Proteine

Bron: Google foto’s

Eiwit, een belangrijk deel van ons voedsel. Vroeger kreeg je dat gewoon uit de dingen die je at. Tegenwoordig wordt het aan allerlei soorten voedsel toegevoegd.

Yoghurt, kwark, snackrepen, eiwitshakes en grote potten met poeder, waarvan ik geen idee heb wat er verder in zit, te pas en te onpas zie ik dat er “proteïne” aan toegevoegd is.

Men zegt dat het nodig is om je spieren weer op te bouwen als je gesport hebt. Maar de huidige mens is allang niet meer zo fysiek bezig als de mensen vroeger. Dus zal het met die spieropbouw wel goed zitten. Tenminste, als je normaal sport. Topsport vraagt misschien wat andere voeding.

Nee, het is volgens mij vooral een winstgevend marketingidee. Want voordelig zijn al die producten niet. Een gebalanceerd eetpatroon levert vast voldoende eiwit, maar ook nog andere goede zaken zoals vezels, vitamines, mineralen.

Maar goed, wie zijn geld wil uitgeven aan extra proteïne, moet dat dan maar doen.

Niet scherp

Bron: Google foto’s

Niets blijft, alles verandert. Dat is natuurlijk ook wel begrijpelijk, want anders zouden we nog steeds in de oertijd leven.

Maar sommige dingen zijn ook onvoorstelbaar. Want neem nou het Zwitsers zakmes, dat rode inklapbare mes met tig mogelijkheden.

Je ziet dat je er van alles mee kunt doen en soms zijn ze zelfs nog voorzien van meer speciale gadgets.

Maar met de meest eenvoudige kun je in ieder geval je nagels vijlen, tanden stoken, een fles ontkurken en -het is een mes tenslotte- snijden. Tenminste als je nu al zo’n hebbeding hebt. Want binnenkort koop je een Zwitsers mes zonder mes… ???

Te scherp, te gevaarlijk…!?

Wederopbouw

Na het grote bombardement heeft Rotterdam al snel de wederopbouw aangepakt. Er moest tenslotte gewoond worden.

Na de bevrijding werden de plannen groter en concreter. Hele nieuwe wijken werden op de tekentafel gepland. Wie maakten al die plannen?

Vreemd genoeg komen vaak alleen mannen naar voren, maar ook vrouwen hebben zich gebogen over de vraag hoe zo’n nieuwe wijk er uit moest zien. En dat leverde beslist een heel mooi resultaat op. Alleen werden die vrouwen wat minder naar voren geschoven.

Auteursrecht: John Gundlach – Flying Holland

Architect Lotte Stam-Beese (1903-1988) was van onschatbare waarde voor de ontwikkeling van de stad.

Ik citeer historicus Susan Hogervorst: “Zij leverde een grote bijdrage aan het ontwerp van diverse Rotterdamse woonwijken als Pendrecht, Lombardijen, Oosterflank, Het Lage Land, Ommoord, Zuidwijk, delen van Hoogvliet.”

Al meer dan 50 jaar wonen wij in Rotterdam-Ommoord. een wijk met hoogbouw, maar ook met lagere woningen. Het is er prettig wonen, met goede openbaar vervoersvoorzieningen en veel groen, scholen en winkels binnen handbereik.

Lotte Stam-Beese drukte haar stempel op mijn wijk. Zij was als stedenbouwkundig architect meer dan twintig jaar verbonden aan de Dienst Stadsontwikkeling en Wederopbouw in Rotterdam.

Logica

Er wordt steeds minder post gestuurd. Wie krijgt er nog een brief, wie stuurt nog een verjaardagskaart?Welk bedrijf stuurt nog een aanbieding per post?

Er worden minder en minder stukken gestuurd, want alles gaat per mail. En dat voelt POST.NL  natuurlijk in de portemonnee. Dus moeten we straks weer meer betalen voor een postzegel. En wordt de post ook nog minder vaak bezorgd.

Wie iemand op de juiste dag wil feliciteren, moet al ruim van te voren plannen wanneer de post bezorgd zal worden. Ook rouwkaarten komen soms te laat. Al met al denk ik dat daarom juist ook minder post verzonden wordt.

Maar kijk je in de kaartenwinkel, dan vind je meer dan genoeg kaarten voor elke gelegenheid. Wie stuurt die dan en hoe? De logica ontgaat me.

Flaneren

Vandaag is het in Londen (en misschien ook wel in andere steden, maar zover gaat mijn informatie niet) flaneerdag. Dan vindt in Londen de “Grand Flaneur Walk” plaats.

Hopelijk is het mooi weer, een beetje zonnig en niet al te koud. Want flaneren doe je als rechtgeaarde dandy in een keurige blazer, (club)dasje om en wandelstok in de hand. Natuurlijk is je snor bijgeknipt, opgepunt en glanzend, zit je haar keurig en draag je een hoed of zo’n typisch Engelse pet.

In Engeland en vooral in Londen kun je nog wel eens figuren tegen het lijf lopen die zich als Dandy manifesteren. Nederlandse mannen zie ik zo gauw niet in die rol.

Trouwens dames flaneren mee. In kleurige japonnen, een parasol tegen de felle zon. Hoeden in soorten en maten sieren hun hoofden. En geen sneakers natuurlijk, maar mooie, glanzende pumps aan hun voeten.

Wat zou het leuk zijn om vandaag in Londen te kunnen zijn. Zittend op een bankje, kijken naar al die kleurige en tikkeltje excentriek geklede vrouwen en mannen, die natuurlijk voor alle dames hun hoed afnemen.

Het lijkt me een echt Engels fenomeen, waar ik beslist vrolijk van zou worden.

Vrijheid

Vandaag herdenken we de gevallenen in de oorlog. Alle gevallenen, alle slachtoffers, in welke oorlog dan ook. We herdenken uit respect voor de vele levens die verloren zijn gegaan.

Wij zullen vanavond in stilte herdenken. De televisiebeelden heb ik niet nodig, wil ik niet zien omdat ik de huichelachtigheid van sommige mensen niet kan verdragen.

Vanavond met een uitgestreken gezicht een krans leggen, maar gisteren en waarschijnlijk ook in de toekomst de oorlog prijzen, ophitsen en ophemelen.

En het zijn niet alleen politici. Velen hebben ineens hun mond vol over “oorlogseconomie”, “wapenindustrie” en de daarmee gepaard gaande “economische vooruitgang”. Ik kan het niet rijmen met medemenselijkheid, zalvende verhalen over “Christenliefde”.

Om nog maar te zwijgen hoe tegenstrijdig de verhouding is tussen vermindering van CO2 uitstoot en het voeren van een oorlog, met alle verschrikkelijke gevolgen van dien.

Daarom herdenken wij vanavond in stilte. We krijgen er geen mens mee terug, kunnen de toekomst niet voorspellen, noch veranderen. Maar dan voel ik me tenminste trouw aan mijn eigen geweten.

Juwelen

Vorige week ging ik met schoondochter een dag naar Apeldoorn. Dat zat al lang in de pen, want we wilden graag naar de tentoonstelling in CODA over “Sprekende juwelen”.

De juwelen waren uitgezocht door Martijn Akkerman, de man die bij Kunst en Kitsch zo enthousiast kan vertellen over de sieraden die hij voorgelegd krijgt.

De tentoonstelling was niet groot, maar heel mooi opgezet. Alle juwelen kregen ruimte om te stralen, er was een verklarend boekje en een film, waarin we konden zien hoe Akkerman met de conservator van Coda de objecten uitzocht.

De juwelen moeten draagbaar zijn, want dan komen ze het best tot hun recht. Natuurlijk, want in een doosje heeft niemand er wat aan. Of je moet ze zien als geldbelegging. Maar toch hadden we soms wel een beetje bedenkingen bij de draagbaarheid. Niet alles leek praktisch, soms zelfs pijnlijk.

Niet alles was van goud of zilver, ook plastic of andere kunststoffen werden gebruikt.

Toch zagen we in de vitrines ook prachtige voorbeelden van glitter en glamour. We hadden daarbij geen moeite om ons voor te stellen hoe wij ze zouden dragen.

Maar we zagen ook prachtige voorbeelden van sieraden, heel simpel, maar daardoor juist zo opvallend.

Een kleine, maar mooie tentoonstelling die nog tot en met 12 mei te zien is.

Recepten

Niet alleen in kookboeken, maar ook op internet zijn duizenden recepten te vinden.

Ik zal wel niet de enige zijn die ze her en der heeft opgeslagen. Er staan gerechten in mapjes op mijn Instagramaccount, ik heb tig linkjes naar allerlei sites en als ik dan iets wil zoeken…. Oh hemeltje. Waar staat het?

Maar toen ik hoorde van een app waarmee je gemakkelijk recepten kunt opslaan op je telefoon, computer of tablet… Dat zou een uitkomst zijn.

En jawel! Recepten maker is een fijne app, waarin je zelf je recepten kunt noteren, recepten van anderen kunt opslaan en ook vanuit bijvoorbeeld Allerhande of 24Kitchen linken kunt maken en een recept snel genoteerd is. Compleet met foto in sommige gevallen.

Je kunt de recepten ook bewerken, eigen notities toevoegen. En er zit een kookstand op, zodat je niet telkens telefoon of tablet hoeft op te starten.

Hardstikke makkelijk. Bevalt het, dan kun je na een aantal gratis genoteerde recepten  de app kopen.

Mijn recepten staan nu overzichtelijk bij elkaar.

Kunst(matig)

Omdat we niet veel TV kijken en zeker de talkshows aan ons voorbij laten gaan, heb ik later pas gelezen over de opmerkingen van een aantal vrouwen over Sophie Hilbrand.

Ik vraag me af waar ze zich mee bemoeien….? Wat kan het je schelen of Sophie zich wel of niet opmaakt.

Dat geldt toch ook voor de pinnige dames, die nogal ruw en onbeschoft hun mening gaven. Zij moeten maar zelf weten of ze zich laten inspuiten, oppimpen of weet ik veel wat voor behandelingen ze willen ondergaan.

Wat ik vind van die opgespoten monden, gevulde of afgetrainde lijven…? Nou, eigenlijk niks. Ze doen maar. Ik blijf wel gewoon mezelf.