 |
Op weg naar huis vanaf de metro heb ik twee keuzes: uitstappen bij de op één na laatste halte en door de wijktuin lopen of helemaal mee tot het eind en dan nog even wat winkelen. Het hangt een beetje van mijn bui af. Maar als het redelijk weer is, neem ik meestal de wijktuin. |
Een klein stukje ruige natuur tussen de hoge flats. En als je een beetje geluk hebt, met een bijzondere ontmoeting.
Zoals hier, dit voorjaar. De zon laat zich even zien en meneer Aalscholver laat zijn verenpak drogen.
| Wat een lastige opgave bij Take-a-pic deze keer. Want ik ben geneigd alle “bewogen” foto’s meteen weg te doen. Dat werd dus spitten in het archief. Maar soms maak ik wel met opzet een bewogen foto. Zoals hier, in 2003 in Bejing. Het is kerstavond en een beetje mistig. Maar de stroom auto’s blijft constant in beweging. |
 |
 |
In een interview met Lulu Wang las ik dat één van de goede dingen van het communisme is dat vrouwen gelijk(waardig) zijn.
Volgens de Chinezen dragen vrouwen de helft van de hemel; de andere helft wordt door de mannen gedragen. Dat is heel poëtisch voorgesteld. Maar de praktijk is toch anders. Ik zag in China vrouwen zich afbeulen op bouwwerken, sjouwen met zware lasten en hele lange arbeidsdagen maken. |
Dit oude (?) vrouwtje moest kilometers lopen met een takkenlast op haar schouders. En de grote manden met porselein, die de marktkoopvrouw droeg, waren zelfs voor Leo te zwaar! Maar met een lachje schoof ze de lat op haar schouders en dribbelde weg. Ons verbaasd achterlatend.
| Er was een tijd dat alleen dit gebouw op het einde van het havenhoofd stond. Het had zijn functie verloren, dreigde te vervallen, totdat het werd omgetoverd in een hotel.
Inmiddels is het een begrip in Rotterdam en wijde omgeving: Hotel New York We hebben er één nacht geslapen, alweer lang geleden. We genoten van het uitzicht en wilden eigenlijk helemaal niet naar bed. |
 |
Ook al staat het nu te midden van grote wolkenkrabbers, het blijft een uniek Rotterdams plekje.
| Bomen is nu het thema van Take-a-pic. Ik kan me geen tuin voorstellen zonder bomen, maar hier in de buurt wordt de een na de andere tuin omgetoverd tot een stenen woestenij, met sporadisch een plantenbak. Jammer. |
 |
In Japan, waar heel weinig ruimte is, worden bomen juist gekoesterd. Maar ook gedwongen te groeien naar menselijke maten. En dat gebeurt door de knoppen te kortwieken, zodat de vorm enigszins gedrongen wordt. Daarvoor zijn duizenden mannen vele dagen in de weer om elke knop met de hand in te korten.
In Aken is het al Karel de Grote wat de klok slaat. Ik moest mijn geschiedenis enigszins ophalen, maar herinnerde me wel dat hij als de grondlegger van Europa wordt beschouwd.
Men beweert dat hij niet kon lezen en schrijven, maar wel de kunsten stimuleerde. En hij vond dat ieder kind recht had op onderwijs. Of elk kind daar zo blij mee is?
France Gall heeft daarover zo haar eigen mening:
 |
Vorige maand waren we ook nog een paar dagen in Hasselt, speciaal voor de Japanse tuin die daar is. Het is de grootste tuin van haar soort in Europa en we waren nieuwsgierig hoe de tuin er in herfsttooi uit zou zien. Nou, we werden niet teleurgesteld. Het was één groot kleurenfeest. En ook het weer liet ons niet in de steek. Het was niet echt warm, maar de zon scheen volop. |
 |
Eigenlijk weet ik niet of dit knusse stelletje in de categorie “kabouters” valt. Dat laat ik maar aan Bettie over. Maar ik vond ze zo lief en gezellig naast elkaar op het bankje zitten. Temidden van nog wel 50 andere kabouters met mutsen, vissen, tuinharken of kruiwagens. Net voor de grens in Tsjechië. |
| Het is me ook wel eens gebeurd: parkeren op een invalidenparkeerplaats. Nadat iemand mij terecht had gewezen, wist ik niet hoe gauw ik er weer weg moest gaan. Nou, niet die meneer met de mooie cabrio, bruingebrand en sportief (nou ja…). Hij zette zijn auto plompverloren neer, stapte vief uit en rende naar de supermarkt. Hij had duidelijk haast, ja, ja. Zou voor zo’n man dit bord helpen? Ik vind het wel een logische ruil… |
 |
 |
Nee, dit is geen goeie reclame voor Gamma of Karwei. Maar in Venetië doen ze daar niet zo moeilijk over. Wie maalt er nou om een bladdertje verf meer of minder? Het leven is mooi, de zon schijnt en de wijn vloeit. Tenminste zo hebben wij dat ervaren. Maar als je er echt het hele jaar door woont, zal het anders zijn. Want boodschappen doen is er zeker geen sinecure. En voor rollators en scootmobiels zijn de straten nou ook niet echt geschikt.
Maar goed, dit plaatje past wel prima bij het thema “verwaarlozing” van Take-a-pic van deze week. |
