Onbegrijpelijk

Posted on by

Niet alleen wij worden ouder, ook ons huis begint aardig op leeftijd te komen. Het staat nog stevig, maar zo nu en dan moet er toch groot onderhoud gepleegd worden. Nee, het is geen enorme klus of verbouwing. Maar zelf doen is geen optie en daarom vroeg Leo diverse aannemers om offerte te maken.

Nou zou je toch denken dat in deze tijd, waarin we alom horen over malaise in de bouw,  de aannemers snel zouden reageren.Dat je elke klus, hoe klein ook met beide handen aangrijpt. Het kan tenslotte de opmaat zijn voor een grotere opdracht.

Nou niet dus. Wel geteld twee maakten een afspraak. De anderen lieten niets van zich horen. Die zitten dus duidelijk niet op werk te wachten. Waarop dan wel? Op een faillissement??

 

Te koud, te lang

Posted on by

We waren vast van plan om in Berlijn naar het Pergamon Museum te gaan. We stonden er zelfs vlak voor. Maar wij niet alleen, want dit was de lange rij wachtenden. Het zou wel één tot anderhalf uur duren voor we een kaartje hadden. En dan kon het nog wel eens even duren voor we erin mochten. Dat was ons te gortig. Zo lang wachten in die snijdende kou. Dat houden we dus voor een volgende keer. Hebben we tenminste één excuus om nog eens naar Berlijn te gaan.

Konings achtertuin

Posted on by

Op 2e Paasdag met vrienden gewandeld in De Horsten in Wassenaar. Het landgoed waar Willem-Alexander en Maxima wonen. In konings achtertuin, zeg maar. En flinke lap grond waar het heerlijk wandelen is.

Het was nog behoorlijk koud, maar overal bloeiden sneeuwklokjes en narcissen. Even flink de pas er in, zodat de paaseieren weer snel verteerd waren.

Spreuk van de week

Posted on by
  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

Wie altijd maar wijkt voor anderen, houdt op den duur geen principe meer over.
Aesopus

 

Eieren

Posted on by
Pasen en eieren zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Bij ons worden de eieren, al vele tientallen jaren lang, trouw bezorgd door onze eierman. Elke week belt hij aan en vraagt of wij nog eieren willen. Meestal heeft hij al een doos paraat.
Ook de prijs staat al jaren vast. Vroeger zette hij de eieren zelfs bij de deur als wij niet thuis waren, erop vertrouwend dat wij de volgende keer wel zouden betalen. En aten wij dus die week onze zondagse ontbijteitjes op de pof.		  

Bakker en melkboer zijn al lang uit het straatbeeld verdwenen. Maar onze eierman blijft nog steeds komen. Wie geeft er nog zo veel service?

Brrrrr

Posted on by
Ook in Berlijn was het koud. Er lag nog een flink pak sneeuw en een gure oostenwind benam ons zowat de adem. Maar de zon scheen wel volop, dus liepen we soms zigzaggen door de straten om vooral aan de zonzijde te lopen.

En op de markt was Glühwein te koop. Dat smaakte heerlijk en je werd er ook weer lekker warm van.

Thuis gekomen bleek onze vijver alweer dichtgevroren. Ik vrees het ergste voor de kikkers en salamanders. Die zullen de ijstijd wel niet overleven.

  

 

Libertystoel

Posted on by

Laatst kreeg ik, door een stukje in de krant,  contact met schoolvriendinnen van mijn overleden zus. Dat is natuurlijk al heel bijzonder, want had mijn zus nog geleefd, dan was ze nu al over de tachtig.
Maar het was vooral heel leuk om verhalen te horen over de jeugd en de schooltijd van mijn zus. Daar wist ik eigenlijk maar weinig van. Geen wonder, er zat achttien jaar verschil tussen ons.
Eén van de vriendinnen herinnerde zich dat wij thuis een  “libertystoel” hadden. Het was de stoel waar mijn vader altijd in zat. Moeder vond het een sta-in-de-weg, maar mijn vader kon er zo heerlijk een tukje in doen, ‘s-avonds na het eten.
Mijn zus moet “libertystoel” wel heel erg bijzonder gevonden hebben, want ze had het in geuren en kleuren op school verteld. Het vriendinnetje was danig onder de indruk en vertelde het ook bij haar thuis. Waarop haar moeder had gezegd: “Ach gut, die hebben wij ook. Maar wij zeggen gewoon leunstoel.”
Ik heb gezocht op Marktplaats, of ik nog zo’n stoel kon vinden. Maar blijkbaar waren ze te gewoon om bewaard te blijven. Ik vond er één, maar die leek in de verste verte niet op onze stoel.