Kinderen

Sinds een tijdje volg ik het blog van Limoentje, die in China woont en werkt en regelmatig van haar leven daar vertelt. Zij geeft les op een school en schreef dat de kinderen, als ze naar buiten gaan, altijd een soort van schooluniform aanhebben.
Het is al weer een tijd geleden dat we in China waren en er een grote groep kinderen ons vrolijk begroetten. “Hello, how are you?” vroegen ze allemaal. Maar daarmee hield hun kennis dan wel op. Om onze pogingen om “goeiemorgen” in het Chinees te zeggen, moesten ze onbedaarlijk lachen. Maar ja, wie weet wat wij er van bakten.

Hand-made

  Zo heet dus de tentoonstellingin Museum Boijmans-van Beuningen en het is een ode aan het ambachtelijk product. Er is van alles te zien, van woest gebreide truien, fragiel snijwerk, grote stoere meubelen en oud en eigentijds zilverwerk. Mooi en ruimtelijk opgezet en -héél belangrijk- duidelijke uitleg wat alles is. De tentoonstelling loopt nog tot en met 20 mei, dus wil je hem nog zien, moet je toch een beetje voort maken.Het kamerscherm hiernaast lijkt oud, maar bij nader inzien is het van deze tijd en ontworpen door een Nederlands ontwerpbureau.

De mandjes hieronder zijn gemaakt van gespleten wilgentenen (fijnscheen), maar zo fijntjes en ontroerend mooi van vorm. Esmé Hofman is de enige in Nederland die deze techniek beheerst.

Oranje vaasje

Bij mijn schoonouders thuis stond ergens in een kast een klein oranje vaasje. Ik vond het toevallig en was er weg van. Het was het “bevrijdingsvaasje”, dat meteen na de oorlog werd ontworpen door A.D. Copier en vervaardigd door Koninklijke Leerdam.  Na het overlijden van mijn schoonmoeder kreeg ik het en nu staat het bij ons thuis. Niet meer verstopt, maar duidelijk te pronk op een plank.

image

Oranje

Nog een week en dan is er de troonswisseling. Dus heb ik bedacht dat vanaf vandaag tot en met volgende week dinsdag al mijn blogjes enigszins “oranjegekleurd” zullen zijn, dan wel iets met het koningshuis te maken hebben.
Deze gezellig oranje verzameling vond ik laatst op de rommelmarkt in Rotterdam. Ik weet eigenlijk niet of er veel belangstelling voor was, maar het stond zo knus bij elkaar. Een verzameling 70-er jaren spul.

 

Voorbeeld

Dit bord fotografeerde ik in Hiroshima, Japan. Het geeft aan welke treinen er aankomen en vertrekken. Nou ja, dat is nogal logisch op een station. Maar die treinen hebben allemaal een andere lengte. En daarom staat heel duidelijk aangegeven ter hoogte van welk nummer in de perronvloer de wagens halt houden. En dat is zo precies dat Japanners rustig staan te lezen en bijna zonder op of om te zien in de trein stappen. Het is namelijk altijd goed.
De ervaring met (internationale) treinen hier in Rotterdam of Utrecht geeft een heel ander beeld. Vraag het aan de NS-medewerkster en je krijgt “zo ongeveer daar” te horen. En als de trein dan binnen rolt, blijk je nog tientallen meters te moeten rennen.
Ze zouden eens in Japan stage moeten lopen, die managers van de NS.

Geisha

Ook in Japan is dit een zeer ongebruikelijk tafereel. Ik zag deze geisha in Kyoto en herinner me dat het fotograferen niet erg op prijs werd gesteld. Maar zo’n mooi plaatje laten lopen vond ik toch wel heel erg jammer.

Er moeten uren en uren werk in de make-up en het arrangeren van de kleding gaan zitten. En gezien de minieme pasjes, is het lopen op die slippers ook niet al te comfortabel. Maar mooi is het wel!

 

Stempelevent

Het is al bijna een traditie, het eerste weekend van april is bestemd voor het stempelevent van Art Specially in Zeist. Een grote zaal vol met stempelfanaten, op zoek naar dat ene nog ontbrekende stempeltje, die speciale kleur of dat prachtige papier. Voornamelijk vrouwen. Zoveel, dat zelfs die ene man gratis naar binnen mag.
Alle jaren ga ik met Bettie, die ik via het internet en bloggen heb leren kennen en waar ik sindsdien een zeer gezellige vriendschap mee heb.

En dan na 10 uur gaan we los. Struinend langs stands vol met stempels, inkt, pennen en weet ik veel. Vorig jaar deden we mee aan een workshop. Deze keer zien we wel wat er op ons pad komt. En wie weet wie we er nog meer tegenkomen en met wie we onze ATC’s kunnen ruilen.

 

 

Te koud, te lang

We waren vast van plan om in Berlijn naar het Pergamon Museum te gaan. We stonden er zelfs vlak voor. Maar wij niet alleen, want dit was de lange rij wachtenden. Het zou wel één tot anderhalf uur duren voor we een kaartje hadden. En dan kon het nog wel eens even duren voor we erin mochten. Dat was ons te gortig. Zo lang wachten in die snijdende kou. Dat houden we dus voor een volgende keer. Hebben we tenminste één excuus om nog eens naar Berlijn te gaan.

Konings achtertuin

Op 2e Paasdag met vrienden gewandeld in De Horsten in Wassenaar. Het landgoed waar Willem-Alexander en Maxima wonen. In konings achtertuin, zeg maar. En flinke lap grond waar het heerlijk wandelen is.

Het was nog behoorlijk koud, maar overal bloeiden sneeuwklokjes en narcissen. Even flink de pas er in, zodat de paaseieren weer snel verteerd waren.