijk eens wie er mee gaan, de teddyberen.
