Hier hoef ik niets aan toe te voegen:
Category Archives: Nederland
Hout
Het was geen groot dichter, de man die dit hout schonk. Maar de kiwi en andere planten in Arboretum Trompenburg in Rotterdam groeien er voortreffelijk tegen. Maar mooi dat voor zo’n gewone overdenking speciaal een bordje wordt gemaakt. Een soort van recycling, oud dood hout dat gebruikt wordt om nieuw hout te ondersteunen. Ik vind het ook typisch Rotterdams. Geen opsmuk, geen tierelantijnen. Een stevige paal, flinke schroeven. Dat geeft tenminste houvast in het leven!
Tijdreis
Met alle foto’s die via Facebook of andere kanalen tot ons komen, kun je soms een reis in de tijd maken. Zo zag een neef van Leo op Facebook een foto van “Waar in Rotterdam”, die lange jaren geleden genomen was. Wie wist waar dat was? Neef Dick herkende de straat meteen. Dat was de Schalkburgerstraat, daar woonde oma. Hij wist het nog precies, nummer 22 , met het pakhuis ernaast.
Hij keek nog eens goed. Nou ja zeg, …. daar voor het raam…. was dat nou niet….? Ja, hoor het kon niet missen, daar zat oom Jo, de vader van Leo. Hij stuurde ons meteen de link door. Je moet weliswaar heel goed kijken, de foto vergroten en dan nog is het een beetje wazig en valt mijn schoonvader weg achter de feestverlichting. Maar hij is het onmiskenbaar. Alsof je terug reist in de tijd.
Ouwerwets
De koopman op de rommelmarkt in Amsterdam had nog wel een kleine voorraad, maar of ie er veel van zal verkopen, betwijfel ik. Want wie gebruikt dit nou nog… een gordeltje om maandverband aan te bevestigen? Dat gebruikte men toch wel heel lang geleden. Oh ja, ik kreeg er een, toen ik “groot meisje” werd. Het hoe en wat van “ongesteld zijn” bleef voor mij nog een tijdje in het ongewisse. Mijn moeder was niet zo van de voorlichting. Maar goed, ik kreeg dus een soort badstof lappen, met een knoopsgat, om aan dat gordeltje vast te maken. Die lappen werden na gebruik uitgewassen. Ik vond het maar een vies gedoe.
Toen ik eenmaal zelf geld verdiende, stapte ik al snel over op wegwerp maandverband. Dat was van Nefa en niet zo dun als nu. Dikke proppen watten met een soort verbandgaas erom. En wat vond mijn zus dat een geldverspilling. Die heeft tot het bittere eind háár lappen uitgewassen en aan de lijn buiten gedroogd. Daar snapte ik weer niks van. Ze was nogal preuts, maar daarmee zette ze zichzelf toch echt een beetje te kijk.
Meisjes van nu zijn veel beter op de hoogte dan ik destijds. Tampons, maandverband en inlegkruisjes… ze kijken er niet meer van op.
Amsterdam
Een dagje Amsterdam levert geheid wel wat foto’s op. En zeker als het zo mooi weer is als laatst, toen ik met Bettie had afgesproken. Tussen al onze gesprekken door maakte ik ook wat foto’s. De eerste van zo’n echte Amsterdamse fietstas, met grachtenhuizen. En daarmee was een blogidee geboren! Want die dag zag ik overal grachtenhuizen. Hierbij een klein impressie.
Spreuk van de week
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. En deze keer is het een foto, die ik vorige week in Rotterdam nam. Want deze spreuk van Erasmus staat op de grote bibliotheek in het centrum van de stad.
Markthal
Honderduizenden mensen gingen me al voor naar de nieuwe Markthal in Rotterdam. Maar berichten over zoveel drukte, voetje voor voetje schuifelen en uren in de rij staan om iets te kunnen kopen, weerhielden me van een bezoek.
Tot afgelopen woensdag, toen ik samen met schoondochter een heerlijke middag besteedde aan deze nieuwe Rotterdamse trekpleister. Het was redelijk rustig, dus we konden heerlijk alle stands en kraampjes bekijken, proeven, eten en natuurlijk het werkelijk schitterende “plafond” bewonderen.
Hier een impressie van onze middag:
Onbehoorlijk
De bewoners van de flat in de Moddermanstraat in Rotterdam-Schiebroek zitten er maar mee. Door de explosie van afgelopen zondag moesten ze op stel en sprong hun huis uit en kregen ze voorlopig onderdak in een nabijgelegen kerk.
En dan komt er een mannetje van de woningbouwvereniging op maandag zeggen “dat ze hun verzekering maar moeten benaderen” en “zelf voor onderdak moeten zorgen”. Ik vraag me af of zo’n man nou wel even heeft nagedacht over de situatie. Niemand heeft rustig het huis verlaten; iedereen is naar buiten gerend. Sommigen nog op pantoffels. Dan kun je niet zo maar eventjes je polisgegevens oplepelen, laat staat dat je je legitimeren kunt of geld bij je hebt. En niemand mag of kan terug. Mensen hebben zorgen over hun kat, hond of kanarie. Willen schone kleding aan, persoonlijke spullen veilig stellen.
En oh ja, “communicatie bij voorkeur via de website”. Waar zit die man z’n verstand? Nee hoor, meneer heeft het reglement er op nagekeken en verder niks….
Had er nou geen medewerker kunnen worden vrijgemaakt om de zaak te coördineren en de meest essentiële dingen in goed vaarwater te leiden? Hopelijk werken er bij Havensteder ook mensen die wat meer realiteitszin hebben.
Zoeken
Soms kun je zo oneindig zoeken naar iets dat er gisteren nog gewoon was en ineens, op onverklaarbare wijze, is verdwenen.
Maar toen ik een netjes open geritste envelop zag, besefte ik dat die ná de vuilnisophaal was gekomen. Hij moest dus nog ergens zijn! Vuilnisbak, boekenkast, papierbak, keukenla… nergens te vinden. En waar vond ik hem? Tussen de glazen in wat bij ons “de bar” heet. Blijkbaar achteloos en zonder het te beseffen weggelegd.
Pfft…. een pak van mijn hart.
Opruimen
Je komt nog eens iets tegen tijdens al die opruimwoede in ons huis. Na de kookboeken en de bierboeken zijn nu de gewone boeken aan de beurt.














