Er is soms niet veel nodig om iets leuks te maken. Wat restjes papier, een lintje en een goed lettertype op de computer. En natuurlijk een vaste hand van snijden, want alle vierkantjes zijn netjes gelijk. Een kaart voor schoonzus, die altijd wel in is voor een spelletje Webfeud 😉
Collectie: Tokio National Museum
| Op de Tokaido-weg wisselen de landschappen zich af. Van de drukke stad naar het rustige en bijna verlaten platteland. Het is nog een lange weg naar Shimada, en dan moet ook nog de rivier worden overgestoken.Misschien is er niet eens zo veel veranderd in al die eeuwen, want het landschap ziet er nog steeds verlaten uit en ook de rivier is er nog. In de verte ligt nog steeds Shimada… | Â  |
Sommige dingen vergeet je je hele leven niet meer. Ze zijn vaak diep verstopt in je geheugen, maar een kleinigheid kan ze er zo weer uit toveren.
Dit boek vond ik op de 2e hands boekenkraam, bij ons in het winkelcentrum.
| Met één klap was ik weer zo’n jaar of negen, helemaal gek van ballet en vooral van zelf op ballet gaan. Maar ik had nuffig mijn neus opgehaald voor het balletklasje in het buurthuis en lessen bij een echte ballerina vond mijn moeder net iets te veel van het goede. Misschien had ze wel gelijk hoor, je moet klein beginnen. Maar ik wilde toen vooral groots leven. En natuurlijk zag ik alleen de glans en glitter en niet het bloed, zweet en de blaren van het beroepsballet.Mijn dromen gingen niet verder dan buigen voor een enthousiast publiek, in een prachtige roomwitte tutu, met naast me zo’n knappe danser.Maar op een dag kwam mijn vader thuis en haalde uit zijn tas een grote koek en een in bruin papier verpakt boek, dat hij die dag had gekregen. Voor uw dochter, had de mevrouw gezegd. |   |
“Meisje dans de wereld in” heb ik die avond meteen uitgelezen, al knabbelend aan de koek. Die vooral een bijsmaak van verf en terpentine had, maar dat deerde me op dat moment niet. Helemaal verloren was ik in de wereld van de dans. Het boek stond jarenlang op mijn boekenplank en ik heb het zeker tien keer herlezen. Toen is het met een verhuizing zoekgeraakt, weggedaan of ……?
Maar bij het zien van dat boek, zag ik meteen weer die tas van mijn vader voor me, proefde ik weer die smaak van verf en terpentijn en droomde ik weer even over die roomwitte tutu.
 |
Dat was een lange tijd geleden, dat ik zelf weer eens iets genaaid heb. Al ruim anderhalf jaar had ik mijn naaimachine niet gebruikt. Ik kon me er eenvoudig niet toe zetten om weer eens iets te maken. Maar vorige week heb ik de lappendoos maar weer eens gepakt en van een katoentje, dat ik in Indonesië kocht (in 1999!!) een zomerse tuniek gemaakt. Ik had een eenvoudig model voor ogen, voor- en achterpand, mouwtje. Maar de stof was zo bedrukt, dat ik nog best wat moest puzzelen om er iets draagbaars uit te halen.Maar dit is het resultaat. Een tuniek, met mooie splitjes in de zijnaden. Lekker op een linnen broek, dat zie ik wel zitten deze zomer! |
Collectie: Tokio National Museum
| Het is vroeg in de morgen en in Fujieda moet de markt bevoorraad worden. Dragers lopen af en aan en sjouwen met de zware handelswaar. Druk zal het ook nu nog wel zijn, maar de winkels hebben een heel andere uitstraling. | Â  |
Al diverse malen ben ik hier langs gereden vanuit Rotterdam – via Gouda – naar Amsterdam. Ze liggen bij een station, ik meen Amsterdam-Muiderpoort. En telkens denk ik “waarom liggen die dingen hier en waar dienen ze voor?”
Het zullen wel onderdelen zijn voor de bouw van de spoorweg, al lijkt het wel een verzameling afgedankte laden. Maar veel te groot en te zwaar, dus daarvoor onbruikbaar.
Het zal wel een raadsel blijven, maar goed. Zo’n foto past trouwens mooi in het weekthema van Stuureenfoto. Dus wie weet, vind je ook zoiets in je archief. Je kan altijd meedoen!
Collectie: Tokio National Museum
| De reizigers verlaten de kust en moeten over een smalle pas, langs een wild stromende beek naar Okabe. Niet het gemakkelijkste deel van de weg, want alles gaat te voet. En ook in deze tijd is het voetpad nog steeds lastig. Vanuit de lucht zie je de besneeuwde toppen van het ruige gebergte. Maar te voet hoeven we niet meer, we nemen de trein tegenwoordig. |
  |
Bij DWDD stuitte ik een paar weken geleden op de lancering van Blendle, een initiatief van Aleanxer Klöpping en Marten Blankesteijn. Ik was meteen enthousiast. elke dag een groot aantal kranten doorbladeren, de leukste of interessantste artikelen er uit pikken.
| Meteen heb ik me aangemeld en ja, ik ben nog steeds enthousiast. Elke morgen verheug ik me op wat ik nu weer te zien zal krijgen. In het begin las ik de artikelen ook meteen, maar nu weet ik dat je ze ook gewoon later kunt lezen. En in het weekend spit ik ook de tijdschriften lekker door. | Â  |
Je krijgt 15 seconden de tijd om te zien of het gekozen artikel ook bevalt. Daarna moet je betalen, van 0,10 tot ca. 0.90 eurocent.
Valt het artikel na lezing toch tegen, kun je je geld terug vragen. Dat heb ik pas één keer gedaan. Soms vind ik het te knieperig van mezelf om 0,25 cent terug te eisen, al vond ik het interview maar zozo.
Heeft het ook nadelen? Ja natuurlijk, elk voordeel……Â Kranten lezen op m’n tablet, daar moet ik nog een beetje aan wennen. Ik mis het knisperen van het krantenpapier. Maar dit is wel milieuvriendelijker en je hoeft geen stapels kranten meer te bewaren. Geen zoeken naar de schaar. Geen rommel op je bureau of werktafel. Dus, leve Blendle!!
 |
Tja, een waarheid al een koe, deze quote van Pinterest. Dus wat doe je dan, je kijkt naar de boekenkast die uitpuilt en besluit dat het weer eens tijd wordt om wat op te ruimen. Met pijn in het hart, natuurlijk, want veel boeken zijn gekregen, waren prachtig om te lezen of er hangen andere herinneringen aan. Nou ja, even doorbijten dus en niet al te veel blijven hangen in “oh ja, weet je nog….” 😉 |
Collectie: Tokio National Museum
Natuurlijk willen ook de Tokaido reizigers zo nu en dan wel even rusten en iets drinken. Hier in Mariko staat gelukkig een herberg, waar ze hun dorst kunnen lessen.
| De herberg van nu in Mariko likt wel heel erg op de houtsnede van Hiroshige. Zou dat nou echt nog steeds dezelfde herberg zijn?
Het ziet er wel erg oud uit. Mocht je er een keer langs komen, kun je er in ieder geval een kopje thee nemen. |
  |
