Geluk…

Tussen alle kerstkaarten die wij jaarlijks ontvangen, zit ook altijd een kaart van een Marianne, een oud-collega van Leo.

Zij werkt al lang niet meer op kantoor maar is een heel andere kant opgegaan en volgde een opleiding aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag.

Hier hangt al vele jaren een prachtige foto van een pluizige paardenbloem, die Leo van haar kreeg bij zijn afscheid van de brouwer van het heerlijk heldere gerstenat.

En ook krijgen wij dus altijd een bijzondere kerstwens. Die van dit jaar wil ik graag met jullie delen.

Kerstmis

Natuurlijk wens ik al mijn lezers een heel prettig kerstfeest en dat doe ik graag met een mooie kerstkaart.
Neem even de tijd en klik op het raam om te ontdekken wat er allemaal op zo’n wonderlijke kerstmorgen kan gebeuren. En vergeet niet ook het geluid aan te zetten.

https://www.jacquielawson.com

Wandelen

Nou nee, eigenlijk niet wandelen. Want vorige week donderdag gingen de Ganzenpas dames wel weg, maar niet te voet. Ze namen de nieuwe metrolijn (of heet dat tegenwoordig Randstadrail?) naar Hoek van Holland. Het eindpunt is nu nog het oude treinstation, maar wordt -als alles goed loopt- volgend jaar doorgetrokken tot het strand. Dan rol je zo het strand op.

Maar we gingen met z’n allen lunchen en dus waren de meeste wandel-schoenen thuis gebleven en vervangen door wat chiquere exemplaren, die wel mooi zijn maar niet lekker lopen over langere afstanden. Het was jammer dat drie dames wegens omstandigheden niet mee konden, maar we hopen dat die er ook binnenkort weer bij kunnen zijn.

En hier zitten we dan aan tafel in De Torpedoloods. De lunch smaakte heerlijk en na afloop gingen we weer met de metro terug naar Rotterdam-Ommoord. Natuurlijk werden er ook plannen gemaakt voor volgend jaar. Want in de zomer, met lekker zonnig weer, is dit natuurlijk ook een hele mooie bestemming en dan zullen we zeker een flink eind lopen.

Nu vieren we eerst Kerst, maar op 2 januari 2020 om half elf verzamelen we weer bij de Gulle Gans en starten met frisse moed aan onze wekelijkse wandeling 😉

Donkere dagen

Tja, aan de donkere dagen voor Kerstmis valt niet te ontkomen. We dromen (en verlangen soms) naar een witte Kerst, maar dat blijven vooralsnog dromen….

De afgelopen dagen was het vooral somber en grijs en dan steken wij al meteen na het opstaan wat lampen aan. Ik word beslist depressief van een donkere kamer. Het hoeft niet fel verlicht te zijn, maar een klein lampje hier en daar, de kerstverlichting natuurlijk…! Het maakt dat ik opgewekt mee zing met de (kerst)songs die we spelen op grammofoon of CD-speler of laten spelen via Spotify 😉

Toch zag ik bij heel veel mensen donkere huiskamers, ook al waren ze wel thuis. Ik kan me er niks bij voorstellen. Ook vroeger thuis was er altijd licht aan. Het hield ook mijn moeder op de been in sombere tijden.

Ach, als de natuur ons geen zon schenkt, dan levert de energiemaatschappij nog wel een lichtpuntje 😉 😉 😉

Andere koek

Tussen de blogs die ik volg staat ook het blog van Mercotte (echte naam Jacqueline Pin). Zij is in Frankrijk een bekende culinaire journaliste en jurylid bij “Le meilleur patissier”, de Franse versie van “The great British Bake-off” . De Hollandse versie kennen wij als “Heel Holland bakt”. Maar ook bij andere culinaire evenementen geeft Mercotte acte de présence.

Dat er in supermarkten rond de feestdagen fabrieksmatige paté croûte (paté in korstdeeg) ligt was een aantal sterrenkoks een doorn in het oog. Dus kwam er een jaarlijkse wedstrijd met een heuse kampioen. Voor de 9e keer werd deze wedstrijd gehouden en de prachtige creaties werden geshowd, aangesneden, geproefd, nog eens geproefd en beoordeeld. Natuurlijk werd er bij zulke luxe gerechten luxe wijnen gedronken. En het verslag daarvan vond ik dus bij Mercotte.

Dit meesterwerk verdiende de hoofdprijs. Ik vind het bijna een beeldhouwwerk en eenmaal aangesneden lijkt het op een mozaïek. Het is gemaakt van eend met jeneverbessen. Een eenvoudig recept, volgens Mercotte 😉 😉

De andere creaties waren beslist niet minder mooi en zullen ook de smaakpapillen gestreeld hebben. Neem een kijkje op de site, want alleen al hoe alle gerechten werden gepresenteerd is het bezoek zeker waard.
Vegetariërs moeten dit blog maar even overslaan 😉

Recept

Zoete aardappelen hadden we al eens gegeten, maar zelf er iets mee klaargemaakt had ik nog niet. Het werd hoog tijd om dat eens uit te proberen.

Op internet vond ik deze site met dit heerlijk gerecht. Zoals vaak vergat ik een foto van de schotel te maken en voor ik het wist was die al leeg. Geen nood, ik zet hier de foto van de site erbij 😉

Voor 2 personen heb je dit je er voor nodig:
300 gr gehakt
450 gr zoete aardappelpuree, gekookt en tot puree gestampt
2 puntpaprika’s
200 gr prei (fijngesneden)
1 theelepel cajunkruiden
1 eetlepel tomatenpuree
Wat geraspte kaas

Verwarm de oven op 200 graden.
Rul het gehakt bruin in een pan met een beetje olie of boter.
Snijd de puntpaprika in reepjes en bak even mee met het gehakt.
Voeg ook de prei, tomatenpuree en cajunkruiden toe.
Meng alles goed door elkaar en breng het mengsel eventueel op smaak met peper en zout.
Kook de zoete aardappelen met wat zout in ca. 20 minuten gaar, giet af en stamp tot puree. Breng eventueel op smaak met wat kruidnagelpoeder)
Doe het gehaktmengsel in een ovenschaal en dek af met de zoete aardappelpuree.
Bestrooi met een beetje kaas en bak ca. 20 minuten in de oven tot de kaas mooi gesmolten is.


Top

We hadden al een top 10, toen kwam de top 100. Al snel volgende de top 1000, de top 2000 en nu zag ik zelfs al een affiche van de top 4000.

Ik zou niet weten wanneer ik die nummers allemaal zou moeten beluisteren. Maar goed, de dag wordt gezelliger met een muziekje. Welk nummer staat boven aan mijn lijst? Dat zou ik niet weten, maar ik weet dat er zeker een nummer van Charles Aznavour in mijn toplijstje staat. Want hij is altijd formidable. En dat vinden deze vrouwen ook 😉 😉 😉

Helemaal geen grap…

Deze week las ik over de nieuwe bedrijfskleding van AH. Om je juiste maat te krijgen, moest je een foto van jezelf in onderkleding sturen. Ik was beslist niet de enige die aan een verlate 1 aprilgrap dacht…

Weer zo’n plan, waarbij de digitale mogelijkheden volkomen overschat worden. Want natuurlijk is het idee op zich niet zo gek. Ik weet zeker dat we dit soort van systemen in de toekomst zullen krijgen.

Wanneer je identieke foto’s van diverse mensen hebt, kun je met behulp van software beslist wel tot een goed matenplan komen. Maar dan moeten alle foto’s van precies dezelfde afstand genomen worden, moet iedereen in hetzelfde glad zittend pak gehesen worden, exact dezelfde houding aannemen en moet iedereen tenminste tweemaal gefotografeerd worden. En face (of op de rug, dat is anoniemer) en van opzij. Want aan een gezellige vakantiefoto heb je niks in dit geval.

Ik heb me afgevraagd hoe het mogelijk is dat zo’n plan gestart wordt. Is er dan niemand in dat bedrijf die eens achter de oren krabt en zich afvraagt of het zo kan, wat de impact is en hoe je -als het al gaat gebeuren- de mensen kunt aanmoedigen om mee te doen? Of werken er in de top alleen maar jonge honden, die geen inlevingsgevoel hebben en levenservaring node missen?

Dat is toch oneerlijk…

Vorige week viel het me ineens op dat wanneer je bijvoorbeeld een pakje kip van 200 gram kocht, je een euro per kilo meer betaalde dan wanneer je een verpakking van 400 gram kocht. Economen zullen me wel een dom oudje noemen, maar ik noem dat gewoon oneerlijk. Want waarom moet je als single altijd de hoofdprijs betalen?

De manager van het supermarktfiliaal vond het wel de normaalste zaak van de wereld. En met hem blijkbaar heel veel andere collega’s, want overal constateerde ik dat zulke praktijken veel vaker voorkomen. Maar wat is het verschil? De verpakking? Dat zullen toch geen euro’s kunnen zijn…

Een paar dagen later snapte ik er helemaal niks meer van. Want wie verklaart dit dan? Twee maal 500 gram gehakt voor nog geen 4 euro, terwijl een hele kilo 50 eurocent duurder is. Zouden die managers zo maar wat doen en er op vertrouwen dat de consument het wel slikt?

Hotels

Kampeertypes zijn wij beslist niet. Voor ons geen tentje of caravan. Een huisje, dat kan wel. Vroeger was primitief niet zo’n probleem, tegenwoordig willen we toch wel wat comfort.

Maar meestal gaan we in een hotel, wanneer we op vakantie gaan. En dan krijg je in de loop van de jaren heel wat ervaring. Want er is zo verschrikkelijk veel verschil in hotels.

Je hebt de grote, onpersoonlijke keten-hotels met kamers die er overal bijna hetzelfde uitzien. We kozen ook wel kleine particuliere hotelletjes, met gezellige kamers. Klein of groot, daar is geen staat op te maken. We sliepen in leuke kasteeltjes, waar de handdoeken viezig en gescheurd waren. We lagen al eens in een hemelbed, met roze rozen op de gordijnen.

Kamers met enorme bedden, met fraaie stoelen of een formidabel uitzicht. Hotelletjes met net genoeg ruimte om langs het bed te laveren. Badkamers met gammele wc-potten. In China zelfs een hurktoilet, dat tevens als douche gebruikt werd. Kasten te klein, of juist immens groot, te hoog om je kleding op te hangen, zonder planken, met te weinig of juist heel veel hangertjes.

Wat zou het leuk geweest zijn als we van alle kamers nog een fotootje hadden. Jammer, maar daar hebben we niet aan gedacht. Dus kunnen we ook niet meer tellen in hoeveel verschillende hotels we sliepen. Maar het waren er in de loop van de jaren beslist meer dan honderd.