 |
Lang, zeer lang geleden kocht ik dit vest. Ik was er weg van en stapte met gemak over de prijs, die toen nog in guldens was. Natuurlijk droeg ik het veel. Totdat het een beetje “old fashioned” was. Zo’n duidelijk bloemenpatroon, beetje folkore, nee dat paste niet meer in het modebeeld. Tot vorige week, toen in de damesbladen het ineens weer folklore voor en na was. Ik griste het uit de kast en draag het nu weer met plezier. Tot de volgende “look”. |
De kerstkransjes, stollen en kerstkoekjes zijn nog niet verteerd, of de commercie begint al met het verkopen van paassnoep. Dit zag ik afgelopen vrijdag al in de schappen staan. Ik was zeker niet de enige die het nogal vroeg vond. We hebben nog meer dan 70 dagen te gaan voor het Pasen is. Ik vind het dus niet nodig om nu al een voorraad in te slaan. Het moet ook niet gekker worden…
Een dagje samen met Bettie, het is altijd weer zo gezellig. Afspreken op het Centraal Station in Amsterdam. Eerst koffie en thee om bij te praten. En dan samen naar…. soms de Noordermarkt, maar ditmaal gezamenlijk aan de wandel. We moeten tenslotte ons dagelijks rantsoen stappen halen. En dat deden we dan ook. Ik had een wandeling uitgeprint, die kriskras door Amsterdam gaat. Langs grachten en bruggen, monumenten en natuurlijk langs allerlei winkeltjes. Waar we even in gaan, leuke dingen bekijken, daar even iets passen. En ondertussen kletsen we honderd uit. Waarover? Tja, dat kun je niet uitleggen, daar moet je bij zijn. Geen moment valt er een stilte en we springen van het pasgeboren kleinkind naar stempelen, van kunst naar huishoudelijke zaken. Voor een buitenstaander vast geen touw aan vast te knopen, maar voor ons gewoon oergezellig.
Een verlate lunch in het Joods Historisch Museum, waar we ook nog een tentoonstelling meepikten. En toen werd het al donker. We hebben de wandeling niet helemaal uitgelopen. Dat laatste stuk doen we later nog wel eens.
Tot slot nog een wijntje en natuurlijk een hapje eten en daarna met de tram terug naar CS en elk weer naar onze eigen stad. Einde van een heel gezellige dag!
 |
Vanaf 1 januari 2016 zijn ze verboden, die gratis plastic tasjes, die je overal kreeg. Vanwege de milieuvervuiling. Niet dat ik geloof dat het zal helpen, want je krijgt nog steeds overal (te)veel en onnodig plastic. Maar goed, alle beetje helpen, dus weg met die tasjes.
Al jaren heb ik in elke tas, ook in die kleine handtas, een opvouwbaar tasje. In een klein etuitje, zodat ze bijna geen plaats innemen. Heel handig. En voor de boodschappen flinke grote tassen plus een “flessentas”, waar niet alleen wijnflessen 😉 , maar ook melkpakken en blikken in gaan. Prima uit te wassen, dus hygiënisch. Alleen na gebruik wel weer opvouwen en in je tas terug stoppen. |
Maar de commercie heeft natuurlijk ook een gat in de markt gevonden. Overal vind je nu van die handige opvouwtasjes, te kust en te keur, in elk gewenst dessin en kleur.
 |
Het kerstdiner op 1e kerstdag was heerlijk en heel gezellig, samen met onze kinderen aan tafel. Jammer alleen dat het weer niet meewerkte. Wandelen in de stromende regen is geen pretje, ook al is de stad Den Haag. Dus bleven we happend en snappend aan tafel zitten. En al hielden we alles nogal licht en goed verteerbaar, we aten en dronken meer dan eigenlijk goed voor ons was.
Maar 2e kerstdag hebben we het tekort aan beweging goed ingehaald. We maakten en lange wandeling en lieten de horeca links liggen. En zo hielden we de balans een beetje in evenwicht.
|
Vanuit mijn achtertuin valt er niet veel wolkenlucht te fotograferen. Maar woon je in een flat hier in Ommoord, zoals wandelmaatje Marlene, dan komen de prachtigste luchten voorbij. Ze heeft er oog voor, want regelmatig komen haar foto’s voorbij bij het weerbericht van RTV Rijnmond. En nu dus ook een keer bij mij 😉
Foto: Marlene Zeggelink-Sickert
 |
Een Adventskalender, dat vond ik al leuk toen we ze nog voor onze kinderen kochten. Toen was het hier nog niet zo bekend, maar in Duitsland zag je ze heel vaak. Prachtige exemplaren, zelfgemaakt of kant en klaar. Wij namen meestal zo’n leuke kerstplaat mee, met achter elk vakje een chocolaatje.
Al vaak heb ik gedacht er eens een zelf te maken. Maar ja, de kinderen hebben er nu geen interesse in. Dus blijft het bij plannen. Maar voor mezelf koop ik in deze maand vaak zo’n Adventslot. Twee kocht ik er zaterdag. De ene heb ik meteen, ongegeneerd nieuwsgierig of ik prijs had, meteen helemaal opengemaakt. Deze hangt netjes op het prikbord in de keuken en daar maak ik elke dag een hokje open. Het hokje open krassen doe ik nog niet, dat komt aan het eind. Dat houdt het lekker spannend. Maar prijs of niet, ik heb er gewoon kinderlijke lol in. |
Op de weekmarkt hier in Ommoord staat al sinds jaar en dag een kraam van de Bodegraafse Kaasboer, waar ik regelmatig een stukje kaas koop. Zoals de puur Hollandse boerenkaas van “Tante Jaantje”. “Met de echte stalsmaak” staat er bij. Vaak neem ik ook geitenkaas. Vooral de extra belegen is bij ons favoriet.
We mogen altijd proeven en dat doen we dan ook graag. Vandaag wilde ik ook nog wat blauwe kaas hebben en ontdekte ik dat er ook een Nederlandse variant is. Die gaat morgen voor een deel door de witlofsalade. En we proefden ook nog Doruvael, zacht van smaak, maar toch pittig. Altijd gedacht dat het een Franse kaas was. Maar nee, de naam is ontleend aan “Door ruilverkaveling van elders” en ze wordt gemaakt in Montfoort, op nog geen half uur rijden van hier.
Zo’n plaatje, gemaakt langs de Rotte, direct achter ons huis, doet me altijd denken aan een schilderij van Ruysdael. Het is alweer een tijdje geleden, maar wel in dezelfde tijd van het jaar. Hopelijk kan ik ook dit jaar weer zulke mooie luchten fotograferen.
Het schijnt dat er ontelbare fietsen worden verwijderd, maar slechts een paar ook weer echt door de eigenaar worden opgehaald. Blijkbaar worden die fietsen niet gemist. En zijn niet alleen oude barrels, maar nog goed berijdbare fietsen die bij de gemeenten staan te verroesten. Zonde toch?
Fietsen zijn het weekthema bij Stuureenfoto. Neem er eens een kijkje en doe mee als je wilt.
