Category Archives: Actueel

Opvoeden

Posted on by

Ik was 16 of 17, dus helemaal niet meer zo’n klein meisje. En ik had een woordenwisseling met mijn moeder. In mijn boosheid riep ik uit “Mens, waar maak je je druk om”. Nog zie ik mijn moeders vlammende ogen en haar overslaande stem “Mens, mens!!! Als je me geen moeder meer wil noemen, zeg dan maar mevrouw”. Het werd allemaal in der minne gesust en hoe belangrijk de zaak was, blijkt wel. Geen idee meer waarover de ruzie ging.
Ik moest hier aan denken, toen ik vorige week een moeder met een meisje van drie turven hoog in de bieb zag. Moeder duwde een kinderwagen met nog een spruit, de drie turven bewoog zich voort op een vreemdsoortig karretje. Ze schoot met een sneltreinvaart langs alles en iedereen, ongeacht of de mensen al of niet goed ter been waren. Ik vond het meteen al een ongeleid projectiel.

Toen ik de bieb uitging, stond moeder te wachten tot dochtertje mee wilde komen. Ze vroeg het heel beleefd. Maar het kind schreeuwde op stadionsterkte “Neeeeeeee”. Nog maar eens lief gevraagd “Schatje, kom je nou?? Weer een schreeuw als antwoord.

In deze week van de opvoeding lijkt een cursus voor deze moeder meer dan nuttig. Want wat gebeurt er als die kleine van nu straks een stevige puber is?

Roze

Posted on by
De kleur roze riep tot voor kort bij mij associaties op met corsetten met veters, enorme BH’s in een wat verwassen zalmroze. Geen kleur om je mee in het openbaar te vertonen.
Maar nu is het heel anders. Overal zie je roze om je heen. Kleine meisjes willen per definitie geen andere kleur meer en allerlei accessoires zijn van een min of meer zoetig marsepeinkleurtje.
En opeens viel het me op dat ik zelf ook nogal wat roze om me heen verzameld heb. De shampoo en conditioner zitten in een roze fles. Het badschuim, de bodylotion, parfum, ook allemaal roze.

En dat niet alleen, mijn naaispullen zitten in een roze doos, die in een roze tas gaat. En tussen de t-shirts zitten ook wel wat rozerode exemplaren.

Ik mag wel oppassen, straks word ik nog voor Miss Piggy versleten 😉 😉

Film

Posted on by
Vorige week gingen Leo en ik weer eens naar de film. Midnight in Paris van Woody Allen hadden we uitgezocht. Een heerlijke film over Parijs, waar het onmogelijke mogelijk wordt en alles anders lijkt dan het is.

De hoofdpersoon, verloofd met een typisch Amerikaans leeghoofd, is met zijn patserige schoonvader en blasé schoonmoeder een tijdje in Parijs. Verloofde en schoonouders hebben op alles commentaar, maar hij vindt alles mooi en heerlijk en loopt met zijn hoofd in de wolken. En omdat hij nog dromen kan, overkomen hem de mooiste avonturen.

Een aanrader, al is het alleen maar voor de heerlijke Parijse sfeer!!

Arm kind

Posted on by
Daar zat ie, op de Wereldhavendagen. In het zonnetje, aan de kade, maar verscholen achter een grote zwarte box. Hij kon helemaal niets zien, dus vroeg ik of hij daar wel goed zat. Meteen zette hij het op een huilen. Verschrikt vroeg ik de moeder wat ik verkeerd gedaan had. Ze sprak Engels en vertelde dat ze net uit Libië kwamen.

Het kind was bang van al het geluidsgeweld en dacht dat het ook hier oorlog was. Maar zij had haar kinderen juist meegenomen, om te laten zien dat knallen niet altijd dood en verderf betekenden.
Hij geloofde het nog niet. Zal het nog goed komen met hem?

Oorlog of vrede

Posted on by

Vandaag is het de Dag van de Vrede. Naar mijn mening zou elke dag en voor iedereen een vredesdag moeten zijn. In 1990 brak de Golfoorlog uit. Ik voel nog de paniek en de angst om wat er komen zou. Gelukkig viel het mee, nou ja… natuurlijk niet voor al die mensen die dierbaren verloren. Aan welke zijde ze ook stonden. Ach als iedereen zou weigeren te vechten….

Prinsjesdag

Posted on by
Naar de troonrede ben ik niet zo nieuwsgierig, die zal wel bol staan van bezuinigingen en sombere berichten.
Nee wat me het meest interesseert zijn de hoedjes van de dames. Want die brengen tenminste een beetje vrolijkheid tussen al die mannen in grijze pakken. Dit vond ik in 2009 wel een hele leuke! Van het PvdA-Tweede-Kamerlid Chantal Gill’ard.

Wat nu?

Posted on by
Daar sta je dan, als jonge onervaren moeder in een Franse supermarkt. Luiers zat, maar welke moet je nou kiezen? Geen nood, je pakt je mobieltje, toetst het nummer van de ANWB in en vraagt om advies.

Of je hebt net een fikse ruzie met echtgenoot gehad. Die heeft in zijn woede de caravan losgekoppeld en is richting Nederland vertrokken. Mevrouw staat naast de caravan en belt de ANWB. Hoe kom ik nou thuis?

Die lui van de ANWB-alarmcentrale kunnen zo een heel moppenprogramma vullen.
😀 😀 😀 😀 😀

Wereldhavendagen 2011

Posted on by
Ja, dat kan alleen in Rotterdam: de Wereldhavendagen.
Al 34 jaar lang is het eerste weekend van september gereserveerd voor het promoten van de Rotterdamse haven en alles wat daarin en omheen gebeurt.

Afgelopen zaterdag gingen we weer. Het was schitterend zomerweer, er was veel publiek en heel veel te zien: havenloodsen, douane, transport-bedrijven, baggerschepen, moderne apparatuur.  Kinderen konden zelf ervaren hoe het is om op een politiemotor, skyjet of dragline te zitten, maar er waren ook oude verhalen, Kobus de Tallyman, hapjes van Hollandse aardbeien tot Chinese gerechten. .
En dat alles tegen het decor van een steeds veranderend stadssilhouet.

Klik hier voor een Flicker-diashow voor een selectie van onze foto’s van die dag.

10.000

Posted on by
Dit is de 10.000e foto, die ik met met mijn vertrouwde Canon Photoshot A620 geschoten heb. 10.000 foto’s in krap 5 jaar, dus zo’n 2000 foto’s gemiddeld.

Ergens in een kast liggen hier nog analoge fotorolletjes, die ik in voorraad kocht voor mijn spiegelreflex. Ze zullen wel nooit meer worden gebruikt, zijn misschien al over de uiterste verkoopdatum. Toen werden al die rolletjes genummerd, gecodeerd en was de eerste foto er altijd een met ons adres erop. Je kon tenslotte niet weten of alles goed terecht zou komen. En de kosten die dat met zich meebracht.

Uiteindelijk waren die zo hoog, dat ik toch maar besloot om zo’n compacte digitale camera aan te schaffen. Voor erbij, dacht ik toen nog.
Nu staan er dus meer dan 10.000 foto’s (manlief fotografeert ook) op de computer. Min of meer netjes gerangschikt. En elke dag komen er nieuwe bij, want die camera sjouw ik steeds met me mee. Stel je voor, dat ik iets mis om vast te leggen….

Verbouwing

Posted on by
Sommige dingen snap ik gewoon niet. Zoals dit: op het grootste station van Nederland, hét knooppunt van het openbaar vervoer moet je met een lantaarntje zoeken naar een in- of uitcheckpaal voor je OV-kaart.

We brachten deze week mijn vriendin naar Utrecht. Ze had een zware koffer bij zich en moest in Utercht overstappen. Wij hadden keurig ingecheckt in Rotterdam en wilden even uitchecken. Waar waren die *** paaltjes? Ik wist dat er een verscholen stond naast de ingang van spoor 5. Maar nu zijn ze aan het verbouwen en istie weg. Dus de vraag gesteld aan een NS-personeelslid.
“Bij de uitgang natuurlijk. U hebt toch ook ingecheckt toen u het station binnenkwam?” “Nee meneer, we komen uit Rotterdam en op het perron staan geen OV-paaltjes.” Enfin, ergens aan het eind van de hal, verstopt achter een kaartjesautomaat, stond het ding.We moesten er zowat de hele hal voor door.
Waarom staan die paaltjes niet bij de trappen naar de perrons? “Omdat ze dan iedere keer verplaatst moeten worden, hier wordt namelijk verbouwd”, kregen we te horen. Oh ja???? Maar waarom kan dat wel in Rotterdam, waar ook al jaren verbouwd wordt? Zal wel gebrek aan communicatie zijn 🙁

PS: de foto is met mijn smartphone gemaakt en niet al te best van kwaliteit helaas