Ouwerwets

De koopman op de rommelmarkt in Amsterdam had nog wel een kleine voorraad, maar of ie er veel van zal verkopen, betwijfel ik. Want wie gebruikt dit nou nog… een gordeltje om maandverband aan te bevestigen? Dat gebruikte men toch wel heel lang geleden. Oh ja, ik kreeg er een, toen ik “groot meisje” werd. Het hoe en wat van “ongesteld zijn” bleef voor mij nog een tijdje in het ongewisse. Mijn moeder was niet zo van de voorlichting. Maar goed, ik kreeg dus een soort badstof lappen, met een knoopsgat, om aan dat gordeltje vast te maken. Die lappen werden na gebruik uitgewassen. Ik vond het maar een vies gedoe.
Toen ik eenmaal zelf geld verdiende, stapte ik al snel over op wegwerp maandverband. Dat was van Nefa en niet zo dun als nu. Dikke proppen watten met een soort verbandgaas erom. En wat vond mijn zus dat een geldverspilling. Die heeft tot het bittere eind háár lappen uitgewassen en aan de lijn buiten gedroogd. Daar snapte ik weer niks van. Ze was nogal preuts, maar daarmee zette ze zichzelf toch echt een beetje te kijk.

Meisjes van nu zijn veel beter op de hoogte dan ik destijds. Tampons, maandverband en inlegkruisjes… ze kijken er niet meer van op.

 

Amsterdam

Een dagje Amsterdam levert geheid wel wat foto’s op. En zeker als het zo mooi weer is als laatst, toen ik met Bettie had afgesproken. Tussen al onze gesprekken door maakte ik ook wat foto’s. De eerste van zo’n echte Amsterdamse fietstas, met grachtenhuizen. En daarmee was een blogidee geboren! Want die dag zag ik overal grachtenhuizen. Hierbij een klein impressie.

Spreuk van de week

Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. En deze keer is het een foto, die ik vorige week in Rotterdam nam. Want deze spreuk van Erasmus staat op de grote bibliotheek in het centrum van de stad.

Markthal

Honderduizenden mensen gingen me al voor naar de nieuwe Markthal in Rotterdam. Maar berichten over zoveel drukte, voetje voor voetje schuifelen en uren in de rij staan om iets te kunnen kopen, weerhielden me van een bezoek.
Tot afgelopen woensdag, toen ik samen met schoondochter een heerlijke middag besteedde aan deze nieuwe Rotterdamse trekpleister. Het was redelijk rustig, dus we konden heerlijk alle stands en kraampjes bekijken, proeven, eten en natuurlijk het werkelijk schitterende “plafond” bewonderen.
Hier een impressie van onze middag:

Onbehoorlijk

De bewoners van de flat in de Moddermanstraat in Rotterdam-Schiebroek zitten er maar mee. Door de explosie van afgelopen zondag moesten ze op stel en sprong hun huis uit en kregen ze voorlopig onderdak in een nabijgelegen kerk.
En dan komt er een mannetje van de woningbouwvereniging op maandag zeggen “dat ze hun verzekering maar moeten benaderen” en “zelf voor onderdak moeten zorgen”. Ik vraag me af of zo’n man nou wel even heeft nagedacht over de situatie. Niemand heeft rustig het huis verlaten; iedereen is naar buiten gerend. Sommigen nog op pantoffels. Dan kun je niet zo maar eventjes je polisgegevens oplepelen, laat staat dat je je legitimeren kunt of geld bij je hebt. En niemand mag of kan terug. Mensen hebben zorgen over hun kat, hond of kanarie. Willen schone kleding aan, persoonlijke spullen veilig stellen.
En oh ja, “communicatie bij voorkeur via de website”. Waar zit die man z’n verstand? Nee hoor, meneer heeft het reglement er op nagekeken en verder niks….

Had er nou geen medewerker kunnen worden vrijgemaakt om de zaak te coördineren en de meest essentiële dingen in goed vaarwater te leiden? Hopelijk werken er bij Havensteder ook mensen die wat meer realiteitszin hebben.

Zoeken

Soms kun je zo oneindig zoeken naar iets dat er gisteren nog gewoon was en ineens, op onverklaarbare wijze, is verdwenen.

Zo zocht ik vorige week naar de briefopener. Die ligt altijd op een speciale plek in een kastje. Hij is gesneden uit zwart ebbenhout en al tamelijk oud. Iemand bracht hem voor me uit Afrika mee en ik was meteen weg van het mooie gezichtje en het glanzende hout.
Nou zijn we al een een tijdje aan het opruimen en dan kan er wel eens wat worden weggegooid, wat eigenlijk moet blijven. Maar dit leek ons toch niet iets dan je gedachteloos weg kiepert. We zochten op alle mogelijke plaatsen, maar zonder resultaat. “Dan zal ie toch wel met de vuilnisman zij meegegaan”, dacht ik tenslotte gelaten.

Maar toen ik een netjes open geritste envelop zag, besefte ik dat die ná de vuilnisophaal was gekomen. Hij moest dus nog ergens zijn! Vuilnisbak, boekenkast, papierbak, keukenla… nergens te vinden. En waar vond ik hem? Tussen de glazen in wat bij ons “de bar” heet. Blijkbaar achteloos en zonder het te beseffen weggelegd.

Pfft…. een pak van mijn hart.

Opruimen

Je komt nog eens iets tegen tijdens al die opruimwoede in ons huis. Na de kookboeken en de bierboeken zijn nu de gewone boeken aan de beurt.

Gelukkig hebben we iemand gevonden die al die boeken wil hebben en ze verkoopt op een maandelijkse boekenmarkt. De opbrengst gaat naar een goed doel en zo kunnen wij er wel vrede mee hebben.
Maar sommige boeken mogen natuurlijk niet weg. Zoals “Gezworen kameraden” van Leon Uris. Dat boek kreeg Leo toen hij in 1958 eindexamen van de ULO had gedaan. Een klein briefje, maar met prachtige handschriften. en niet alleen het “hoofd der school” had zijn handtekening gezet, ook de leden van de oudercommissie. Kom daar nu nog eens om. Je mag nu al blij zijn met een geprint kattebelletje…

 

Commercie

Het kon natuurlijk niet uitblijven. Ook de commercie heeft “Charlie” gekaapt. Dit shirt zag ik vorige week hangen bij het winkeltje op ons winkelcentrum. Niet erg fijntjes, vind ik. Geld verdienen met zo’n gebeurtenis.Maar ja, wie het statement wil maken, moet dat natuurlijk zelf weten. Maar mij zul je er niet mee zien lopen.  

 

Tulpen

Vandaag is het de “Dag van de tulp”. Als ik het goed begrepen heb, kun je vandaag op de Dam in Amsterdam gratis tulpen plukken, omdat het tulpenseizoen nu van start gaat.Ik heb er niet op gewacht, maar gisteren al een flinke bos tulpen gekocht. Gek genoeg moet die eerste vaas van het seizoen vol met tulpen staan. Dus niet zomaar een beetje lullig bosje, maar bomvol tulpen. Want daar word ik blij van!

 

Zomaar

Vandaag een wat verlaat blogje. Omdat ik even geen inspiratie had. Want waar over moet je schrijven? Over het nieuws dat al dagen lang niets anders meer te melden heeft dan kommer en kwel? Over de komende “blue monday”, waar we natuurlijk helemaal geen erg in zouden hebben als het ons niet door de strot werd geduwd? Nee, even geen narigheid.Vandaag gewoon een klein vogeltje, dat zo nu en dan komt snoepen van de pinda’s in de tuin.  

En waarnaar ik urenlang kan kijken. Hoe het heen en weer vliegt en telkens weer zo’n kruimel uit de houder weet te pikken. Onbewust van alle boosheid in de wereld….. nou ja, behalve dan die kat, die ook telkens de tuin in sluipt en met hongerige blik naar hem kijkt 😉 😉 😉