| Het kon natuurlijk niet uitblijven. Ook de commercie heeft “Charlie” gekaapt. Dit shirt zag ik vorige week hangen bij het winkeltje op ons winkelcentrum. Niet erg fijntjes, vind ik. Geld verdienen met zo’n gebeurtenis.Maar ja, wie het statement wil maken, moet dat natuurlijk zelf weten. Maar mij zul je er niet mee zien lopen. |  |
 |
De tentoonstelling over de Geisha in het Museum voor Volkenkunde in Leiden wilden we natuurlijk niet missen. Eerst luisteren naar een lezing, die al veel verduidelijkte over het leven van deze vrouwen en daarna de tentoonstelling bezoeken. Heel veel informatie en veel prachtige kimono’s en daarbij behorende kledingstukken en verdere opsmuk.Maar ook schitterende houtsneden, die een beeld geven van de geisha cultuur in de loop der eeuwen.Een geisha is niet, zoals velen denken, een prostitué. Het zijn vrouwen van hoge beschaving, die behoren tot de Japanse cultuur.Fascinerend om te zien hoe lang het duurt voor ze getransformeerd zijn tot de sierlijke figuurtjes in kimono, met hun witte gezichtjes en knalrode pruil-mondjes. |
Een aanrader, deze tentoonstelling, die nog tot en met 6 april 2015 in Leiden te zien is.
We zijn er al zo aan gewend, aan de mobiele telefoon. Je merkt het niet eens meer dat je hem te pas en te onpas te voorschijn haalt en wat je er allemaal mee op kunt zoeken of waar je hem voor kunt gebruiken.
Toch, als je er goed over nadenkt, dan is het een wonderlijk apparaatje. Er passen enorme hoeveelheden foto’s, muziek en andere informatie op. Je kunt er mee bellen, spelletjes mee spelen, fotograferen en ik weet al niet meer. En dat terwijl de micro SD-card die er in zit, niet groter is dan een kruimel.
Hoe meer ik daar over denk, hoe meer ik het een verbluffend mooi ding ga vinden….
Eigenlijk heb ik niet vaak kliekjes. Ik probeer zo veel mogelijk “op maat” te koken, zodat alles schoon op gaat. Brood komt sneegewijs uit de diepvriezer en als er al eens wat restjes zijn dan brengt ook die diepvries uitkomst. Kortom, eten weggooien doe ik vrij weinig. Ik vind het ook heel vervelend, want goed eten in de vuilnisbak gooien staat me tegen.
Mijn moeder schermde vroeger altijd met “die arme kindertjes in Afrika”, maar meer indruk maakte het verhaal van het vrouwtje van Stavoren. Ik voel me altijd een beetje betrapt als er eten in de vuilnisbak gaat, hoe weinig dat dan ook is. Kliek&Co mag dan ook op mijn steun rekenen.
En dat daar nog het een en ander te winnen is, bleek wel uit het gesprek dat ik laatst in de bus hoorde. Twee dames, waarvan de een blijkbaar verrast was met een biologisch voedselpakket. “Nou ja, dat was niet veel hoor”, vertelde ze. “Wat fruit en een paar bietjes, maar van de rare gele en witte. Die heb ik meteen in de kliko gepleurd! Want daar kan ik niks mee”. Wat zonde, want daar was vast iets lekkers mee te bereiden geweest!
Foto: Gemeente Rotterdam
| Hoe je het wendt of keert, het oude jaar wordt met rotzooi uitgeluid of het nieuwe jaar ingeluid. Net hoe je het bekijkt. Want dit troffen we gisteren aan bij de plastic afvalcontainer. Er kon niets in, omdat ie afgesloten was vanwege mogelijk vuurwerk vandalisme.Daar word ik treurig van… wat een troep!! |  |
De kerstman bracht niet alleen nostalgie, maar ook moderne vooruitgang. We kregen een Chromecast, een apparaatje ter grootte van een mannenduim. Wat het precies is, kan ik niet uitleggen. Dat is me veel te ingewikkeld. Maar het was kinderlijk eenvoudig om te installeren en ook heel eenvoudig om mee te werken. Wat er allemaal mee kan? Tja, daar zijn we nog niet helemaal uit, maar in ieder geval kan ik er, via mijn tablet, “Uitzending gemist” mee op de TV bekijken, en ook You Tube filmpjes op TV laten draaien. Dat schijnt nog maar het topje van de ijsberg te zijn. De mogelijkheden moeten nog verder uitgezocht worden.
Tweede kerstdag hebben we er naar hartenlust mee zitten spelen, verbaasd dat er zo veel mee mogelijk was. Och ja, zo langzamerhand worden ook wij door het digitale virus aangestoken 😉
Vandaag even rust. Geen grote schalen, geen ingewikkelde gerechten, geen grote tafels en mooi opgemaakte schotels. We hadden een heerlijke Eerste Kerstdag met gezin en familie bij elkaar. Met cadeautjes en heerlijk eten, met een lach en een klein traantje.
En nu dus even uitbuiken. Geen net kloffie, maar een gemakkelijke joggingbroek en vooral geen dwingende zaken. Rustig nagenieten….
In 1971 zag ik voor het eerst Scrooge, met Albert Finney. Het was mijn eerste afspraakje met Leo. Nog steeds is de film voor ons speciaal en kijken wij hem op Kerstavond. Dit liedje is voor mij het ultieme kerstliedje en ik wens jullie hiermee:
Eigenlijk een beetje aansluitend op het blog van gisteren. Want wat zie je i deze tijd toch veel overdreven luxe voorbij komen. En het houdt niet op!
In mijn jeugd hadden we alleen zo rond kerst kaarsjes aan, nu worden er honderdduizenden waxinelichtjes en kaarsen per jaar verstookt. Wijn kwam zelden op tafel, nu halen we de flessen per doos en klinken we (bijna) alle dagen. Van champagne kon ik alleen maar dromen, dat was drinken voor prinsen en prinsessen. Nu liggen de flessen bij de buurt super.
En die glazen, van echt of nep kristal, zelf gekocht of zelf met zegels gespaard, zijn ook niet meer helemaal je dat. Die moet je oppimpen, net als de koekjes die je bakt. Met zilver, goud, groen, geel, oranje en groen. Hoe bonter hoe beter.Net als de prikkertjes in de hapjes. Een houten stokje kan echt niet meer, daar moet op z’n minst een zelfgemaakt fluttertje op.
Ik hou het deze kerst bij een eenvoudige tulband, met alleen poedersuiker als versiering. Die ga ik zo meteen eens – heerlijk op mijn gemak – bakken.
