De waanzin van onze consumenten-economie.
Bizar
Zo nu en dan zie je het wel eens. Een grote groep vogels die zich zwermsgewijs door de lucht beweegt.
Maar dit is toch wel heel bizar, het lijkt wel een ballet.
Spreuk van de week
Weer thuis!
Spelletje (10)
| De oude kaart die ik vorige week liet zien, was de stadsplattegrond van Zutphen.
Bettie, Hanneke, Henk, Jacqueline, Martine en Rina herkenden het en verdienden daarmee elk 1 punt. |
![]() |
![]() |
Hiernaast staat een deel van een logo. Helaas door het vergroten enigszins wazig geworden. Maar wie weet, herkennen jullie het. Waar is dit het logo van?
Antwoorden kunnen, uitsluitend per e-mail, worden gezonden aan: |
Riperkrite
Daar was de lucht nog blauwer geworden en we slenterden van de haven zeer op ons gemakje naar het centrum.
De terrasjes waren al weer uitgezet en de zonaanbidders lieten zich de koffie, thee of iets pittigers al snel goed smaken. En er was markt. Niet groot, maar wel gezellig.
Bij de kaaskraam zag ik ineens Riperkrite. Voor ons onwetende westersen heeft Wieneke al eens uitgelegd wat dat is. Tja, en zoiets mag je natuurlijk niet voorbij lopen. We proefden en kochten een stuk, en een stuk nagelkaas én wat worstjes van een nog zelfslachtende slager uit Bolsward. Dus kunnen we nu thuis ook nog even genieten van het lekkers uit Fryslân.
Update: en dat deden we. De kaas hadden we al geproefd, maar met een wijntje erbij smaakte het werkelijk verrukkelijk. En die worst, mmmmmm….. Een reisje Friesland meer dan waard!
Hoge nood!
Nou, ik verdenk ze ervan dat ze dan stiekem in een hoekje, waar niemand het ziet….. Of zitten ze altijd alleen maar in hun ivoren torens met luxueuze sanitaire voorzieningen?
Enfin, we besloten om eventjes iets te drinken in een zaakje op het perron. Er was een toilet, maar dat moest door de dame achter de balie worden geopend. “En dat doen wij alleen als u hier ook iets gebruikt!” “Ja, ja, dat doen we ook, maar ik moet zo nodig”, wiebelde ik ongeduldig. Ik snelde terug en ja hoor, uiteindelijk ging de deur open. Hè, hè…. ohhh, wat een opluchting.
Teruggekomen ging Leo koffie halen. Eur 4,00 voor twee kleine kartonnen bekertjes. Suiker en melk en een roerstokje stonden aan het einde van de zaak, evenals de prullenbak. Daar zocht een dame tegenover me naar, met in haar hand hete thee en een druipend theezakje. Zij had ook nog een kruimelend bladerdeeghapje. Maar een schoteltje, welnee. Een papieren servetje en dat was het.
Dit is toch wel Nederland ten voeten uit. Veel betalen, maar service…. ho maar!!
Hoge nood!
Daar stond ik dus en met mij nog wat andere mensen. Allemaal beteuterd te kijken naar die deuren. Ik werd zo woedend. Welke driemaalovergehaalde stommeling heeft dit bedacht?
Ik ben niet de enige die zich hierover opwindt. Klik hier voor een filmpje
(wordt vervolgd)
Feminisme
Tearoom Tango
Vandaag is het precies 37 jaar geleden dat Wim Sonneveld overleed.
Er zijn tientallen mooie liedjes of grappige conferences van hem te vinden op internet. Maar voor mij is dit toch het allerleukst. Vooral het laatste deel.









