Dat de mannen al lang niet meer tot het sterke geslacht gerekend mogen worden, is bekend. Overal heeft de vrouwenemancipatie grote invloed gehad en werken vrouwen in functies die van oudsher tot de mannenberoepen werden gerekend.

Maar dit slaat natuurlijk alles. Na de timmervrouw, voetbalvrouw, wielrenster, loodgietster en nog wat andere vrouwenberoepen, is dit het allernieuwste. En let u vooral op de fraaie werkkleding van de dames:

uit: De Pers van 23 maart 2011

“Vrouw van 63 bevalt van eerste kind”. Het was op het Journaal van gisteren, met een interview van de kersverse moeder. Tja, van mij mag ze, maar ik hoef niet meer. Zelf was ik een nakomertje, met één zus die 18 jaar ouder was. Ik had een fijne jeugd, maar als puber realiseerde ik me vaak dat mijn ouders toch een heel andere kijk op de wereld hadden dan de ouders van vriendinnetjes. Ze waren niet zo modern als ik wel wilde, al werd die mening zeker ook door pubergevoelens gekleurd.

Maar nu nog moeder worden, als je eigenlijk de leeftijd hebt om al een tijdje oma te zijn? Technisch kan het, maar moet het dan ook maar gebeuren?

Ik ben niet meer bij de tijd, heb ik ontdekt. Want bij de rekentest bleek dat het ezelsbruggetje “Meneer Van Dalen Wacht Op Antwoord” niet meer geldig is. Er wordt nu een nieuwe bewerkingsvolgorde gehanteerd. En dat was mij ontgaan.

Voor de opgave 360:6×3 = was er keuze uit de volgende antwoorden: 190; 720; 20 of 180.
Ik koos voor de bewerking van Van Dale, dus eerst vermenigvuldigen en dan delen:  360 : (6×3) = 20.

Maar nee, tegenwoordig bereken je het in de volgorde waarin het staat en moest het antwoord dus 180 zijn.
Dat scheelt een slok op een borrel. Stel , stel hè, mijn salaris is Euro 120.000, per jaar. Bij het vaststellen van mijn bonus hanteert de boekhouder de oude methode, dus krijg ik Euro 120.000 : (12×3) = Euro. 3.333,33. Maar ik ben wél bij de tijd en zeg, nee meneertje, dat doen we tegenwoordig anders. De berekening moet zijn: (120.000 : 12) x 3 = 30.000,–. Het zal dus bij ING geen graaien zijn, maar eenvoudig een nieuwe rekenmethode.

Soms lijkt het hier al lente, soms giert de wind weer met winterse temperaturen door de straten.
In 2008 in Sopot, aan de Oostzeekust van Polen, zaten de mensen eind maart al heerlijk te genieten van de zon.

Wat er vorige week in Japan gebeurde, is natuurlijk met geen pen te beschrijven. Je kijkt naar de beelden, verbijsterd. Maar je kunt je onmogelijk voorstellen hoe het in werkelijkheid moet zijn. En dan begint het, net als bij voorgaande rampen. Elke omroep, elke krant stuurt een reporter naar het rampgebied. En wat doen die?

Hij/zij stelt vragen aan mensen, die nog niet weten hoe het met hun dierbaren is. Die kijken naar de puinhopen van wat eens hun huis, hun winkel was. Filmen mensen in tranen, in diepe rouw.
Naar mijn mening lopen die journalisten alleen maar in de weg, verbruiken ze broodnodige brandstof en energie. Kunnen ze niet beter thuis blijven? Op dit moment hebben de Japanners meer behoefte aan voedsel en water.

Naar school gaan vond ik helemaal niet erg. Ik leerde eigenlijk wel graag. Zeker in de eerste klassen van de basisschool, met als juf Juffrouw Slot. Ze had een grote compassie met haar leerlingen, kon ze aardig in bedwang houden (toen was dat makkelijker dan nu) en kende de talenten van haar leerlingen.
Vooral lezen vond ik een heerlijkheid. En een nieuw boek wilde ik altijd meteen helemaal uitlezen. Het tempo van de klas vond ik meestal wat te traag. Maar ja, ik moest wel bij de les blijven.

Voor mij was school dus geen straf, maar voor vele andere kinderen wel. Vandaag, op de Dag van de Leerplicht, probeert men daar wat aan te doen met allerlei leuke activiteiten.
Ik hoop dat in de toekomst alle kinderen, waar ook ter wereld, met plezier naar school zullen gaan.

Waarom kijkt de man op deze foto zo benauwd? Verkeert hij in doodsnood, omdat zijn huis op instorten staat door een aardbeving? Is er brand en probeert hij zo snel mogelijk de uitgang te bereiken? Ligt er een familielid in het ziekenhuis? Nee hoor, deze meneer is op koopjesjacht. En met hem duizenden anderen, die vorige week naar IT’s togen om daar hun slag te slaan. Ze kochten daar dingen, die ze niet echt nodig hadden. En die volgend jaar misschien al bij het grof vuil worden gezet.

De waanzin van onze consumenten-economie.