Vorige week reden we naar Berkel en Rodenrijs, gewoon over de grote weg. Niks bijzonders dus. Maar terug zagen we een wegwijzer en bleken we ook dichtbij het adres van Leo’s oude autodealer te zijn. Ach, het zonnetje scheen, we hadden geen haast dus tuften we even via allerlei smalle weggetjes naar het oude adres. Leo vroeg zich af hoe het er nu uit zou zien. En wat denk je…? Het was eigenlijk geen spat veranderd. Nou ja, zo op het eerste gezicht. Want de stad naderde met rasse schreden. In de verte zagen we grote bouwkranen en hoorden we de heimachine. Maar wie een beetje vluchtig keek, zag dit. En dat is toch echt Hollands, nietwaar?
Category Archives: Fotografie
Antwerpen
Soms heb ik van één onderwerp zoveel foto’s gemaakt, dat ik het allemaal niet in één blog wil of kan proppen. Overdaad schaadt, nietwaar. Ik kan natuurlijk besluiten om dan maar niet meer daarover te schrijven, want wie zal daar om malen? Maar het soms zo leuk om het ook met anderen te delen, dat ik er dan nog maar een volgend blog tegen aan gooi 😉
De architectuur in Zurenborg in Antwerpen was overweldigend en heel veel van die prachtige huizen hadden ook heel fraaie deuren, met prachtig beslag. Niks standaard materiaal, maar telkens weer iets anders. Ook onze voorouders wilden zich profileren en dat doe je door net iets anders te laten zien. Zo van: “kijk eens wat een verfijnde smaak wij hebben!” Dus vandaag nog een foto-collage van de vele deuren en het bijzondere sluitwerk.
Deel dit op:
Ode aan Rotterdam
Laatst maakten we met de wandelclub een wandeling naar de (tijdelijke) ijsbaan in het Park in Rotterdam en liepen we terug via de Parklaan. Deze laan in het Scheepvaartkwartier heeft aan weerskanten prachtige statige gebouwen. De meeste begonnen als woonhuis (!) van rijke reders en handelaren, maar zijn nu te groot en te kostbaar om te bewonen en worden dan ook meestal als kantoor gebruikt. Een tijd lang leken veel huizen te vervallen, maar nu wordt bijna overal verbouwd, bijgebouwd en opgeknapt en krijgt de Parklaan weer allure. Om de bouwwerkzaamheden aan het oog te onttrekken had één van de aannemers de steigers omkleed en er zowaar een mooie ode aan Rotterdam op gezet. De dichter, Hein Polzer (Drs. P.) studeerde in Rotterdam, vandaar zijn gedicht waarschijnlijk.
Deel dit op:
Blauwe thee
Bij een Thais eethuisje kreeg ik thee aangeboden. Bijzondere thee, want ze was hemels blauw. En toen ik op aanraden van de mevrouw er wat citroen in druppelde, werd het prachtig paars. Een beetje angstig dronk een beetje. Visioenen van vergiftigde vrouwen trokken aan mijn geestesoog voorbij. Maar ook Leo nam de proef op de som en vond het best wel eh… bijzonder 😉 Nee, het smaakte niet vies, maar zacht, niet zuur of bitter. En zoals jullie begrijpen lig ik niet met gestrekte oortjes. De Thaise dame raadde me aan regelmatig een kopje te drinken voor een lang, gezond leven en een altijd jonge huid. Nou ja, …. voor wat dat waard is.
Maar Butterfly tea heeft een heleboel goede en gezonde eigenschappen en bestaat uit gedroogde bloemen van de Butterfly Pea plant . En thee met zo’n magisch tintje geeft na de maaltijd dan ook meteen gespreksstof 😉
Deel dit op:
Zit zo lekker…
Wie me vroeger had gezegd dat ik regelmatig in een joggingpak zou lopen, had ik voor gek verklaard. Nooit van mijn leven zou ik zo’n pak aantrekken. Maar toen ik, op aanraden van een vriendin, eenmaal zo’n comfortabele zachte broek had aangetrokken, duurde het niet lang voordat ik helemaal overstag ging. Ik schafte me ook een joggingvest aan en sindsdien kan ik me zo lekker terugtrekken in zachte en warme comfortkleding. Natuurlijk draag ik naar gym ook mijn outfit die soepel meebeweegt. Maar na een drukke dag mag ik me graag omkleden en op de bank kruipen met boek of tablet. Gemak dient de mens nietwaar. En zelfs Leo heeft zich laten overtuigen van het gemak van zo’n jersey broek. Ach, hoe ouder we worden, hoe minder vooroordelen we er op nahouden.
Deel dit op:
Slapen
Wat kan een mens zich soms toch onzinnige dingen afvragen. Vragen waar geen antwoord op te krijgen is, maar waar je toch even diep over na wil denken. Want ik vroeg me deze week af hoe Premier Theresa May van Groot Brittannië nou zou slapen. 
Ligt ze urenlang wakker, tobbend over hoe het nu verder moet..? Neemt ze voor het slapen gaan een slaapmutsje en dommelt ze dan in, terwijl de papieren waar ze in zat te kijken langzaam op het tapijt glijden…? Of denkt ze “nou we zullen wel zien waar het schip strandt”, kruipt ze gezellig onder het gebloemde dekbed en is ze in dromenland voordat er ook maar één nare gedachte is opgekomen…?
Ik zal het wel nooit weten en dat hoeft natuurlijk ook niet.
Maar ik vraag het me toch af 😉
Deel dit op:
Antwerpen
Vroeger gingen we vaker naar Antwerpen, meestal maar voor één dag. En dat is te weinig om echt veel van de stad te zien.
Nu waren we er bijna 3 dagen en dat gaf de gelegenheid om ook in andere wijken een kijkje te nemen. Leo had in een boekje gelezen over de wijk Zurenborg, dus stapten we ’s morgens op de tram er naar toe en wandelden we op ons gemak over de Cogels-Osylei en bekeken we ook de huizen in de zijstraten.
Het was wel duidelijk, dit was een wijk met standing. Prachtige huizen van architecten die zo trots op hun schepping waren, dat ze zelfs hun handtekening op de gevel achterlieten. Eigenlijk moet je vaker door zo’n wijk lopen, want je komt telkens weer andere leuke dingen tegen. Het was erg rustig die dag zodat we heel veel foto’s hebben kunnen maken en verlekkerd naar zulke fraaie onderkomens hebben gekeken. Geen schijn van kans dat wij eens in zo’n villa zouden kunnen wonen, maar dat mag de pret niet drukken. Kijken, kijken… niet kopen is ook heel leuk, toch?
Toen we de Transvaalstraat insloegen, kwamen we bij een kruising waar vier huizen staan die de vier seizoenen belichamen. Alle vier versierd met prachtig glas-in-lood en met schilderwerk dat ook in kleur was aangepast aan de jaargetijden. Een lust voor het oog!
(klik op een foto om te vergroten)
Deel dit op:
Inspiratie…?
Al tientallen keren kwam ik hier. Het is een laantje op nog geen 10 minuten van ons huis en wanneer ik van een wandeling met de Ganzenpas terug kom, sla ik hier vaak al af. Dat deed ik ook afge-lopen donderdag. Een dag met grauw en grijs weer. Niet echt koud, maar van dat onbehaaglijke weer. Toch maakte ik hier een foto, want ook met een grijze lucht is het een mooi laantje. Je zou het ook kunnen tekenen, schilderen. Ik denk dat ik de komende maanden hier nog wel vaker stil zal staan en een foto maken. Dan heb ik na verloop van tijd een mooi beeld hoe alles verandert. Dat lijkt me best wel boeiend.
Deel dit op:
(Burge)meesterlijke poëzie
Dit is toch (burge)meesterlijk!
Rotterdam.
ooit een stad op drijfzand
aan de monding van een rivier
na de dam kwamen boeren, buitenlui en handelaren
uiteindelijk zijn we allemaal immigrant.
Het dorp groeide, bloeide,
boeide ketters, trendsetters,
geleerden, vluchtelingen en gelukszoekers
werd een wereldhaven, werkplaats, toevluchtsoord of
hangmat
een echte stad.
Een stad met havenarbeiders en havenbaronnen
party people en shanty-koren,
graffiti-kunst en kijkcijferkanonnen
opvanghuizen en ivoren torens
met winnaars, verliezers en twijfelaars.
Een stad waar niet je afkomst telt maar je talent
waar je kunt bouwen met je klauwen
een uitvinder, pionier of mantelzorger bent
waar de Opzoomer-zon schijnt en krachtvrouwen
onze jeugd in de gaten houden.
Waar de klimaatverandering tegen de kades klotst
de energietransitie hoofdbrekens kost
de economische transitie in sneltreinvaart
zijn kansen en uitdagingen lost
en van bewoners en ondernemers het uiterste vraagt.
In zo’n stad moet je bouwen aan vertrouwen
om de kracht van de stad vast te houden
de samenleving is geen boksring
waar je met vuistslagen punten kunt scoren
het is de uitgestoken hand
die mensen het gevoel geeft er bij te horen.
De grootste uitdaging voor het nieuwe jaar
is niet hoe we oevers opnieuw gaan verbinden
maar om zonder ruzie, polarisatie en confrontatie
vrede, consensus en kansen te vinden
om toe te spelen naar elkaar.
De grootste uitdaging voor het nieuwe jaar
is niet hoe we op elke vierkante meter huizen kunnen bouwen
maar hoe we van onze stad
een thuis kunnen maken
voor onszelf en voor elkaar.
Namens het gemeentebestuur
wens ik u veel geluk en gezondheid
En ik hoop dat we weer kunnen rekenen
op uw kennis, talent en toewijding komend jaar.
Nieuwjaarstoespraak
burgemeester Aboutaleb in de Burgerzaal
van het Rotterdamse stadhuis,
op 8 januari 2019
Deel dit op:
Geloven of ….
Mijn opa van vaders kant was streng gereformeerd. Standvastig in de leer waar je niks van mocht. Niet reizen of werken op de “Dag des Heeren”, zelfs niet afwassen. Niet kaarten, niet dansen, geen alcohol drinken. Vrouwen mochten hun haar niet laten afknippen. En er was nog veel meer verboden. ik weet het niet meer zo goed. Mijn vader en ook zijn broers en zus lapten dat strenge geloof aan hun laars.
Opa van moeders kant was ook christelijk, maar had blijkbaar een andere Bijbel. Want mijn moeder mocht wél reizen op zondag, dansen, kaarten, uitgaan, zingen, lachen. Alles met mate, maar toch.
Alle zussen en broers van mijn moeder waren gedoopt, alleen mijn moeder niet. Zij lag meteen na de geboorte maandenlang in het ziekenhuis en ach ja… het was er niet van gekomen.
In de ogen van haar schoonvader was mijn moeder een heiden en opa liet dan ook niet na haar daar telkens op te wijzen. Net zo als hij haar keer op keer liet weten dat ze lelijk was. Toen hij weer eens op bezoek kwam, ging het gesprek over hoe de wereld zou vergaan. Met grote stelligheid verklaarde opa dat mijn moeder beslist niet in de hemel zou komen, want misschien mocht God dan een oogje dicht doen omdat ze een heiden was, hij zou haar vast te lelijk vinden om in de hemel toe te laten.
Op dat moment viel ik van mijn toch al niet rotsvaste geloof af. Die bijbel mocht me gestolen worden. Mijn opa heb ik sindsdien zo veel mogelijk gemeden. Mama ging dan wel niet meer ter kerke, op haar doen en laten was niks aan te merken. En schoonheid is je gegeven, dat is geen verdienste. Innerlijke goedheid, eerlijkheid, gulheid zijn dat naar mijn mening wel. En die eigenschappen tekenden mijn moeder.
Zelf geloofde ik lange tijd in niks. Inmiddels denk ik dat alles in de natuur een samenhang heeft. Die ligt meer in de hoek van de wis- en natuurkunde. God(en) in een menselijke gedaante zijn wat mij betreft sprookjesfiguren.
Alle heisa rondom de Nashville-verklaring bracht me terug bij de overtuiging die mijn gereformeerde opa had. Zo duidelijk weten wat er goed of fout is, wel of niet kan of mag.
Ik vind het walgelijk. Elk mens is anders, maar altijd waardevol. En van wie je houdt en en hoe je lief hebt, gaat niemand anders aan dan jou en je partner. Kortom, ik geloof in liefde, ongeacht welke kleur je hebt, met wie je vrijt. Alleen jijzelf bepaalt waar je geluk ligt. Daar mag niemand zich mee bemoeien! 🏳️🌈
