Knieperig…

Het was koud en ze wilden wel even opwarmen voordat ze de trein terug naar huis namen. Gelukkig was er een bruin kroegje op de hoek van de straat.

Er was nog net één tafeltje vrij, naast de verwarming, beter kon niet. Hij nam een biertje en een jonge borrel ernaast. Daar word je wel warm van. Zij wilde wel een rood wijntje.

Het café werd druk bezocht door de lokale bevolking. De vrouw achter de tap begroette telkens nieuwe kennissen. Het geroezemoes vormde een prettig achtergrondgeluid en werd begeleid door het klikken van biljartballen.

Toen werden bakjes knabbels rondgebracht. Hmm, gezellig, dacht zij. Maar nee, het bleek alleen voor de stamgasten te zijn. Hun tafeltje bleef leeg en de sfeer verkilde plotseling.

Ook hij had het gezien. Kom, we gaan, zei hij,

Buiten keken ze elkaar aan. Dat was nou echte Hollandse knieperigheid, zeiden ze eenstemmig.

Aparte brug

Cesky-Krumlov_0002

Deze brug geeft toegang tot het kasteel van Cesky Krumlov in Tsjechië. Het kasteel ligt prachtig aan de Moldau en ook de rest van het stadje is zeer bezienswaardig. Het staat al sinds 1992 op de lijst van cultuurmonumenten van UNESCO

Leesplankje

Op driemaaldrie, een site met herinneringen, staat een stukje over de eerste schooldag. Met de emoties die je als 6-jarige had en het hele nieuwe, je leerde lezen.

Net als Wieneke leerde ik ook lezen met het leesplankje. Aap, noot , Mies …
En laat het dit jaar nou precies 100 geleden zijn dat dit leesplankje werd geïntroduceerd.

Het onderwijsmuseum in Rotterdam heeft er een tentoonstelling over ingericht.

Comfortabel…?

Birma-taxi

Toen wij in 2002 in Birma waren, reden overal dit soort taxi’s. Er kon één persoon naast de chauffeur en de rest achterin. Je zat er niet altijd even lekker in, maar we hebben heel wat afgelachen in zulke karretjes.

Een pot met water

Pot-met-water Ik was verbaasd toen ik in Essen in het museum Zecke Zollverein een pot met water in een vitrine zag staan. Wat moet die nou in een museum? Maar het is wel een pot met een verhaal.

In maart 1945 moesten Frau Keuter en haar kinderen vluchten omdat Borbeck (deel van het Ruhrgebied) gebombardeerd was. De waterleiding werkte niet meer, maar Frau Keuter had een baby en die moest gevoed worden. Dus vulde de jonge moeder stiekem potten met water uit de bron van de Borbeck, kookte het en deed het in weckpotten. Zo kon ze toch voeding voor haar kind maken.

Toen de Amerikanen in april 1945 kwamen, had ze nog net twee potten over.

Sunday Postcard Art: Parijs

SPA-Paris

Sinds ik las dat het thema bij Sunday Postcard Art Parijs is, speelt het melodietje van “April in Paris” door mijn hoofd. Het lag dus voor de hand dat ik daar iets mee maakte.

I cannot get the song “April in Paris”out of my head, as soon as I read the theme with Sunday Postcard Art. So obviously I made something with it.