About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Wonen

De kubuswoningen in Rotterdam vind ik al zeer bijzonder, maar dit is nog weer iets helemaal anders. Het zijn ook huizen,  in Tokio, in de wijk Mitaka. Het ziet er wel heel vrolijk uit, maar praktisch? Dat valt nog te betwijfelen, met al die vreemde vormen. En erg groot lijken ze me ook niet, maar dat is vrijwel overal in Japan, waar met ruimte gewoekerd moet worden.

Bij Stuureenfoto is het thema deze week ook wonen.

 

Nostalgie

Al snuffelend op internet, met name op Pinterest, kwam ik deze foto tegen. Twee meisjes, zoetjes tegen elkaar. De ene met een grote strik in haar haar.
Zo’n grote strik had ik vroeger niet, maar verder leek mijn koppie wel een beetje op het hare. Ik had een paar verschillende strikken, zodat ik ze bij meerdere jurkjes kon dragen.
Zo’n strik moest natuurlijk netjes in model blijven, dus steef mijn moeder ze en streek ze netjes glad.

Dat stijven deed ze overigens niet met stijfsel, maar met suikerwater, dat hield beter geloof ik. En dan werd het brede lint gevouwen als een harmonica en met een speciale speld in het midden vastgemaakt. Klaar was de strik. Dan nog in mijn haar en ik zag er weer op z’n zondags uit.Niet voor lang, want de speld gleed snel uit mijn haar en de strik was binnen no time niet meer toonbaar. Ik ben nooit het type voor een ingewikkeld kapsel geweest.

Hiroshige

Oiso is de volgende pleisterplaats op de Tokaidoweg. Het regent dat het giet en de reizigers zitten weggedoken onder hun jassen. Gauw een schuilplaats zoeken in dit stadje.

collectie Tokio National Museum

En zo gaan reizigers nu door Japan, bij voorkeur met een (super)snelle trein. Alleen de naam (Tokaido) van één van de lijnen herinnert nog aan oude tijden.

bron: internet/flickr

Winterfotojacht 2014

Ook deze week weer een serie foto’s in het kader van de Winterfotojacht 2014. Voor het thema “Bloemetjesservies” kon ik niet terecht in mijn eigen servieskast, maar gelukkig vond ik op de rommelmarkt in Rotterdam dit mooie bord:

In een bloemenwinkel zag ik deze echt Hollandse mokken:

en een tochtje naar de kringloopwinkel leverde deze twee mooie bloemenserviezen op:

Al met al een mooie oogst aan gebloemd servieswerk, nietwaar?

Sportief

“Meedoen is belangrijker dan winnen” zou de leus zijn van de Olympische spelen. De eer dat je mee mág doen, dat is het hem.
Maar dan blazen een aantal deelnemers af, omdat “ze toch geen kans hebben om te winnen”. En dat vind ik dus erg onsportief. Dan heb je bij voorbaat verloren.
Nee, het is niet leuk om te verliezen en de naam van winnaar blijft langer in het geheugen hangen dan die van de verliezer.
 

Maar afblazen? Geen sprake van! Doorgaan, met je tong op je schoenen, maar wel eervol. Wat mij betreft hadden Havard Bokko, Sverre Lunde Pedersen, Ivan Skobrev en Alexis Contin dus gewoon moeten rijden.

Spiegeltje….

Vorige week zat er bij Libelle een klein spiegeltje. Het behoorde bij een advertentie over huidverzorging.
Toen ik het spiegeltje uit het blad gepeuterd had, bekeek ik mezelf. En dat viel niet mee, mijn gezicht zag er vaal een een beetje rimpelig uit. Ik begreep meteen dat ik natuurlijk die uitstekende crème van de reclame moest gaan gebruiken. Maar later, toen ik mijzelf in mijn eigenste slaapkamerspiegel bezag, had ik gelukkig weer mijn eigen gezicht. Gewoon, fris en fruitig 😉 😉

Bij de tijd

Gisterenavond vierden wij de 90ste verjaardag van onze tante Luus met een etentje. Bijna de hele familie zat rond de tafel, maar we misten er één. Die kon er niet bij zijn, omdat ze in Cambodja zit.Maar geen nood, moderne communicatie bracht uitkomst. Via het mobieltje van haar zus werd een Skype-verbinding gemaakt. Alsof ze maar enkele kilometers weg was, in plaats van vele duizenden, begroette tante Luus haar kleindochter en sprak met haar. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. 90 Jaar en dan zo heerlijk bij de tijd!!

Heer en Meester

Vanavond zit ik weer voor de buis. Sinds enkele weken kijk ik naar de serie “Heer en Meester” op zaterdagavond. Met Daan Schuurmans in de rol van Valentijn Rixtus Bentinck.Schuurmans is geknipt voor deze rol, hij manoeuvreert met souplesse in en door komische, gevaarlijke of amoureuze situaties. Blijft op en top gentleman, van zijn Italiaanse maatschoenen tot zijn keurig gekamde haar.

De serie roept bij mij herinneringen op aan The Saint of De Wrekers. Enerverend, humorvol en soms net iets “over the top”. Mooie vrouwen, snelle auto’s, champagne en kaviaar, maar ook misdaad, lijken en bad guys. Uiteindelijk komt alles natuurlijk goed, want tenslotte wordt elke dag een Valentijnsdag.

Wie de serie nog niet kent, hier kun je alle afleveringen terugkijken.