| Vorige week stond hier een foto van het Luikse station Guillemin, ontworpen door Santiago Calatrava. Wij waren er dinsdags geweest en zeer onder de indruk van het gebouw. Klik hier voor foto’s die we daar maakten.
Het station werd herkend door Bettie, Hanneke en Henk, die ook de hand van de architect er in herkenden. en zo elk 2 punten verdienden. |
 |
 |
De vraag van deze week luidt: wie is deze man? Antwoorden kunnen tot vrijdagavond 19.00 uur, uitsluitend per e-mail, worden gezonden aan: |
Een bezoek aan Parijs, daar hoort natuurlijk ook het Centre Beaubourg bij. Niet alleen vanwege de kunst, maar vooral ook om het plein, waar de kunstenmakers hun acts vertonen.
Voor ons was dit jongetje de top (en niet alleen voor ons):
Ohama Beach Museum in Normandië. Waar eens kanonnen bulderden, parachutisten landden en jonge mensen bij bosjes sneuvelden. Nu lopen er allerlei nationaliteiten en kijken naar de geschiedenis. Eigenlijk heel bizar…
Twee vrouwen in Parijs, die gaan natuurlijk naar de Faubours St. Honoré en omliggende straten, de luxe winkelbuurt met zaken als Dior, Chanel, Gucci en Louis Vuitton.
Creditcards uit voorzorg thuis gelaten en maar kijken naar de luxe, pracht en praal van de grote modehuizen. Winkelpaleizen zijn het, waar de prijzen hoog en de prijskaartjes navenant klein zijn. Gelukkig voelen we geen jaloezie over zoveel rijkdom en of alles nou echt ook zo exclusief is? Die tasjes bijvoorbeeld, daar hebben ze er vast nog wel meer van. Loop je nog de kans iemand tegen te komen met zo’n zelfde exemplaar……
Laat in de middag namen we de bus terug naar ons hotel en bij de halte zagen we het rechter tafereeltje. Een vrouw zoekt in de afvalbak van een supermarkt, op zoek naar nog iets eetbaars.
Wat een tegenstelling.
Vorig jaar waren zwager, schoonzus, man en ik (ook bekend als “Club Komwegaan”) een weekje in Normandië. Op weg daar naartoe gingen we naar Chiverny, waar het huis van Claude Monet staat met daar omheen een fantastische tuin. Monet heeft de tuin en de vijver meermalen op indrukwekkende wijze geschilderd. En nog steeds is de tuin een lust voor het oog.
Na alle nattigheid dit jaar, leek een zonnig plaatje aan het begin van september wel op zijn plaats.
In Vilnius werd op een pleintje muziek gespeeld en, zo te zien, spontaan gedanst. Niet iedereen leek de passen even goed te kennen, maar dat mocht de pret zeker niet bederven.
| Vorige week was ik met een vriendin in Parijs. En wat ons zo opviel waren de vele fietsen. Overal lange rijen fietsen, of lange rijen lege fietspaaltjes. Daar moesten we toch meer van weten. Wie ook nieuwsgierig is, klikt hier voor een Nederlands verhaal en hier voor de officiële Franse site.
Want die leuke fietsen, met hun kekke mandje voorop, kun je huren. Voor een hele schappelijke prijs ben je zeer flexibel in het Parijse verkeer en fiets je in een mum van hot naar haar. |
 |
Een soort “witte fietsenplan” maar dan op z’n Frans. Dus groots aangepakt en doordacht. Bij vrijwel elk verhuurpunt staat een bord met daarop aangegeven waar de dichts bijzijnde stallingen te vinden zijn. En dat zijn er heel veel.
Zelf fietsten we niet, wij hadden we een Carte Paris Visite, zodat we heerlijk met metro, bus of trein in Parijs konden toeren. Maar bovenal hebben we heel veel gelopen. Het was heerlijk weer en samen hebben we in ruime mate Parijse sfeer gesnoven.
| Vanaf ons hotelbalkon in Riga keken we uit op een stukje stad, waar onlangs een huis was ingestort, ontploft of gewoon werd gesloopt. Alhoewel, gewoon? We hebben met verwondering gezien hoe de arbeids-omstandigheden in Letland zo verschillen van die bij ons. Geen grote bulldozers, geen sloopkogels, welnee. Met een flinke moker en menselijke spierkracht werd het gebouw steen voor steen gesloopt. En de sloper had dan wel een helm op, maar liep op gewone sportschoenen. Veilig……?? |
 |
Het afval werd zorgvuldig uitgezocht en opgestapeld. Waarschijnlijk voor verkoop later. Maar er waren ook mensen die kwamen kijken en en passant een balkje of zo voor eigen gebruik meenamen.
| Ik weet het wel, roken is slecht voor een mens. Ik rook dan ook zelf niet (meer). Maar een etalage vol met ouderwetse rookartikelen en reclameposters levert toch een mooi beeld en een beetje nostalgie op. Want dit is toch een plaatje waard nietwaar? We zagen het in Mechelen, waar een tabakswinkelier een soort mini-museum heeft ingericht in zijn etalage. |
 |
Vandaag, 38 jaar geleden, trouwden Leo en ik. Heel eenvoudig, zonder de vele poespas die er tegenwoordig bij komt kijken. En we vertrokken de volgende dag naar Kreta, op huwelijksreis. De eerste nacht daar brachten we door in Hotel Rea. Toen we een paar jaar geleden weer in Aghios Nikolaos waren, bleek dat hotel er nog te staan.
Eigenlijk was het hotel destijds vol, maar toen we vertelden dat we “op honeymoon” waren, werd er een kamer vrij gemaakt, zij het voor één nacht. Dus gingen we de dag daarop in een overvolle bus weer terug naar Iraklion, waar we de rest van de reis verbleven.
**sweet memories**
