Ostalgie

Tijdens onze vakantie in Duitsland kwamen we toevallig terecht in een winkelcentrum, waar een tentoonstelling over de DDR was ingericht. Met een huiskamer, een keuken, winkel, natuurlijk een oude Trabant en nog veel meer. Je kon er spullen kopen uit het voormalige Oost-Duitsland en die vonden gretig aftrek.

Mensen gingen zelfs weer in de rij staan voor broodjes, niet omdat die schaars waren, maar nu omdat ze wel heel goedkoop verkocht werden (5 Eurocent, maximaal 6 per klant).

Al gauw raakten we in gesprek met een mevrouw, die de tijd van toen helemaal niet zo slecht vond als wij nu denken. Met glanzende ogen wees ze naar de kinderwagen. In zo een had haar dochter ook in gelegen. En kijk toch eens, met raampjes erin, zodat het kind niet zo opgesloten lag. En dat waren de kribbetjes, die in de crèche gebruikt werden. Handig toch, je kon ze opklappen en dan namen ze maar weinig ruimte in beslag. En die tas, daar aan het stuur van de fiets. Die had toen iedereen, zelfgemaakt van een versleten huisschort.

Grappig toch, dat mensen zo snel de nare zaken vergeten en zich alleen de leuke dingen blijven herinneren.

Recept: aardbeiencrème

Aardbeien zijn er weer volop en vormen het hoofdingrediënt van dit zomerse nagerecht:

Aardbeiencrème

voor4 personen:
3 blaadjes witte gelatine
375 schoongemaakte aardbeien
30 gram suiker
2 eetlepels sinaasappellikeur (bijv. Grand Marnier)
1 eetlepel citroensap
1/4 liter slagroom

Gelatine in ruim water weken.
4 mooie aardbeien met kroontje bewaren
250 gram aardbeien pureren, de resterende aardbeien in kleine stukjes snijden.
De puree in een pan zachtjes verhitten, maar vooral niet laten koken.
Gelatine uitknijpen en blad voor blad door de puree mengen tot alle gelatine is opgelost.
Het vruchtenmengsel verder op smaak brengen met suiker, citroensap en sinaasappellikeur.
Zeker 15 minuten koel wegzetten.
De helft van de slagroom halfstijf kloppen en door de puree spatelen.
Daarna de aardbeistukjes er doorheen roeren.
De massa over 4 glazen verdelen.
Minstens 4 uur in de koelkast stijf laten worden.
De rest van slagroom stijf kloppen,
Glazen versieren met een toef slagroom en een achtergehouden aardbei.

Auto

Vandaag hoorde ik op de radio verhalen over “je eerste auto”. Dat was voor mij eigenlijk onze Kever. Die was weliswaar van Leo, maar werd voor mij ook al snel heel vertrouwd en eigen. Want we kenden elkaar nog maar drie maanden, toen we besloten om met de auto naar Griekenland te gaan.

Vier weken samen op sjouw. Wat een heerlijkheid. De achterbank eruit, zodat we plenty ruimte hadden voor onze bagage. Voorin onder het dashboard een net, dat al gauw vol lag met shag en vloei van Leo, het boekje met de route, snoep, etenswaren.

En niet te vergeten, onze draagbare cassette-recorder. Destijds (in 1972) een wonder van technisch vernuft. We hadden bandjes met leuke nummers gemaakt, maar gebruikten de recorder ook om de geluiden van onze reis vast te leggen.

Ons Kevertje had nog bijna niets van de luxe die we nu zo vanzelfsprekend (en bijna onmisbaar) vinden. Geen airco, geen stuurbekrachtiging of parkeersensoren. Maar wat was het een leuk wagentje!

Helaas hebben we geen goeie foto’s meer, maar dan helpt internet!

Het Kevertje had nog bijna niets van de luxe die we nu zo vanzelfsprekend (en bijna onmisbaar) vinden. Geen airco, geen stuur-bekrachtiging of parkeer-sensoren. Maar wat was het een leuk wagentje!

Helaas hebben we geen goeie foto’s meer, maar dan helpt internet!

Gele trui

Vandaag wordt het startschot gegeven voor de Tour de France 2010. Dat gebeurt in Rotterdam, waar al dagen feest wordt gevierd en de stad geel ziet van vlaggen en posters.
Vrijdag gingen we sfeer opsnuiven. Toen zag ik deze man, op een gewone fiets, langs het parcours. Maar hij had al wel de GELE TRUI

Spelletje # 27 (waar is dit?)

Op het bankbiljet van duizend Belgische francs staat Mercator afgebeeld.

Wie meer wil weten over deze beroemde kaartenmaker, klikt hier.

Jammer, maar niemand heeft het goede antwoord gegeven.

Deze week een hopelijk minder moeilijke opgave. Er zijn 2 punten te verdienen, wanneer je me laat weten waar dit gebouw staat en wat het is.
Antwoorden kunnen, uitsluitend per e-mail, worden gezonden aan:
spelletje@knutzels.nl

..

Ergernissen

Gelukkig ben ik niet zo van de ergernissen. Ik maak me natuurlijk wel eens kwaad, maar ach, vaak is het de moeite niet waard om je druk te maken.

Maar een top vijf kan ik toch wel volmaken:

  1. Mensen, die op de zebra al bellend in een slakkengang oversteken, terwijl ik voor hen stopte;
  2. Regendruppels in mijn nek;
  3. een knoop in mijn naaidraad
  4. de rotzooi die sommige mensen overal achterlaten in de natuur
  5. iets opbergen en later niet meer weten waar (dat is dus dubbele ergernis, want ik doe dat zelf)

Spelletje #26 (wie is dit?)

Och, wat moest er worden gezocht naar die verkeerslicht-mannetjes. Dat had ik niet verwacht toen ik in Dresden de kaart kocht. Maar ook op internet was het terug te vinden, kijk maar op deze link: Ampelmann.

De oplossing was:
eerste rij, v.l.n.r: USA, Nederland, Oostenrijk, Polen, Frankrijk, Korea;
tweede rij, v.l.n.r.: Chili, Monaco, Senegal, België, Japan, (Oost)Duitsland)

Alleen Bettie bleef doorzoeken en kwam uiteindelijk met de juiste oplossing, goed voor 12 punten! En daarmee wordt zij met grote voorsprong kwartaalwinnares.

Het logo dat hier vorige week werd gezocht, was dat van Alfa Romeo.

Rina en Jacqueline wisten het en verdienden elk 1 punt.

Deze week geef ik weer eens een detail van een (oud) buitenlands  bankbiljet. Wie is deze ernstig kijkende heer?

Antwoorden kunnen, uitsluitend per e-mail, worden gezonden aan: spelletje@knutzels.nl

Luisterboeken

Vroeger moest ik ook op zaterdag naar school. Ik herinner me dat we het eerste uur hoofdrekenen kregen. Daarna zal het wel taal of zoiets geweest zijn, maar dat weet ik niet meer precies.

Maar het laatste uur was het mooiste uur van de week: dan las de juffrouw voor. Alleen op de wereld, Mariska, de circusprinses en nog veel meer boeken heb ik niet zelf gelezen, maar alleen gehoord. Lezen vond ik heerlijk, maar voorgelezen worden was het einde.

Soms als ik een beetje ziekjes was, dan las zelfs mijn moeder of zus voor. Ik heb de buikpijn best wel eens een beetje aangedikt, alleen maar om voorgelezen te worden.

Maar wie leest me nu voor? Geen mens, toch? Geen nood, ik gebruik een luisterboek. Als ik wil kan ik op elk uur van de dag me laten meevoeren in een verhaal, door Yvonne Keuls, Dieuwertje Blok, Job Cohen of nog een heleboel anderen. Heerlijk.

Alleen moet ik wel oppassen, dat ik niet onder het “lezen” in slaap val. Maar dat zal de leeftijd wel zijn 😉

Trivia

Zoekend in onze boekenkast kwam ik “Schott’s curiousiteiten” tegen. Een klein boekje met daarin allerlei weetjes.Een kleine greep uit de onderwerpen:

  • puntentelling bij golf
  • Uitvaarthits in Nederland.
  • Bon mots van Dorothy Parker
  • symbolen voor wasvoorschriften
  • alle coupletten van het Wilhelmus.
  • Het handalfabet

Alles kriskras door elkaar, maar een heerlijk boekje om zo nu en dan in te kijken.