In bloei

In de herfst denk je eigenlijk niet meer zo aan bloeiende bloemen. Alles begint al een beetje te verkleuren en bessen zijn er wel in overvloed.
Toch kun je het hele jaar kleur in de tuin hebben. Dat ondervonden wij vorige week, toen we de tuinen van Monet in Giverny bezochten.

Daar kiekte ik deze dahlia, die ook prima past in het thema van Take-a-pic past.

Kleurig

Schoolmeisjes (en jongens) zien er in Japan allemaal vrijwel het zelfde uit. Ze dragen identieke uniformen, sokken, petjes of hoedjes. En zelfs hun sneakers zijn allemaal hetzelfde.

Toch willen ze zich onderscheiden. En dat doen ze dan met dit soort versieringen. Die hangen aan hun mobiele telefoon of aan hun tas.

Wat is nou een naam?

Deze deur is de toegang tot één van de duurste gebouwen in Rotterdam, de flat Montevideo op de Wilhelminapier. Een prachtige locatie, met een schitterend uitzicht en natuurlijk navenante prijzen voor de appartementen.

Maar wat schrijf je op het verhuisbericht:

wij zijn verhuisd naar het LANDVERHUIZERSPLEIN.

Hadden ze voor zo’n locatie nou geen deftiger naam kunnen bedenken?

Toevalskunst

Op bezoek in Antwerpen troffen we een aantal jaren geleden dit stilleven aan.

De eigenaar van het huis is fotograaf, maar ik betwijfel of hij met opzet zo’n mooi gerangschikt plaatje heeft willen maken. Ik gok er op dat het gewoon toevallig zo was.

Reus

Wie denkt dat reuzen alleen bestaan in sprookjes, vergist zich.

Want Rigardus Rijnhout kon met recht een reus genoemd worden. Hij was bijna twee-en-een-halve meter lang, woog zo’n 230 kilo en had schoenmaat 62. Hij was een bekende figuur in Rotterdam en sommige kinderen vonden hem een beetje eng.

Maar de arme man leed onder zijn enorme voorkomen en het was heel moeilijk en kostbaar om hem te kleden en te voeden. Ook een normale baan was voor hem niet weggelegd.

Kinderen

In 1999 maakte Leo deze opname (ik geloof dat het een beeld is uit een stukje video). We waren op Flores en filmden deze kinderen in een dorp van drie keer niks. Ze hadden geen speelgoed, geen merkkleding, maar kleertjes die van rafels aan elkaar hingen. Ze hadden  wel veel vrijheid en een heleboel ruimte.

Maar zichzelf op de film zien, dat hadden ze nog niet beleefd. Zelden zo veel plezier gezien!