Nou ja, wandeling. Dat lijkt me toch meer een wandelproject. Om helemaal naar Santiago de Compostela te wandelen van hier. Want ik fotografeerde deze gevelsteen in Brugge,. Naar Spanje is dus nog een flink stukkie lopen. Dat gaan we niet doen hoor! Maar het zou kunnen. En verdwalen zul je ook niet gauw, want overal langs de weg liggen Jacobschelpen als wegwijzers.
 |
Trouwens, St. Jacob past ook heel mooi in het thema van de week bij Stuureenfoto |
Toen wij vorig jaar in Normandië waren, stuitte ik op dit bord.
Het is dus echt waar, alle wegen leiden naar Rome
Uithangborden is het thema van deze week voor Stuureenfoto. Vroeger hingen er veel meer reclame-uitingen bij winkels. En daar waren heel wat mooie exemplaren bij.
Deze hier fotografeerde ik in Warschau. Het zal wel niet authetiek geweest zijn, want Warschau is in de 2e Wereldoorlog totaal in puin gebombardeerd. Maar bij de herbouw van de oude stad werden ook de mooie uithangborden in ere hersteld.
Het thema dat ik deze week voor Stuureenfoto had bedacht, is verzamelingen. We verzamelen tenslotte allemaal wel wat, van postzegels tot planten, van theelepeltjes tot teddyberen, van … nou ja, vul zelf maar in.
In Cesky Krumlov (Tsjechië) maakte ik een foto van een kleine verzameling poppetjes. Ze hingen er ter verkoop, want het was de etalage van een speelgoedwinkeltje. Maar evengoed een leuk plaatje.
Dit schilderachtige plaatje maakte ik in Polperro, in Cornwall (Groot Brittannië). Het is een plaatsje van niks, maar vormt vaak het decor voor de boeken van Rosamunde Pilcher. Boeken met een groot feelgood gehalte. Heerlijk om te lezen met een kopje thee en een doos biscuits binnen handbereik. Binnen is het warm, buiten waait de wind, maar ik zit verdiept in uiterst romantische verhalen.
| Dit is het standbeeld van Imre Nagy, Hongaars leider. Het staat in Boedapest op het Martelarenplein.
Het lijkt zo’n vreedzaam plaatje, een oude man op een brug. De werkelijkheid is anders. |
 |
Hemeltje, wat een ramp. Mijn beltegoed is op. Wat moet ik doen? Geen nood, hier, in Aken, kun je altijd een pre-paid kaart kopen.
Oh, gelukkig!! Ik werd al een beetje depri 😉
Het miezerde een beetje, toen we er waren, het leek allemaal een beetje grauw. Maar toen hoorden we een prachtige stem zingen, zacht gitaarspel. En de hele sfeer veranderde. Van grauw en grijs werd het ineens “La vie en rose”.
Ergens langs de kust van Normandië kwamen we in een gebouw van de reddingsbrigade dit bord tegen. Namen van boten, het aantal drenkelingen dat gered was. Punt! Geen meeslepende verhalen over storm en hoge golven. Zo simpel…, maar indrukwekkend.
