Author Archives: KnutzEls

About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Beleefd

Posted on by

Nederland is een land van verboden, regels en verordeningen. Wij zijn streng, heffen snel het vingertje en zetten soms zelfs het nummer van een wetsartikel op het verbodsbord.
Engelsen zijn een stuk vriendelijker. Oh ja, er zijn vast wel heel erge bromberen te vinden. Maar kijk nou op dit bordje. “wilt u a.u.b. hier geen fietsen neer zetten. Dank u”. En dan doet ook niemand dat. In de verste verte geen fiets te bekennen. Dat soort dingen vallen mij dan op. Ook hoe ze nog steeds keurig in een rij staan te wachten. En in de trein ergens anders gaan zitten, zodat jij met je man samen op één bank kunnen.

We gingen met de trein naar Oxford en ik was op een gereserveerde plaats gaan zitten. In een normale trein, dus ik verwachtte dat niet. Toen wat stations verder een man instapte en zijn plaats wilde innemen, stond ik uiteraard op. Maar hij kon nog ergens anders zitten, dus…. nee,nee , no problem. Ik was stomverbaasd, maar ook blij verrast.

Bewaren

Bewaren

Wifi, maar toch…

Posted on by

Britten zijn echt “quite different”.
In het hele land loopt iedereen, net als elders in de wereld, met een smartphone. In bijna elk B&B was wel wifi. Misschien niet altijd echt om over naar huis te schrijven maar toch. Een ouderwetse telefoon zal dus ook in Groot Brittannië wel totaal in onbruik geraakt zijn. Hier zijn inmiddels de cellen met een lantaarntje te zoeken. Maar als je denkt dat Engelsen dan meteen alle telefooncellen van de straat halen, dan heb je het toch mis.

Die laten ze gewoon staan. En als ik me niet vergis, kun je ze zelfs nog steeds gebruiken. Om te bellen, maar ook om een tekstbericht te sturen. Helemaal zeker ben ik daar niet van, maar die knalrode hokjes geven het straatbeeld wel een heel speciale sfeer.

Vakantie

Posted on by

Wekenlang kijk je er naar uit en dan… is het ook alweer voorbij. Eigenlijk waren de 11 dagen in Engeland en Wales te kort. We hadden gekozen voor een reis, waarbij alles van te voren vastlag. Makkelijk dat wel. Maar voortaan doen we het toch weer zelf. Op internet stond een aantrekkelijke reis voorgeschoteld. Maar toen puntje bij paaltje kwam bleken de bestemmingen anders te zijn. Jammer, want nu ervoeren wij de reisdagen als soms te lang, maar ook soms te kort. En de B&B-adressen zouden wij niet allemaal gekozen hebben. Niet vanwege de overdaad aan roze rozen en kwikken en strikken in het interieur, maar meer vanwege de plek waar ze soms waren. Of vanwege de afstand tot de plaatsen die wij beslist wilden bezoeken.
Maar desondanks hebben we het toch heel fijn en gezellig gehad. Groot Brittannië is prachtig. Zeker als je de binnenwegen neemt. Dan rij je mijlenlang door een landschappelijk platenboek, ontdek je dorpjes waar je zo een TV serie kunt opnemen. Zie je huisjes met bloemen aan de muren en in de tuinen, waar romantische kleuren elkaar beconcurreren. En we boften met het weer. Zon, warmte, bijna elke dag en nauwelijks regen. Leo reed vrolijk en behendig links en nam de honderden “roundabouts” met gemak. En ik…. ik liet me prinsheerlijk rijden.
Binnenkort vertel ik er uiteraard meer over, maar in de diashow krijg je alvast een indruk wat we zoal gezien hebben:

Deze slideshow vereist JavaScript.

Begin de week met muziek

Posted on by

Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.

Vandaag heb ik gekozen voor Nobelprijswinnaar Bob Dylan. En ja, het is nog steeds het oude liedje… how long must a man…

 

Komwegaan

Posted on by

Samen met schoonzus en zwager vormen wij een clubje met de vrolijke naam “Komwegaan”. En dat doen we dan ook regelmatig. Dat kan natuurlijk nooit gratis, dus hebben wij daarvoor een gezamenlijke girorekening. Daarop storten we maandelijks een bedrag, waarvoor we een straatje van 1/5 Staatsloten kopen. Natuurlijk met de hoop dat die enorme klapper een keer zal vallen. Dat is helaas nog nooit gebeurd, maar wat niet is…. We storten meer dan de loterij kost, dus we sparen wat, winnen kleine bedragen en zo groeit de kas. Daarvan gaat de club dan gezellig op reis 😉 😉 😉
Toen de rekening geopend werd, hebben alle vier leden mee getekend op het formulier van de ING-bank. Natuurlijk met alle mogelijke informatie over wie we zijn, waar we wonen, wanneer we geboren zijn en weet ik al niet meer. Dat moet zo’n bank natuurlijk ook weten.

Maar die informatie moet regelmatig ge-update worden. Laatst kwam er ook weer iets ter tekening en eerlijk gezegd, ik heb het even laten liggen. Maar dan krijg je een aanmaning. Dus stuurden we het gevraagde op. Dachten we. Maar nee, er ontbrak nog iets. En toen kwam er een brief op poten van de Manager Know Your Customer Center. Als we niet als de wiedeweerga dat formulier zouden opsturen, dan werd de rekening geblokkeerd. Nou vraag ik je… We hebben die girorekening al jaren, storten daar regelmatig wat op, er gaan wat bedragen af. Verder gebeurt er niks. Geen duistere overboekingen, geen exorbitante bedragen, geen dubieuze debiteuren, geen rood staan…
Dus was ik zeer pissig en dat heb ik die meneer dan ook in uiterst keurige, maar zeer vinnige bewoordingen laten weten. Wat een omhoog gevallen druiloor!

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Boek

Posted on by

Wie houdt van Downtown Abbey of van Upstairs-downstairs zal zich zeker amuseren met de boeken De dochters van Cavendon Hall en De vrouwen van Cavendon Hall van Barbara Taylor Bradford. Er gebeurt veel in het leven van de kinderen van de graaf, maar echt heel erg opwindend is het niet.

Natuurlijk zijn de meisjes allemaal sprankelend, mooi, betoverend mooi zelfs. Ze hebben het druk met de bals en jachtpartijen. Wat zullen ze aantrekken, wie zal hun danspartner zijn. De mannen zijn mannelijk, drinken whisky en rijden paard. Er lijken geen zorgen te zijn, maar zo verloopt het leven natuurlijk niet. Want niet alleen blijkt het kasteel niet zo stevig meer te zijn, zijn dorpsbewoners niet allemaal even hartelijk en moeten ook adellijke jongens in het leger.

Aardige boeken, niet diepgravend, niet heel bijzonder. Voor op het nachtkastje, want nare dromen krijg je er niet van.

Bewaren

Herinneringen

Posted on by

Toen we een tijdje geleden in Steenwijk waren, wilde Leo ook eventjes kijken in Steenwijkerwold. Daar had hij nog een tijd in dienst gelegen en hij was nieuwsgierig hoe het er daar nu uitzag. De navigatie stuurde ons keurig naar dit bord, midden in het centrum. Leo keek een beetje verdwaasd in het rond. Hij herkende het helemaal niet, was het dan zo veranderd?
Maar nee, volgens die kaart bestond Steewijkerwold zoals hier pas sinds de jaren 80.
De Johannes Postkazerne bleek nu in Darp (gemeente Havelte) te staan. En ook dat was natuurlijk niet ver rijden. Gelukkig dat herkende hij wel, al was de wacht aan de poort vervangen door camera’s en was er ook wat nieuw bijgebouwd. Toch leuk om het weer even gezien te hebben.

En dan is er natuurlijk nog Google, die altijd wel een paar oude foto’s te voorschijn weet te toveren. Zodat we nog even terug in de tijd kunnen reizen…

Bewaren

Bewaren

Boek

Posted on by

Alleen de titel al trok me aan. En toen ik las waar het boek over zou gaan, was ik meteen om. Niet voor niks, want het leest als een trein.
Amanda heeft een winkeltje in vintagekleding in New York en krijgt een hele stapel oude kleding ter verkoop aangeboden. De oude vrouw die de kleding aanbiedt is niet erg spraakzaam en die japonnen zijn wel mooi, maar passen ze nou in haar winkeltje? Dan, als ze de kleding uitzoekt, ontdekt ze een dagboek. Dat moet ze wel lezen en dan beginnen geschiedenis en moderne tijd een beetje door elkaar te lopen. Niks in het leven is toevallig en beslissingen moeten op een bepaald moment genomen worden.
Je switcht van heden naar verleden en het oude New York herleeft. En eindelijk neemt ook Amanda een besluit. Heerlijk boek om bij weg te dromen…

Krullen

Posted on by

Dit is toch een zeldzaam gezicht aan het worden. Her en der in vooral Amsterdam kom je ze nog wel tegen, zoals hier in de Jordaan. Maar ik geloof niet dat er nog zo een bestaat in Rotterdam. Daar waren ze trouwens een beetje anders, van beton vaak. Niet altijd erg fris ruikend, maar voor mannen met hoge nood toch wel een uitkomst.
Ik herinner me nog wel dat mijn vader ook wel eens even ging plassen. Dat ikzelf en mijn moeder het maar moesten ophouden, vond ik vreemd. Helaas, nog steeds is dat niet veranderd. Wij moeten ons heil nog steeds zoeken in een cafeetje of warenhuis 🙁 🙁

Bewaren

Huishouden

Posted on by

Nee, ik vind het helemaal niet leuk, het huishouden doen. Het moet, want anders vervuilen we. Maar ik heb er echt een hekel aan. Het is zo nutteloos, in de zin van  “je ziet er niks van”. Want wat ik vandaag heb gestoft en gezogen, is morgen alweer bedekt met een nieuwe laag stof. De ramen lappen heeft geen zin, omdat het toch weer gaat regenen. En ook aan opruimen lijkt geen eind te komen.
Gelukkig heb ik een man die niet let op elk pluisje, blijmoedig zo nu en dan de stofzuiger hanteert en het verder niet zo heel veel uitmaakt of alles nu wel of niet brandschoon is. Natuurlijk let ik er wel op dat toilet en badkamer schoon zijn, dat we altijd frisse en schone was hebben. Want hekel of niet, plichtsbesef drijft me tot schoonmaken.
Soms denk ik wel eens, na weer zo’n boek vol Engelse landhuizen met rijen bedienden, leefde ik toch maar in die tijd. Maar als kind van een normaal arbeidersgezin zou ik natuurlijk nooit de status van landlady hebben bereikt. Voor mij was er hoogstens een baantje als zoveelste dienstmeid weggelegd.

Dus tel ik mijn zegeningen en haal dweil en poetslap te voorschijn, zet de radio aan en voor ik het weet lijkt mijn huis weer om door een ringetje te halen.