Once in a lifetime

Al weer een hele tijd geleden heb ik me opgegeven voor het komend seizoen van Heel Holland Bakt. Al ergens aan het eind van zomer stuurde ik een uitgebreid formulier op, met wat ik zoals gebakken had, heel veel persoonlijke gegevens en foto’s.

En toen begon het grote wachten. Pas eind januari sloot de inzendtermijn en voor die tijd hoefde ik dus niet op iets definitiefs te rekenen. Eind februari kwam er dan een telefoontje van het productiebureau en mocht ik opdraven, met zelfgebakken taart en een ander baksel naar eigen inzicht.  

Het weekend ervoor bakte ik proef, liet buren en kennissen testen en hoorde ik  het commentaar aan. Ik bakte nog een keer, wijzigde het recept nog iets en bakte tenslotte op de grote dag nogmaals een verse taart en een mooi gevlochten brood. Daarmee reden Leo en ik naar Hilversum, waar een deskundige jury proefde en ik een gesprekje had, dat opgenomen werd. Gek genoeg voelde ik helemaal geen stress. Ik vond het enig, een bijzondere ervaring, maar niet iets dat van levensbelang was. Ik denk dat Leo zenuwachtiger was dan ik 😉
Maar mijn bakkunst viel in de smaak en ik mocht met 23 andere kandidaten nog een keer proefbakken. Dit keer in de bakkerij van Robèrt van Beckhoven in Oisterwijk, waar ook Janny van der Heiden en Martine Bijl aanwezig waren.
En daar sta je dan, in een wildvreemde keuken. Je moet bakken met tijdsdruk, want meer dan 2 uur en een kwartier hadden we niet. Het kon allemaal nét. Natuurlijk moesten we soezen bakken en die zijn al niet mijn favoriet…..! Als je dan ook nog moeten zoeken naar van alles en nog wat. Het zweet brak me uit en ik voelde me als een kat in een vreemd pakhuis. Nee, het werd geen topprestatie en ik ben dan ook niet verder gekomen. Geen TV-carrière dus voor mij.
Jammer, maar ja ….. Het was al met al toch een heel leuke ervaring, die ik beslist niet had willen missen! Voortaan bak ik weer lekker ontspannen in mijn eigen vertrouwde keuken!

Witte raaf

Bij het station van Twello staat dit beeld. Volgens het commentaar zou het gaan om Akka van Kebnenaise, de gans met op zijn rug Nils Holgerson. Selma Lagerlöf beschreef hun vele avonturen, die ook verfilmd zijn. Ik herinner me een prachtige serie op TV, waar ik graag met de jongens naar keek.
Ik ben niet zo goed in het herkennen van vogels, maar dit lijkt me toch geen gans. Eerder een witte raaf. Maar goed, dat is ook bijzonder, toch?

Heer en Meester

Vanavond zit ik weer voor de buis. Sinds enkele weken kijk ik naar de serie “Heer en Meester” op zaterdagavond. Met Daan Schuurmans in de rol van Valentijn Rixtus Bentinck.Schuurmans is geknipt voor deze rol, hij manoeuvreert met souplesse in en door komische, gevaarlijke of amoureuze situaties. Blijft op en top gentleman, van zijn Italiaanse maatschoenen tot zijn keurig gekamde haar.

De serie roept bij mij herinneringen op aan The Saint of De Wrekers. Enerverend, humorvol en soms net iets “over the top”. Mooie vrouwen, snelle auto’s, champagne en kaviaar, maar ook misdaad, lijken en bad guys. Uiteindelijk komt alles natuurlijk goed, want tenslotte wordt elke dag een Valentijnsdag.

Wie de serie nog niet kent, hier kun je alle afleveringen terugkijken.

 

Marina

Gisterenmiddag zaten we in de bioscoop en keken we naar de film “Marina” over de jeugd en het begin van de carrière van Rocco Granata.
Rocco is geboren in Calabrië, het zuidelijke deel van Italië. Zijn vader besluit om mijnwerker in België te worden en hoopt dat hij binnen een paar jaar genoeg verdiend heeft om als rijk man terug te keren. Het loopt anders en na een jaar komen moeder en de kinderen ook naar België, waar het leven heel anders en vooral niet gemakkelijk is. De zoon mag nooit in de mijn gaan werken, maar zijn droom om muziek te maken valt ook niet in goede aarde.
Het is een verhaal over dromen, verwachtingen, strijd om het bestaan. En natuurlijk ook over liefde. De liefde die leidt tot een liedje dat een wereldhit wordt. En daarmee het keerpunt in het leven van het Italiaanse gezin.

Vroeger

Thuis hadden wij vroeger radiodistributie. Een zwart kastje aan de muur, met een keuzeknop voor maar liefst 4 (ja vier!!!) programma’s. Hilversum 1 en 2 en nog twee andere wisselende zenders. Met één luidspreker, boven op de kast. Mono, vanzelfsprekend. Niet zo veel keus dus. Simpel, maar we amuseerden ons met “Moeders wil is wet”, “Plein Publiek”, “De bonte dinsdagavondtrein” of “Mastklimmen” en op zondagavond “Sing something simple”. Dat laatste vond ik maar niks, zo sloom.

Hoe anders is het nu. Vorige week kochten we een nieuwe installatie. Radio heet zo’n apparaat niet meer, maar AV-receiver. Compleet met aansluitingen voor TV, Games, PC, Bluetooth, HDMI, CD/ BD/DVD, Wifi en, lekker ouderwets, een platenspeler. Oh ja, internet-radio, dat zit er ook nog op. Na het uitpakken begint het grote gepuzzel. Waar moet wat aan?

de mono-luidspreker uit mijn jeugd

Alles staat netjes aangegeven, maar wel in piepkleine lettertjes. De handleiding is summier, want de uitgebreide handleiding staat op internet en kan met het tablet gedownloaded worden.
Het apparaat moet in onze boekenkast en alle draden en kabels moeten door een gat in de plank naar boven of beneden. Alleen al het labellen van al die draden is een taak op zich. Al met al zijn we er uren zoet mee. Maar… als dan alles staat, de stekkers in het stopcontact steken, kan de eigenlijke installatie beginnen. Met een blik op de vele knopjes van de afstandbediening, de handleiding en het tv-scherm zoeken we naarstig naar “home”, “input” en “enter”. Gelukkig, we hebben het apparaat aan de praat gekregen en nu kan ik dus weer luisteren naar onze oude LP’s, de nu ook al antieke CD’s en vertrouwde FM-zenders. Dat is nog behoorlijk zoeken, want dat zijn er een hele rits. Leo is ook tevreden, want zijn vertrouwde filmgeluid is er ook nog steeds.
De geluidsboxen moeten nog wel “gecalibreerd” worden en hoe die internetradio werkt, weten we nog niet. Misschien moeten we daar maar eens hulp bij vragen.
Maar zo gek, gisteravond, met een glaasje wijn op de bank, verlangde ik ineens toch zo naar een uitzending van “Sing something simple“. 😉

Zwarte Piet

PPPPPSSSSSSTTTTTTTTTTTT, horen jullie het? Het is de stoom die uit mijn oren komt na alle onzin die nu over ons wordt uitgestort.Zwarte Piet is  racistisch, Zwarte Piet moet verdwijnen, het hele Sinterklaasfeest moet verdwijnen! Zijn ze nou helemaal bel……!
Eerst vond ik het maar een beetje gezwam van een mediageile meneer, die hoopte zo wat meer bekendheid te krijgen. Zo iemand vindt altijd wel medestanders, en die gillen en schreeuwen het hardst.
 

Toen ik zaterdag hoorde dat zelfs de Verenigde Naties een onderzoek zouden instellen, meende ik nog dat het om een, misplaatste, publiciteitsstunt ging.
Maar sinds mevrouw Verene Shepherd heeft gezegd dat wij het hele Sinterklaasfeest maar moeten schrappen, is voor mij de maat vol! De Verenigde Naties notabene. hebben die niets anders te doen, zijn er geen belangrijker kwesties in de wereld te verbeteren, zoals de slavenarbeid in landen als Pakistan, India? De volkerenmoorden in Afrika? Of het conflict in Syrië, de drugshandel in Zuid-Amerika, de abominabele werkomstandigheden in de diamantmijnen?

Wanneer hoorden wij de Verenigde Naties zich zo duidelijk uitspreken? Toen Malala werd neergeschoten? Als de Taliban weer eens aanslag heeft gepleegd? Welnee, dat is natuurlijk van een mindere orde, totaal onbelangrijk ten opzichte van dat vermaledijde kinderfeest in Nederland.

Die Zwarte Pieten moeten een andere kleur krijgen? Welke dan? Rood, nee dat kan niet omdat dan de indianen zich gekwetst zullen voelen. Geel? Oh nee, want dan krijgen we hier allemaal boze Chinezen. Paars, dat ligt toch ook wat gevoelig in de Nederlandse politiek. Goud- of zilverkleurig dan?  Ja, zeg… dat nu we midden in een crisis zitten en alle bling-bling wegbezuinigd wordt. Roze, nee dat kan niet vanwege onze andersgezinde medemens.

Wordt het niet eens tijd dat we weer met beide benen op de grond komen te staan. Dat we beseffen dat Zwarte Piet maar een soort toneelstukje opvoert. Dat het allemaal met een flinke korrel zout genomen moet worden. en dat we het beter gewoon kunnen laten betijen. Na 5 december is het allemaal weer voorbij!

 

Verouderd

Hoeveel technische vooruitgang er in de loop der jaren is geweest, zie je pas als je weer een blik terug in de tijd kunt werpen. National Geographic deed dat onlangs en ging terug naar de jaren 80. Toen de eerste mobiele telefoon (nou ja, ze waren toch wel zwaar) werd geïntroduceerd, de mode was gebaseerd op Dynasty en computers nog niet binnen ieders bereik lagen.
Wie toen had voorspeld dat we met een mobieltje van enkele honderden grammen zouden kunnen internetten, gamen, notities maken en ja, zelfs kunnen telefoneren, die had ons toch wel vreemd aangekeken.
 

Bij een bezoek aan de Efteling (ergens in 1990/91) zagen we iemand met zo’n telefoon lopen. We vonden het maar een bizar instrument en konden ons niet voorstellen zoiets ooit nodig te hebben. Nu komt manlief zelfs terug om zijn telefoon op te halen. Hij zou eens niet te bereiken zijn. Ondenkbaar toch? 😉