Wat is dat…?

Posted on by

We lopen langs de Rotte als we dit paard in de verte zien staan. Het is koud met een snijdende wind. Dus je paard afdekken is helemaal niet gek. Maar wat heeft dat beest nou over zich heen?

Het lijkt wel zo’n sprei met gehaakte grannies. Of een patchwork deken.

Maar als we dichterbij komen blijkt het toch gewoon om een echt paardenkleed te gaan. Aan de zijkant helemaal besmeurd met grijze modder, maar op de paardenkont nog mooi kleurig.

Niks patchwork, maar een patroon van kleurige ruiten. Ach weer wat anders dan een zebrakleed over een gewoon Hollands paard. Het gaf een beetje kleur aan de grauwe dag.

Vergeetachtig

Posted on by
Bron: Google / Facebook

Ja, ouder worden komt met gebreken. Stijvere gewrichten, grijze haren en soms een beetje vergeetachtig.

Het is dan ook soms best wel moeilijk, al die apparaten en afstandsbedieningen. Piepkleine knopjes, onbegrijpelijke symbooltjes. Heb je dat allemaal onder de knie, dan moet alles ook nog volgens een bepaalde volgorde.

Het valt allemaal niet mee. Maar zo bont als deze man maken wij het niet. Al leggen we uit voorzorg maar geen heel tablet chocolade op tafel 😉 😉 😉

Cijfers

Posted on by

De meeste mensen hebben een “gewoon” huisnummerbordje. Het mag weleens een beetje afwijken, maar doorgaans zijn ze standaard.

Maar soms zie je ineens een heel andere uitwerking van zoiets banaals. En dat valt me dan ook extra op.

Kijk maar eens naar dit nummer. Eigenlijk naambord en huisnummer ineen. Leuk bedacht en beslist opvallend.

Echt Rotterdams

Posted on by

De kalender van vorig jaar had voor elke dag een ander “echt Rotterdams” berichtje. Dat kon gaan over een gebouw in de stad, een bekende Rotterdam van nu of van vroeger. Maar soms zaten er ook echt Rotterdamse uitdrukkingen tussen.

Rotterdammers zijn recht voor z’n raap, zonder opsmuk. Eerlijk, maar niet altijd fijntjes zo’n Rotterdamse uitspraak. En dus niet altijd passend in mijn blog. Maar deze wil ik toch wel even laten zien.

Dit vond ik wel een hele mooie vondst voor gierig zijn:

“Die haalt adem door z’n neus, dan slijten z’n tanden niet”

Tja, dan ben je natuurlijk wel een heel erge gierigaard
😉 😉 😉

Wandelen

Posted on by

Het gaat gelukkig stukken beter, dat wandelen. Dus stap ik, regelmatig vergezeld door Leo, weer de deur uit om een frisse neus te halen.

En onderweg van alles te bekijken en te fotograferen. Het valt me nu op dat er nog zo veel groeit en bloeit, ondanks dat het toch nog maar januari is. Soms denk ik dat ook de natuur een tik van de pandemie heeft gekregen.

Nou ja, doet er niet toe. Er valt onderweg voldoende om te bekijken, zoals deze kleumende kippen bij de deur van een van de buren. Die kippen scharrelen vrij rond en er is voldoende ruimte, maar ja die kou…

En zo vinden we telkens weer wat anders op onze wandeling.

Achter de wolken…

Posted on by

… schijnt de zon!

Misschien wel een heel symbolische foto, die ik op nieuwjaarsdag maakte. Vanuit mijn huis is het moeilijk zo’n weidse foto te maken. Vriendinnen met een appartement op een beetje hogere verdieping zien dit wel vaker natuurlijk.

Die zon is er altijd, natuurlijk. Maar we moeten hem wel even door dat wolkendek heen zien piepen 😉

Focus

Posted on by

Even naar de Parkkade in Rotterdam, een frisse neus halen en de benen even strekken. We zijn er al zo vaak geweest en hebben er al duizenden voetstappen liggen. In deze dagen is het er een beetje vreemd. Het is stil, er staan weinig auto’s geparkeerd, want zoveel mensen werken thuis.

En dan een beetje miezerig weer, geen echt fotoweer. Maar ja, toch maar even de telefoon erbij gepakt. Klik, klik, klaar.

En dan zie ik thuis ineens dat die foto bijna zwart/wit is. Of toch niet? Kijk, er zit wel degelijk kleur in. Die rooie kliko daar in het midden en het rossige gras links. Dat trekt ineens alle aandacht en daardoor is de foto minder grauw.
Toeval of fotografengeluk?

Wereldberoemd

Posted on by

Ook bij ons kwamen heel wat kerstkaarten binnen. Elk jaar denk ik dat het er niet zo veel zullen zijn, maar binnen enkele dagen hangen er toch heel wat kaarten langs de spiegel in onze woonkamer.

We kijken altijd eerst of we het handschrift herkennen, bekijken de postzegels. En ontdekken dat sommigen nog van vele jaren geleden kerstzegels gebruikt hebben.

Maar deze postzegel viel ons extra op. Ik weet zeker dat de zender van de brief met opzet voor deze zegel koos. Helemaal vanuit Japan en dan toch zo’n echt Hollands figuurtje.

Nijntje van Dick Bruna is al vele jaren razend populair in dat land. Er zijn zelfs hele winkels met alleen maar Nijntje spulletjes.

Maar dat dit lieve konijntje ook op een postzegel staat, wist ik niet. En die ster, die doet me denken aan “Le petit Prince”. Wat lief toch…