Keurig in het gelid

Soms kan ik jaloers zijn op mensen die hun huis en spulletjes zo keurig netjes georganiseerd hebben. Alles netjes op z’n plaats, netjes gestreken en gevouwen, stapels op kleur en grootte.
Dat werkt bij mij niet zo. Zo nu en dan krijg ik een opruimbui en wordt alles netjes gesorteerd, gestapeld, weggezet of in het gelid zet. Dan bezie ik mijn werk met grote voldoening, om na een week te moeten constateren dat alles toch weer tot een chaotisch geheel is geworden.
Wie met hetzelfde kampt, klikt op de foto voor nog meer opbergideeën. Inspiratie is tenslotte nooit weg, nietwaar?

Bron: Pinterest

 

 

Dream Make Share

Hele dagen kan ik doorbrengen op mijn kamertje, bezig met knutselen, kaarten maken, boeken repareren of zo maar wat frutselen.
Maar wat moet je doen met al de dingen die je maakt? Je kan niet altijd alles bewaren en om telkens weer met een zelf gemaakt cadeautje aan te komen, is ook niet zo leuk.
Daarom was ik zo blij dat ik bij Bettie vorige week dit blogje las. Onmiddellijk surfte ik naar de originele site om me ook op te geven. Diezelfde dag nog kreeg ik een adres om iets naar toe te sturen. Dat ligt nu hier klaar. Vanmiddag ga ik de envelop vullen met deze eigen gemaakte kaarten, wat achtergrondpapiertjes, een labeltje en een tasje met  wat glitter en glamour erin. Ik hoop dat de ontvangster er blij mee is.
En dan maar wachten totdat de postbode iets voor mij te bezorgen heeft.

 

Vega, ff niet!

Normaal gesproken eten wij niet zo veel vlees. Maar toen ik laatst bij 24Kitchen dit recept voor spareribs zag, wilde ik het toch een keer maken. De eerste keer was voor een etentje met vrienden.
Leo maakte de saus en ik de kruidenmix voor het vlees, allemaal geheel volgens het recept. En het was een groot succes.
 

Maar ook onze kinderen zouden het wel een lekker recept vinden. Dus maakten we het voor een tweede keer, en ook nu weer werd alles met veel smaak opgegeten. Zelfs schoondochter, die toch lange tijd vegetariër was, maar inmiddels al lang overstag gaat voor een lekker hapje vlees, likte haar vingers af!
Dus bestelden we bij de slager ruim 3 kilo verse spareribs. Dat is een flinke hoeveelheid, al blijven er ook heel veel botjes over. Maar aan die arme biggetjes die er het leven voor moesten laten, daar wil ik liever niet bij stilstaan ……
Ik moet er ook niet aan denken altijd zo veel vlees te eten. Dus doen we het de komende weken weer rustig aan en lassen we wat vega-dagen in.

Voorjaar

Ik weet het wel, er zijn natuurlijk al lang tulpen te koop. Maar met de Kerst vind ik het nog veel te vroeg om ze te kopen. Dan past het nog niet helemaal voor mijn gevoel.Maar vandaag scheen de zon, rook het al vagelijk naar het voorjaar en zag ik dat de knoppen van de esdoorn wat dikker waren geworden. Dus was het precies de juiste tijd voor een flinke bos tulpen.

En daar staan ze dan, op de salontafel. Lang zullen ze het wel niet uithouden, maar de komende dagen is het al een beetje voorjaar thuis.

 

Bij nader inzien

Al snuffelend in mijn fotobestanden, kwam ik deze foto tegen. Ik maakte hem een paar jaar geleden, op een koude novemberdag in Amsterdam. Zo op het eerste gezicht een overhemd, in een etalage. Niks raars aan, toch? Beetje druk dessin misschien en niet direct iets dat ik voor man of zonen zou kopen.

Maar als je goed kijkt, dan zie dat het hemd helemaal ik opgebouwd uit kleine krokodilletjes. Juist, het beeldmerk van Lacoste. Ik kan me niet meer herinneren of het ook echt te koop was, of dat het een soort van reclame-lokkertje was. Iets dergelijks had ik al een gezien op een tentoonstelling over de 2e wereldoorlog. Toen was het een jurk, gemaakt van honderden stoffen sigarettenplaatjes.

 

Vroeger kon je lachen….

Nou ja, da’s een beetje overdreven. Ik lach nog heel vaak, je moet alleen overal wel de humor er van inzien.

Maar het is ook de titel van een boek van Simon Carmiggelt. Eén van de vele die hier in de boekenkast achter me staan. Kleine korte stukjes, die dagelijks in de krant verschenen en en die wij gretig lazen. Nog steeds vind ik ze zeer to the point en lezenswaardig.
Dit is de man die ze schreef:

Gadget

In dit apparaat heb ik weinig vertrouwen. Wat het is? Een boekenlegger, maar met batterij zodat er een elektronisch vertaalapparaatje van gemaakt kan worden.
Nou als die vertalingen net zo “handig” (en nauwkeurig) zijn als de vertaalapp van Google dan hoef ik hem niet.
Het leek me trouwens nogal onhandig in mijn boek. Ik weet al hoe dat gaat. Boek lezen, maar apparaat steeds zoek. Dus gewone boekenlegger (meestal het bonnetje van het boek) ertussen en zoeken. Op de bank, onder de bank, naast de stoel. Ach nee, laat maar.
Als ik in een anderstalig boek lees, sta ik wel even op om in de kast naar het woordenboek te zoeken. Of ik lees gewoon door in de hoop dat de betekenis me later vanzelf duidelijk wordt. Maar vaak lees ik gewoon de vertaling van het boek, want dat is toch het allergemakkelijkst….. 😉
 

Vooruitzicht

Het is nog steeds behoorlijk koud, maar toch voelde ik deze week al een beetje lente in de lucht.De natuur begint zich langzaamaan op te warmen voor het grote lentegebeuren. Zoals deze boom, die scherp afgetekend tegen een helderblauwe vrieslucht, duidelijk al knoppen vertoont.

Die winterkou met vorst en sneeuw en ijs mag nog wel even blijven, maar de lente zit in de lucht. Ik kan het bijna ruiken.

En ik had het eerste sneeuwklokje voor de sneeuw al gespot!

 

Schorseneren

“Oude” groenten, zoals schorseneren, zijn weer helemaal in en dat wordt ook door onze grootsuper gepropageerd. Schorseneren zijn de groenten van januari 2013.
Ik had ze al wel eens gegeten, maar nog nooit zelf klaar gemaakt. De bijnaam “dienstmeidenverdriet” beloofde niet veel goeds, maar het schoonmaken ging eigenlijk heel prima.
Ik maakte er dit mee. Echtgenoot en ik vonden het heerlijk!

Wil je nog andere recepten, kijk dan hier.

Ingrediënten (voor 2 personen):350 gr. Schorseneren
450 gr. Aardappelen
125 gr. (gerookte) spekblokjes
75 gr. (blauwe) kaas
melk
peper, zout, nootmuskaat
 

Bak de spekjes in uit tot ze bruin en knapperig zijn.
Schep ze uit het vet en laat ze uitlekken op wat keukenpapier. Voeg eventueel wat water toe aan het spekvet en roer alle aanbaksels los van de bodem van de pan. Zet apart.
Schil en kook de aardappelen in ca. 20-25 minuten gaar. Verwarm de melk en maak daarmee van de aardappelen een niet al te stevige puree, schep de spekjes erdoor en maak af met wat zout, peper en nootmuskaat.
Was de schorseneren goed en schil ze. Snij in stukjes van ca. 3 cm. en zet meteen in water met citroensap om verkleuren tegen te gaan. Kook ze in ruim water in ca. 20-30 minuten gaar.
Giet de schorseneren af en breng op smaak met wat nootmuskaat en peper en meng ze met de helft van de verkruimelde kaas. Laat de kaas even smelten.
Schep de puree op de borden, leg de schorseneren erop en verkruimel de andere helft van de kaas erover.
Lepel een klein beetje van de spekjus erover.

Geef er eventueel nog wat komkommer of tomatensla bij.

EET SMAKELIJK!

Taartjes

Voor een etentje met vrienden maakte ik als dessert deze appel-honingtaartjes, naar een recept van Rudolph van Veen.
Niet het meest simpele recept, maar wel erg lekker.
En… heel leuk om te maken.
Het etentje was enigszins “amerikaans” georiënteerd, dus noemde ik ze Las Vegasgebakjes.
En zoals heel veel in Amerika, waren het regelrechte calorieënbommen, ondanks dat ik de hoeveelheid suiker iets afgezwakt had.
Maar zo lekker, dat alles tot op de laatste kruimel werd opgepeuzeld.