Verborgen boodschap

“Verborgen boodschap”, een thriller van een schrijver die ik nog niet kende, John Sandford (pseudoniem voor John Camp). Verhaallijnen die door elkaar heen lopen, maar dan toch bij weer elkaar komen en een onverwacht plot. Het boek leest lekker, het verhaal is goed in elkaar gezet. En niet alleen moord en doodslag, maar ook een politiek relletje.

Zoals gewoonlijk haal ik thrillers uit de bieb. En toen, al halverwege het boek vond ik een papier tussen de pagina’s. Een uitgescheurd agendablad. Een concept van een brief, waarin o.a. staat “vandaag is alweer mijn laatste werkdag van 1998”. Maar de agenda is van 2003. Verderop staat nog iets over mappen op een computer, met een zeer geheimzinnige code. Meteen sloeg mijn fantasie op hol. Was dit soms ook een verborgen boodschap? Maar voor wie en wat zou het dan zijn? Of is dit een notitie van iemand die een spelletje met de volgende lezers wil spelen? Ik liet het briefje gewoon in het boek zitten, voor de volgende lener. Dan zit die er weer mee!

Pindasoep

Vorige week maakte ik weer eens een keertje pindasoep. Lekker pittig, stevig en met een stukje brood erbij een hele makkelijke maaltijd, want het was veel te warm om uitgebreid te koken.

Voor 4 personen:
1 kipfilet, in blokjes
1 ltr. kippenbouillon (van een blokje)
1 flinke ui, gehakt
2 tenen knoflook, gehakt
stengel citroengras
stukje gember, gehakt
zakje soepgroente
ketoembar, koenjit, ketjap, sambal
4-6 eetlepels pindakaas
peper en zout naar smaak
olie

Fruit ui, gember en knoflook in een scheutje olie, voeg de ketoembar, koenjit en sambal toe.  Bak hierin de kipfilet zachtjes aan, voeg de soepgroente er door en schenk de kippenbouillon erbij.  Kneus het citroengras en laat in de soep meetrekken. Breng alles zachtjes aan de kook en laat ca. 15 minuten pruttelen.  Roer de pindakaas met een scheut ketjap en wat bouillon smeuig en voeg toe aan de soep. Nog even zachtjes laten doorkoken en op smaak brengen met peper en zout en misschien nog wat sambal. Verwijder voor het serveren het citroengras.

Wij aten er naanbrood bij, stokbrood smaakt natuurlijk ook.

 

PS: het is een eigen variatie op een recept van Allerhande

Hiroshige

Gestadig reizen ze verder, de mannen en vrouwen op de houtdrukken van Hiroshige. Ze naderen hier Shirasuka.Ook nu nog kun je vanaf de heuvel naar de zee kijken. Bijna alsof er geen eeuwen tussen liggen en er nooit strijd of wat dan ook geweest is.
Ook hier geldt dat tijd alle wonden heelt….

Hiroshige

  De ferryboot brengt reizigers en goederen over de rivier bij Arai. De bootjes zijn klein en worden met de hand geroeid.Nu zullen de toeristen wel in grotere en comfortabele boten stappen. De kleine scheepjes op de foto lijken me vissersbootjes. Ze zien er tenminste niet erg geavanceerd uit, voor een zo modern land als het huidige Japan is.

Hiroshige

Collectie: Tokyo National Museum

  Japan is een eilandenrijk en het is dan ook geen wonder dat Hiroshige vaak zeegezichten als onderwerp heeft gekozen. Reizigers kwamen niet alleen over de weg, maar vaak per boot aan. Bij Maisaka was een controlepost, die nu nog bestaat. Hier werden alle reizigers, via de Tokaido weg of vanaf de boot, gecontroleerd. Niet alleen hun papieren, maar ook de goederen die ze in- dan wel uitvoerden.

En natuurlijk werd daarover belasting geheven, want dat is van alle tijden 😉

Suzanne

Deze plant staat sinds enkele weken naast onze voordeur. Haar officiële naam is Thunbergia alata, maar ze is beter bekend als “Suzanne met de mooie ogen”. Ik wist niet dat deze witte variant bestond, want ik  kende haar alleen als een oranje bloeier. Maar die kleur is op dit moment zo populair en dus snel uitverkocht. Gelukkig maar, want dat zou vloeken met de roze pelargonium en de rood/witte fuchsia’s.
Het is een dorstige tante en ze heeft een steuntje nodig om omhoog te klimmen. Een stevige draad is voldoende en ik gebruikte rollade touw omdat ik niet anders voorhanden had. Trouw water geven, zo u en dan een beetje mest en dan verwent ze je met een overdaad aan bloemen. Omdat die in het midden donker gekleurd zijn, wordt ze dus “Suzanne met de mooi ogen” genoemd.  En dat vind ik nou weer zo’n romantische naam, dat ik haar alleen daarom al naast de deur wilde hebben!

 

Hiroshige

Collectie National Museum, Tokio

In Mitsuke werden de reizigers door een boot gebracht. Het is een vlak landschap en daarin is nog niet veel veranderd.Het zijn niet alleen de prachtige houtsneden van Hiroshige die me boeien, maar ook dat je nu -via Google Earth- die hele Tokaido weg kunt volgen. De foto’s van het hedendaagse Japan vind ik daar ook.

Makkelijk en lekker

Waar een slapeloze nacht al niet goed voor is. Want had ik als een roos geslapen, dan had ik dit programma niet gezien en het recept ook niet!
Maar nu zag ik hoe Buddy Valastro, bekend van The Cake Boss, een heerlijk recept klaarmaakte.

Geroosterde bloemkool
1 bloemkool, in roosjes
8 teentjes knoflook, gepeld en in plakjes gesneden
flink wat kerstomaatjes
3 sjalotten of kleine uien, in parten gesneden
olijfolie
rucola of spinazie
300 – 400 gram pasta (fussili of zoiets)
broodkruim of panko
geraspte Parmezaanse kaas
peper, zout
 

Verwarm de oven op 220 graden.

Leg de bloemkoolroosjes in een ingevet bakblik. Strooi er de knoflook, tomaatjes en uienpartjes over. Meng broodkruim met peper, zout en wat parmezaanse kaas en meng dit door de groente op de bakplaat. Besprenkel met olijfolie. Zet het blik in de oven en rooster alles in ca. 45 minuten. Roer zo nu en dan even om.

Kook ondertussen de pasta in gezouten water. Neem een kop pastawater apart voordat ze wordt afgegoten.
Meng de geroosterde groenten met de pasta, roer er ook de rucola erdoor en zoveel water totdat alles smeuig is.
Bestrooi met nog wat Parmezaanse kaas en dien op.

De hoeveelheden zijn naar eigen inzicht en de rucola is optioneel.
Eet smakelijk!!