Staart

Sinds jaren ligt er in mijn kast een mooie dikke vlecht. Jongste had lange tijd prachtig lang, rood krullend haar. Maar toen hij zag dat er op zijn kruintje allengs minder haar groeide, besloot hij rigoureus de schaar erin te laten zetten. De kapster vlocht zijn haren en knipte de staart af. “Voor je moeder”, zei ze erbij. Waarom ik hem nou juist moest krijgen….? Maar weggooien, nee! Dus lag ie stil te verkommeren tussen de sjaals.

Nu las ik laatst van de Stichting Haarwens, waar pruiken worden gemaakt voor kinderen tot 18 jaar die door een of andere oorzaak kaal zijn geworden. En dat is dus een veel betere bestemming voor zo’n vlecht.

Onderzoek

Vertelde ik een paar weken geleden over het grote Ergo-onderzoek in Rotterdam-Ommoord, nu wijd ik een blogje aan het “Generation R-project”, dat ook in Rotterdam wordt uitgevoerd.

Hier gaat het niet om ouderen, maar om kinderen. Nog voor de kinderen geboren worden, doen de moeders al mee aan allerlei onderzoeken en testen. Is het kind eenmaal geboren dat wordt het gevolgd in zijn ontwikkeling. Er zijn al zo’n 10.000 deelnemertjes.

Bron: http://kerskunst.blogspot.com/2010/03/erasmus-mc-generation-r.html

Met dit onderzoek heb ik zelf geen ervaring. Maar om zoveel kinderen te onderzoeken en de onderzoeken interessant en vooral aangenaam te houden, dat vergt wel iets anders dan een grote witte kamer met doktoren in witte jassen. Al met al vind ik het zeer interessant. En ik niet alleen, er is van uit het buitenland ook heel veel belangstelling.
Wie er meer over wil weten, klikt hier voor een bezoek aan de website van het onderzoek. En in het Natuurhistorisch Museum in Rotterdam loop tot 25 maart 2012 de tentoonstelling “Van piep tot stok”, die geheel in het teken staat van zowel het Ergo als het Generation R onderzoek.

Onderzoek

Sinds 1990 loopt er in Rotterdam-Ommoord een groot onderzoek onder 55-plussers. Dat onderzoek is over de hele wereld bekend als “the Rotterdam Study”. Hier heet het “Ergo-onderzoek” en duizenden oudere bewoners in de wijk Ommoord doen er aan mee, ook Leo en ik.
Met enige regelmaat worden we benaderd om allerlei vragen te beantwoorden en tests te doen. Zo wordt er gevraagd naar hoe je leeft, woont, wat voor werk je deed, wat je eet, hoe vaak en hoe lang je beweegt, wat voor ziekten je ouders hebben gehad. Ook worden er allerlei tests afgenomen, waarbij het geheugen en je concentratievermogen getest worden. Zelfs de manier waarop je loopt is belangrijk. Loop je met een regelmatig patroon of schuifel je een beetje? Zo krijgt men een goed inzicht in hoe bepaalde ziektebeelden zich ontwikkelen, zoals hart- en vaatziekten, neurologische kwalen en oogziekten.

Een groots en omvangrijk onderzoek dus, dat nog wel een aantal jaren door zal gaan.

Bron: Monitor, Erasmus MC, Rotterdam

Onzin

Tja, je kunt als reclamebureau natuurlijk niet tegen je opdrachtgever zeggen dat je de waarheid nooit geweld zult aandoen. Dus een beetje overdrijven mag heus wel.
Maar dit vind ik toch tenenkrommende onzin “met Nobelprijswinnende Hydra IQ technologie”. Wie verzint er nou zo iets?

En wat mag dat dan wel zijn? Nobelprijs, voor wat? Voor de vrede, voor medicijnen, voor wiskunde?
En dan zou het ook nog “dagenlang” hydrateren.. Ammehoela, want verderop staat een soort logootje met “non-stop HYDRA IQ 24 h”. En dat is toch nog steeds maar één etmaal en geen dagen…
En al zorgt de fabrikant al 100 jaar voor onze huid, ik ga dit niet kopen!

Diëet

Hup, ik gooi maar meteen de knuppel in het hoenderhok.
Diëten is helemaal niet moeilijk!!!  😉 😉 😉 😉

Je moet alleen beschikken over een aantal hulpmiddelen, zoals:
een onuitputtelijke voorraad doorzettingsvermogen, wilskracht in overvloed, discipline per strekkende kilometer, huisgenoten, familie en vrienden die allemaal ook aan de lijn doen en je dus door dik naar dun steunen en… een internetaansluiting, computer en/of blocnote met pen.

Want dan kun je op deze website heel veel, ja bijna alles wat eetbaar is, terug vinden en met één klik in een “dagboek” zetten. Dan wordt meteen berekend hoeveel je eet en wat er allemaal inzit. De site is in het Duits, maar kan ook in het Engels gelezen worden. Het is even zoeken naar alle vertalingen, maar het loont de moeite. Zet je in je profiel ook je activiteiten, zoals sporten of fietsen, dan wordt dat meteen berekend enhoevel calorieën dat scheelt.

Wanneer je met enige regelmaat je gewicht opgeeft, krijg je ook een keurig lijndiagram met de piekjes en dalen.

Heeft het mij al geholpen? Ten dele, want ik ben niet zo goed in het dagelijks noteren. Wel heb ik meer inzicht gekregen in wat ik zoal dagelijks eet en hoeveel vet, eiwit of koolhydraten dat bevat. Daardoor eet ik nu bewuster. Toch heb ik intussen besloten eigenlijk helemaal niet meer te lijnen. Ik ben tevreden met mijn gewicht, voel me goed en voor de rest kunnen alle calorieën en diagrammen me gestolen worden.

Voor- of nadeel?

Bewegen is goed, zeker als je gewicht een beetje te hoog is. Dus klom ik gisteren maar weer eens op de fiets om naar de supermarkt te gaan. Niet rechtstreeks, maar met een ommetje. En op de terugweg, met op de bagagedrager een tas met bloemkool, sla en mager beleg, ook met een ommetje weer terug.

Maar ja, toen ik op een bepaald moment de bocht naar rechts wilde nemen, kwam van de andere kant een klein autootje aan. De bestuurster had alleen oog voor het verkeer van rechts, dus nam ze de bocht lekker krap. Mij, de fietser van links, zag ze compleet over het hoofd. Ik kwam shocking klem te zitten tussen haar zijspiegel en de stoeprand en zag geen andere uitweg dan me domweg te laten vallen. Boem, daar lag ik op de straat, met de fiets over mij heen.
Wat ik toen geroepen heb, zal ik maar niet herhalen. Not at all ladylike.
Ach, eigenlijk mankeerde ikzelf niet veel, een beurse plek op mijn knie, misschien later wat spierpijn. De fiets heeft meer geleden en moet nu naar de fietsenmaker.
Maar zoals elk nadeel se voordeel hep…..Nu weet ik tenminste dat het op een dikker achterwerk beter valt dan op een klein kontje. En dat mijn botten nog steeds in prima conditie zijn.Geluk bij een ongeluk!

Lastig

Toen ik jaren geleden  door griep geveld was, vertelde mijn hulp dat ze me maar een lastige patiënt vond. Ik?? Lastig? “Nou ja”, zei ze, “niet veeleisend, integendeel. Maar er is aan jou geen eer te behalen. Want je gaat naar bed, wil niks, hooguit wat water en als je er dan weer uit komt, ben je beter.”
Daar had ze wel een punt mee. Want als ik ziek ben, wil ik maar één ding. Rust.
Geen vragen van “wil je misschien… Zal ik voor je …”

Nee, de slaapkamerdeur dicht en hooguit een bekertje water zo nu en dan. Maar voor de rest niets. Ik lig in bed en slaap. Uren, ja soms dagen lang. En dan komt het moment dat ik wakker word en denk “ik heb honger”. Dat is een goed teken en helemaal als ik verlang naar een witte boterham met eiersalade. Waarom juist dat? Geen idee, maar echt als ik dat wil, ben ik weer helemaal de oude.

Leo ging deze week maar stilletjes zijn gang, deed boodschappen en bracht alvast, hoera!!! eiersalade mee.