Vierkant vlees

Toen onze kinderen klein waren, kon ik ze geen groter plezier doen dan “vierkant vlees” klaar te maken. Zo noemden ze Smac. Je weet wel, zo’n rechthoekig blikje met een sleuteltje eraan om het open te maken.

Vooral in de vakantie kwam het nogal eens op tafel, gebakken, in plakken of blokjes door rijst of macaroni. Voor de smaak moesten er altijd wel kruiden bij of een sausje. Of later sambal, voor de pittigheid.

Maar op een keer had ik iets heel anders klaar gemaakt. Niks blikje Smac, maar lekkere ham, varkenshaas en champignons. Met aardappeltjes en groente. Het was behoorlijk wat werk geweest en dat midden in de zomer, op een bloedhete dag. Ik denk dat we onze trouwdag vierden.

De jongste keek argwanend naar zijn bord en prikte lusteloos in een hamblokje. Oudste had geen honger. Nou ja, ik had me natuurlijk niet voor niets uitgesloofd, dus eten moesten ze, vond ik streng. Heel voorzichtig proefde jongste zo’n blokje en sprak toen de gedenkwaardige woorden: “Oh, dat is best te eten hoor! Het is gewoon vierkant vlees”.

In de “ Allerhande” van deze maand staat dat Smac weer helemaal in is. Maar jammer, daar hoef ik nu niet meer mee aan te komen. Inmiddels koken de zonen al lang zelf en heel creatief. Die willen het vierkante vlees niet meer.

Nog lang geen 1960

Deze foto, uit het boek “Ziet Zuid” dateert uit 1939. Het is de Charloisse Lagedijk in Rotterdam. Toen nog gewoon een stukje platteland.

Jaren later zal Gerard Cox er over zingen:

Zomeravond, zeven uur
Even na het eten
De zon, een rode bal van vuur
En alle koeien vreten

Niets van het geluk van later was daaraan gelijk
We liepen samen op de Charloisse Lagedijk

O, de schooldag was weer om
Maar het huiswerk wachtte
Samen toch een eindje om
We praten wat en lachten

Niets van het geluk van later was daaraan gelijk
We liepen samen op de Charloisse Lagedijk

We waren zestien, zeventien
En de stad was ver
Heel in de verte bouwden ze pas flats
Maar het was dan ook nog lang nog
O, lang nog geen negentienzestig

Zomeravond, zeven uur
Het hele leven voor ons
Maar dat maakte bang, we vluchten
In ’t geluk vlak bij ons

Niets van het geluk van later was daaraan gelijk
We liepen samen op de Charloisse Lagedijk

Samen op de Charloisse Lagedijk

Recept:Pasta met basilicumolie

voor 4 personen
300 – 350 gram pasta (spaghetti of tagliatella)
2 sjalotten, gesnipperd
2 bakjes kastanjechampignons, in schijfjes
ca. 30 gram basilicumblaadjes
2-3 teentjes knoflook, in schijfjes
8-9 eetlepels olijfolie

zout, peper, snufje tijm
geraspte kaas

Doe de knoflook, basilicum en 7-8 eetlepels olie in een hoge kom en pureer met de staafmixer. (Het kan ook in een vijzel); voeg zout en peper naar smaak toe.
Verhit de resterende olie in een hapjespan en bak hierin de sjalotten even aan, doe de champignons erbij en bak alles goed door, totdat de champignons vocht beginnen af te geven.
Breng op smaak met peper, zout en wat tijm.

Kook intussen de pasta gaar. Giet af.
Roer de basilicumolie door de pasta.
Lepel de champignons bovenop de pasta en bestrooi met geraspte kaas.

Serveren met een frisse tomatensalade.

EET SMAKELIJK!!

Nog één keer!


Ja, ik weet het, de Tour de France is natuurlijk al lang op weg. Iedere dag kunnen we zien hoe kleine pezige mannen zich in het zweet fietsen om als eerste over een berg te komen of als eerste de eindstreep te halen.

Maar ik zet hier toch nog een link naar de foto’s van het Grand Départ, die ik vorige week maakte. En een link naar het Gemeentearchief van Rotterdam, waar nog veel meer foto’s over die eerste dagen van juli staan.

Ken ik u?

Gelukkig zitten er weer kikkers in onze vijver. Ze waren een tijdje weg, of hielden zich verscholen. Maar sinds kort zie ik ze weer zo nu en dan op de rand zitten.

Daar staat ook een bronzen kikkertje op. En als nieuwkomer moet je dan wel even kennismaken, nietwaar?

Spelletje #28

Vorige week stond hier een foto van de grote Hassan II-moskee in Casablanca.

Bettie, Rina en Henk stuurden de goede antwoorden en verdienden daarmee 2 punten.

Hiernaast staat een detail van een schilderij.
De vraagvan deze week  is natuurlijk:  welk schilderij is dit en wie schilderde het?

Antwoorden kunnen, uitsluitend per e-mail, worden gezonden aan:
spelletje@knutzels.nl

Ostalgie

Tijdens onze vakantie in Duitsland kwamen we toevallig terecht in een winkelcentrum, waar een tentoonstelling over de DDR was ingericht. Met een huiskamer, een keuken, winkel, natuurlijk een oude Trabant en nog veel meer. Je kon er spullen kopen uit het voormalige Oost-Duitsland en die vonden gretig aftrek.

Mensen gingen zelfs weer in de rij staan voor broodjes, niet omdat die schaars waren, maar nu omdat ze wel heel goedkoop verkocht werden (5 Eurocent, maximaal 6 per klant).

Al gauw raakten we in gesprek met een mevrouw, die de tijd van toen helemaal niet zo slecht vond als wij nu denken. Met glanzende ogen wees ze naar de kinderwagen. In zo een had haar dochter ook in gelegen. En kijk toch eens, met raampjes erin, zodat het kind niet zo opgesloten lag. En dat waren de kribbetjes, die in de crèche gebruikt werden. Handig toch, je kon ze opklappen en dan namen ze maar weinig ruimte in beslag. En die tas, daar aan het stuur van de fiets. Die had toen iedereen, zelfgemaakt van een versleten huisschort.

Grappig toch, dat mensen zo snel de nare zaken vergeten en zich alleen de leuke dingen blijven herinneren.

Leuke dingen

Stond hier vorige week een top-5 van ergernissen, deze week mijn top-10 van leuke dingen in het leven:

  1. ’s morgens de trap aflopen en vers gezette koffie ruiken;
  2. de geur van de lente;
  3. eindeloos snuffelen in “rommelwinkels”  zoals Action of  Wibra;
  4. een flinke bos verse bloemen;
  5. een prijsje, al is het maar 1,50, op een kraslot;
  6. een vogel, die in de tuin zit te zingen;
  7. een lange wandeling maken en op een bankje broodjes eten;
  8. meezingen met de radio (als ik alleen thuis ben, want ik zing als een kraai en dat wil niemand horen)
  9. met een goed boek op de bank ongestoord lezen;
  10. ’s avonds in een schoon opgemaakt bed stappen.

..

Recept: aardbeiencrème

Aardbeien zijn er weer volop en vormen het hoofdingrediënt van dit zomerse nagerecht:

Aardbeiencrème

voor4 personen:
3 blaadjes witte gelatine
375 schoongemaakte aardbeien
30 gram suiker
2 eetlepels sinaasappellikeur (bijv. Grand Marnier)
1 eetlepel citroensap
1/4 liter slagroom

Gelatine in ruim water weken.
4 mooie aardbeien met kroontje bewaren
250 gram aardbeien pureren, de resterende aardbeien in kleine stukjes snijden.
De puree in een pan zachtjes verhitten, maar vooral niet laten koken.
Gelatine uitknijpen en blad voor blad door de puree mengen tot alle gelatine is opgelost.
Het vruchtenmengsel verder op smaak brengen met suiker, citroensap en sinaasappellikeur.
Zeker 15 minuten koel wegzetten.
De helft van de slagroom halfstijf kloppen en door de puree spatelen.
Daarna de aardbeistukjes er doorheen roeren.
De massa over 4 glazen verdelen.
Minstens 4 uur in de koelkast stijf laten worden.
De rest van slagroom stijf kloppen,
Glazen versieren met een toef slagroom en een achtergehouden aardbei.