Author Archives: KnutzEls

About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Reizen

Posted on by

Soms is alleen een naam voldoende om je weer helemaal terug te brengen naar die ene plaats, waar je zulke leuke herinneringen aan hebt.
Zo stuurde onze oudste ons laatst een sms-je vanaf zijn vakantieadres. Hij beschreef met verve het prachtige uitzicht over het plein van Cacerés. Er rinkelde een klein belletje, want daar waren wij toch ook geweest? Even googlen en ja hoor, ik wist het weer.
Hier waren wij in 2011, met schoonzus en zwager. De beroemde spaanse zon liet het die vakantie een beetje afweten, helaas. Maar het grote plein, Plaza Mayor,  was en bleef een plaatje. En ik herinnerde me ook meteen weer die gigantische regenbui, waarvoor we toen schuilden.

Duur water

Posted on by
“Wat mag dat dan wel niet zijn?”, dacht ik laatst in de supermarkt.

Ik zag deze flessen tussen de melkproducten in het koelvak staan. Eerst even sneaky een foto maken en dan eens goed lezen wat het is.
In één van de flessen zat kokoswater met druif en limoen. Een trendy etiket, veel blabla over gezondheid en zo om de prijs van Eur. 1,89 te rechtvaardigen.

Alweer een product waarvan we niet wisten dat we het nodig hadden. Als je dorst hebt, kun je toch gewoon water drinken? Bij voorkeur uit de kraan, desnoods een flesje al dan niet met prik. Maar geen water met 5,5 gram suiker per 100 ml. Als je dorst hebt, is een halve liter zo op. En dan tikt 27,5 gram suiker lekker aan. Daar kun je gewoonweg niet tegenop sporten!

  

 

Wassen

Posted on by

Huishoudelijke werkzaamheden staan meestal niet zo in de belangstelling. Toch maken ze deel uit van het dagelijks leven. Maar wat bewaard bleef uit de oudheid waren toch meestal grote werken. Niet zoiets onbelangrijks als een wasserij. Ik was dan ook heel verbaasd om deze wasplaats uit de Romeinse tijd te zien, vlakbij ons hotel in Ascoli Piceno.
Er stroomde nog water en duidelijk kon je de wasbekkens herkennen en de wasborden. Een kleinere wasplaats bevond zich zelfs in ons hotel, dat gebouwd was op de restanten van een 13e eeuws klooster.
Het mag duidelijk zijn dat ik mijn was gewoon in de waszak mee naar huis heb genomen om het bij thuiskomst in de machine te stoppen 😉

Verrassing

Posted on by
Er zijn niet zo veel mensen die mij zomaar bloemen sturen. Ik was dan ook heel verrast toen er zaterdag een grote doos bezorgd werd met daarin dit mooie boeket.Wie kon dat nou hebben gestuurd? Stille bewonderaar…? Had ik iets bijzonders gedaan…? Ik was nog niet zo lang geleden jarig, maar dat was toch al uitgebreid gevierd…?
Gelukkig zat er een kaartje bij. Het boeket werd me door Aegon Verzekeringen gestuurd omdat ik deze maand mijn eerste pensioen krijg!
Nou, dat vind ik nou nog eens een leuke geste. Dus Aegon:  VAN HARTE BEDANKT! Ik werd er erg blij van.		  

Spreuk van de week

Posted on by
  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

In alles zit wel een scheurtje, zo komt het licht binnen.
(Songtekst Leonard Cohen)

 

De foto hiernaast maakte ik in Berlijn, in het Jüddisches Museum. In een spits toelopende hoge ruimte, met slechts kale betonnen muren, was in de top een smal raam gemaakt, waar een sprankje licht door scheen. Metafoor voor de vreselijkheden die de Joden hebben moeten ondergaan. Duistere dagen waar een ieder hoopte op het licht aan het einde van de tunnel.

Nieuwe wildernis

Posted on by

Afgelopen week gingen we naar “De nieuwe wildernis”, de Nederlandse film over onze eigen wildernis, de Oostvaardersplassen.

Al had ik al veel over het natuurgebied gehoord, ik was er tot voor kort zelf nooit geweest. Ja, zo gaat dat. Je struint door de Aziatische jungle of het je achtertuin is, maar in je eigen achterland kom je niet. Maar sinds de Hanzelijn bestaat, ben ik al twee keer door het gebied gereden. Niet dat je dat “ontdekken” kunt noemen, vanuit een warme trein naar buiten kijken. Maar ja, toch…

Om het goed te maken dus naar de film en het was prachtig! Een aanrader, met schitterende beelden van allerlei dieren die daar leven en, helaas, ook sterven. Mooi en ingetogen opgenomen. Goed dus voor een middag of avond kijkplezier.

Klik op de foto om de trailer te starten.

 

Ook hij

Posted on by
Al een paar jaar heb ik een smartphone en daar ben ik ook erg blij mee. Echtgenoot minder, want hij vond het maar niks dat getuur op een schermpje. Hij heeft me er heel wat mee geplaagd en wist zeker dat hij nooit, nooit…..
Maar zeg nooit NOOIT. Want hij zat steeds vaker en langer achter de computer, er was altijd wel iets te bekijken, op te zoeken, te mailen……
En toen kreeg hij een tablet. Hij was meteen verkocht…. Het ding ging mee op vakantie, want als je er nu eenmaal een hebt…. dan gebruik je hem ook nietwaar?
Oh ja, natuurlijk ik heb hem de eerste tijd flink geplaagd. Maar ook hij behoort nu tot de “schermverslaafden”.		  

 

Goud

Posted on by
Het kasteel van Schwerin (Duitsland) lijkit op een sprookjesslot, met zijn prachtige tuin en gouden koepel. Het slot heeft een roerige geschiedenis. Al in 973 werd op deze gebouwd, maar in 1857 werd het verbouwd tot zo het er nu uitziet. Koningen en prinsen hebben er gewoond; in de DDR-tijd huisvestte het een opleidingsinstituut voor kleuterleid(st)ers en nu zetelt is het parlement van de deelstaat er. Ruimte zat, want er zijn 653 vertrekken.

Het kasteel is voor bezoek geopend, maar wij waren er te kort om dat te kunnen doen. Misschien ene volgende keer?

  

Uitgeteld

Posted on by

Helemaal uitgeteld was ie, na dat bezoek aan Todi. Zijn vrouw had nog energie voor 10, liet hem op het bankje zitten en ging nog even shoppen. Zelfs het uitzicht kon hem niet meer boeien, na een paar minuten dommelde hij weg ….