Category Archives: Hobbies

over mijn hobbies

Scrabble

Posted on by

Als afsluiting van het Scrabble-seizoen organiseerde een clublid een Scrabble-dag, tevens verjaardagsparty annex houseviewing. Dus reed ik afgelopen disndag met nog 3 andere scrabbelaarsters naar Vlaardingen. Natuurlijk eerst het huis bewonderen, daarna aan de koffie en scrabblespullen klaarleggen. We spelen altijd duplicate, en onze scores worden netjes bijgehouden. Zo weten we dus ook wie van ons de sterkste is. We speelden 2 spellen, aten tussendoor wat en aan het eind van de middag zou bekend owrden gemaakt wie gewonnen had. Ik ben niet zo’n ster, maar speel met heel veel plezier. Ik was dan ook heel verrast dat ik deze keer gewonnen had, omdat ik mijn gemiddelde score die dag ruim verbeterd had. Vandaar deze beker voor de “Woman of the Day”.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Drama…

Posted on by

bron: Google foto’s

De vuurdoorn in onze tuin is dringend aan een snoeibeurt toe. Ik was dat al langer van plan, want weken geleden stond ik klaar om te gaan knippen. Toen begon papa Merel op de pergola angstig te piepen. Ik wist het niet, maar hij en moe Merel waren al aan een tweede leg begonnen. In het nest dat veilig leek, daar in die prikkende vuurdoorn. En dus liet ik de boel de boel. Dat snoeien komt later nog wel.
Niet dat ik rampspoed kon voorkomen. Want afgelopen zondag is het in de tuin ineens een kabaal van jewelste. Papa Merel vliegt van de ene kant naar de andere kant, met een dikke worm in zijn bek. Mama Merel fladdert heen en weer, angstig piepend. En een ander zielig piepen komt uit de vuurdoorn.
Dan springt de buurtkat ineens vanaf de schutting en schiet ijlings weg. Hij kijkt schichtig en schuldig achterom. Pffft…. het zal toch niet? Maar dan zie ik de beide vogels weer af en aan vliegen, met dikke wormen en slakken in hun bek. Het zal dus wel niet zo’n vaart gelopen hebben. Nog een paar keer horen we zulk kabaal en dan snellen we naar de deur, trekken hem open en roepen “ksss” om die kat te verjagen.
Maar gisteren hoorde ik opeens wel heel angstig piepen, maar zag ik geen kat. Ik installeerde me met goed zicht op de tuin. En al na een paar minuten kwam moe Merel aangevlogen. Ze landde op de grond, net naast het keitjespad. En ja, daar zat een klein mereltje. Ik zag z’n bekje opensperren. Even later wipte hij het pad op en och wat een kleintje was dat. Nog met fluffige nestveren, geen staart, niet in staat om te vliegen. Hij was ook een beetje mank. Die kat had hem dus wel degelijk te pakken gehad. Och arme, amechtig scharrelde hij rond en viel uiteindelijk tussen de keien. Je zag hem nauwelijks. Moe kwam er weer aan, met twee oranje bessen in haar bek. Merelkind nam ze nog wel aan, maar nee, dat mocht niet meer baten. Deze zou het niet halen.
Een klein drama, zo dicht bij huis, vlak onder mijn neus…. Je zou er een verhaal over kunnen schrijven.

Bewaren

Bewaren

Boek

Posted on by

Van Colm Toíbin las ik al Nora, waarover ik eerder schreef.
Ook Brooklyn is zo’n boek waar de tijd langzaam verglijdt. Er gebeurt wel iets, maar het is allemaal niet wereldschokkend. Toch las ik het met veel plezier. Omdat je langzaamaan ontdekt dat alle kleine dingen leiden tot een veel groter geheel. Dat mensen kunnen groeien qua karakter, ze niet meer willoos doen wat een ander bedenkt. Iedereen neemt zijn eigen, soms onvoorspelbare beslissingen. Zoals Eilis, die in het Ierland van na de oorlog nauwelijks kans op werk heeft, droomt van een kantoorbaan. Maar moet werken in een kruidenierswinkel, waar de bazin haar onheus behandelt. Dan besluit haar zus dat ze wel naar Amerika kan gaan, waar wel werk is. Ze gaat, maar of dat helemaal haar eigen wens is…? In de loop van de tijd gaat ze het leven daar echter waarderen, leert ze andere mensen kennen en ontdekt ze dat stereotypen niet altijd waar zijn. Als haar zus is gestorven, komt ze terug Ierland. Voorgoed, zoals haar moeder denkt?
Niet iedereen zal Toíbin’s schrijfstijl waarderen, maar ik vond het een heel prettig lezend boek.
PS: het boek is ook verfilmd. Bettie schreef erover. Misschien ook maar eens bekijken.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Waterlelie

Posted on by

Eigenlijk is ie te groot voor ons kleine vijvertje. Het had een mini-waterlelie moeten zijn. Maar ja, dat had ik even over het hoofd gezien.

De eerste jaren bloeit zo’n plant niet, krijg je alleen maar bladeren. Maar dit jaar verraste ze met flinke knoppen. En ik vind ze zo mooi, zo sprookjesachtig. Dus zolang ze er nog wel inpast, mag ze blijven.

Misschien kan ik ze wel delen en iemand anders er een plezier mee doen. Dat moet ik toch eens aan de tuinman vragen. Voorlopig maak ik me geen zorgen. Ik geniet ervan.

Bewaren

Lezen

Posted on by

Lange tijd vond ik een e-reader niet zo noodzakelijk. Ik hou van het uitzoeken van boeken, in een winkel of een bibliotheek. Ik vind het gevoel van het papier, de geur en de letters een onderdeel van het leesplezier.
In bed lees ik graag, zonder bril of lenzen. Maar dan wordt zo’n groot boek toch een beetje zwaar en onhandig. Eerst leende ik een e-book in de vakantiebieb van de gewone bibliotheek en las op mijn tablet. En toen was ik om.
Leo zocht voor mij welke e-reader het prettigst zou zijn en toen was het slechts bestellen en wachten tot het pakje werd bezorgd. En daar ligt ie dan, compleet met kek rood hoesje. Er staat zelfs al een boek op gedownload. Dat ging nog niet zo gemakkelijk via de bieb, maar uiteindelijk lukte het me toch. Nou maar kijken hoe dat boek is. E-books kun je maximaal 3 weken lenen, dan worden ze onleesbaar, schijnt het. Nou ja, 3 weken is genoeg. En anders leen ik het nog een keer. Eerst maar eens dit boek lezen. Ben benieuwd of ik vannacht nog aan slapen toe kom… 😉

Bewaren

Boek en film

Posted on by

Vorige week zag ik “De keuze van mijn vader“, een film van Yan Ting Yuen. Diezelfde dag haalde ik een gereserveerd boek op uit de bieb: “De zoetzure smaak van dromen” van Sun Li. Film en boek vertellen parallel aan elkaar vrijwel een zelfde, maar toch weer ander verhaal.
Over Chinezen in het communistische China na de oorlog. Waar honger heerst, de politiek waanzinnige dingen verordonneert, angst regeert. Waar het leven onleefbaar lijkt en vluchten de enige mogelijkheid biedt om hier aan te ontkomen.
De kinderen van de gezinnen worden meegesleurd, ze hebben geen keus.
Ze komen aan in een volkomen andere wereld, passen zich aan, zo goed en zo kwaad als het gaat. De ouders beseffen dat niet zo. Zij werken in het restaurant, zich nauwelijks bewust van de omgeving. Er is gewoon geen tijd. Niet zeuren, kom helpen, er wachten klanten. Wees beleefd, schik je in het lot. Er is altijd wel wat te doen. Er moet geld verdiend worden. Voor de familie in China, voor later, als ze terug gaan.
En ja later, dan kun je terug kijken en beseffen hoe het anders had gekund, had gemoeten misschien. Zie je de dingen in een beter perspectief. Beseffen ouders wat ze hun kinderen aan deden, zien kinderen waarom hun ouders zo handelden.
De beide familiegeschiedenissen lopen uiteen, eindigen anders. Maar zowel de film als het boek zijn voor mij allebei een aanrader.

Bewaren

Bewaren

Boek

Posted on by

Wie houdt van Downtown Abbey of van Upstairs-downstairs zal zich zeker amuseren met de boeken De dochters van Cavendon Hall en De vrouwen van Cavendon Hall van Barbara Taylor Bradford. Er gebeurt veel in het leven van de kinderen van de graaf, maar echt heel erg opwindend is het niet.

Natuurlijk zijn de meisjes allemaal sprankelend, mooi, betoverend mooi zelfs. Ze hebben het druk met de bals en jachtpartijen. Wat zullen ze aantrekken, wie zal hun danspartner zijn. De mannen zijn mannelijk, drinken whisky en rijden paard. Er lijken geen zorgen te zijn, maar zo verloopt het leven natuurlijk niet. Want niet alleen blijkt het kasteel niet zo stevig meer te zijn, zijn dorpsbewoners niet allemaal even hartelijk en moeten ook adellijke jongens in het leger.

Aardige boeken, niet diepgravend, niet heel bijzonder. Voor op het nachtkastje, want nare dromen krijg je er niet van.

Bewaren

Boek

Posted on by

Alleen de titel al trok me aan. En toen ik las waar het boek over zou gaan, was ik meteen om. Niet voor niks, want het leest als een trein.
Amanda heeft een winkeltje in vintagekleding in New York en krijgt een hele stapel oude kleding ter verkoop aangeboden. De oude vrouw die de kleding aanbiedt is niet erg spraakzaam en die japonnen zijn wel mooi, maar passen ze nou in haar winkeltje? Dan, als ze de kleding uitzoekt, ontdekt ze een dagboek. Dat moet ze wel lezen en dan beginnen geschiedenis en moderne tijd een beetje door elkaar te lopen. Niks in het leven is toevallig en beslissingen moeten op een bepaald moment genomen worden.
Je switcht van heden naar verleden en het oude New York herleeft. En eindelijk neemt ook Amanda een besluit. Heerlijk boek om bij weg te dromen…

Klagen… helpt niet

Posted on by

Niet alle dagen schijnt de zon en niet alle dagen ziet het leven er vrolijk uit. Maar er over klagen helpt je niet. En dan is het goed als je daar even op gewezen wordt. Dus voor iedereen die het even niet ziet zitten, kijk goed naar dit bord 😉 😉 😉
En geniet van wat je hebt!!

Boek

Posted on by

Bruisend Amsterdam verlaten voor een boeiende baan als dierenarts in Ierland is een grote beslissing. Toch deed Liza het. Alleen maar mopshondjes en parkieten behandelen stond haar niet aan. Ze wilde het grotere werk, koeien, varkens, het echte werk waar ze voor gestudeerd had. Maar ja, in het kleine Ierse dorpje was het werk dan wel boeiend, de mannen waren dat allerminst. Toch is er één, die wel aantrekkelijk is. Woest aantrekkelijk zelfs. Maar zou die nou ook wel oog hebben voor die Nederlandse dierenarts? Het lijkt er niet op, maar dan gebeurt er iets wat alles op zijn kop zet.
Enkeltje Ierland van Charlotte de Monchy is een gezellig boek, aangenaam geschreven en met verrassende wendingen. Kopje thee, koekje erbij, opgekruld op de bank en lezen maar.