Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Deze week is het een wat vreemde vraag van Cornelis Vreeswijk: Waar gaan wij heen na onze dood? Niet echt een vrolijk begin, maar ja ….
Aan het begin van de Hoogstraat in Rotterdam staat dit gebouw, waar nog druk aan verbouwd wordt.
Eigenlijk staat het er al een hele tijd. Begin jaren 50 werd het opgeleverd en zat er V&D in. Ik kan me nog wel de ingang herinneren en de croquetjes die mijn moeder en ik er zo lekker vonden.
V&D breidde uit, er kwamen verdiepingen op, een groot LaPlace restaurant werd weer later er op gezet.
Toen ging V&D failliet en werd het gebouw gekocht door Hudsons Bay, die er flink verbouwde. Na maanden ging de zaak open, maar snel daarna ging ook Hudsons Bay te gronde en stond het gebouw maanden lang leeg.
Nu wordt het dus weer rigoureus verbouwd en binnenkort komt C&A er met een “flagship store”.
We zullen zien hoe het verder gaat. Maar al die verbouwingen, het lijkt mij kapitaalvernietiging.
Hebben jullie dat ook wel eens? Je hebt grootse plannen om een niet al te leuk karweitje deze dag of week toch echt eens uit te gaan voeren.
Je bent er helemaal op voorbereid, alles staat klaar en dan ineens vind je iets waardoor je meteen van gedachten verandert.
Ikzelf heb maar een klein zetje nodig om huishoudelijke taken voor me uit te schuiven, op de lange baan te zetten en er daarna niet meer aan te denken.
Toch moeten die taken zo nu en dan gedaan worden. Maar zou ik onder de bank een nog niet gelezen boek vinden, was ik ook meteen verkocht. Alles wat ik bedacht had zou ik laten liggen.
Dat is al van kinds af aan. Bij het tafeldekken moest ik tussen het neerzetten van de borden en het zoeken van het bestek altijd nog eventjes lezen. Geen wonder dat mijn moeder me “leesmuseum” noemde.
Eén van de eerste dingen die ons opvielen bij de kringloop was het enorm grote aanbod van boeken, grammofoonplaten, LP’s en DVD’s. Hele kasten waren er mee gevuld en keurig gesorteerd naar genre.
Zo ontdekte ik een hele bak met DVD’s van Midsomer Murders. Maar ik liet ze voor wat het was, al hoefde ik het voor de prijs niet te laten. Voor nog een euro kon ik een DVD-tje meenemen.
Waarom deed ik dat nou niet? Ik maakte een foto van de stapel met het idee er een blog over te maken. En dat doe ik dan nu ook.
Maar thuis bedacht ik dat het natuurlijk stom was dat ik er geen paar had meegenomen, of zelfs een hele serie. Heerlijk amusement voor koude winteravonden.
Tja, daar zit ik dan en kijk een beetje spijtig naar de foto. Nou ja, zonder die serie kan ik ook heel goed leven. Misschien heb ik de meeste afleveringen al een gezien. Maar toch, het knaagt een beetje.
Ik kan natuurlijk nog eens terug gaan. Maar ja, wie weet wat voor verleidingen er dan weer op de loer liggen….
Vlak bij het Rotterdamse Chinatown staat dit beeld van de Reus van Rotterdam.
Ik denk dat ik hem één keer heb gezien en diep onder de indruk was. Want Rigardus Rijnhout was een zeer imposante man. Hij mat 2 meter en 38 centimeter en had schoenmaat 62.
Leo vertelde dat hij een beetje bang was als hij de man zag, maar dat was niet terecht want het was een vriendelijke man.
Het moet absoluut geen pretje zijn geweest om zo groot te worden, maar destijds wist men nog niet wat er aan te doen. Ik denk dat er nu wel medicijnen gebruikt zullen worden of een operatie, want de groeistoornis was het gevolg van een tumor in de hypofyse.
Er zijn nu ook vaak lange mensen, maar zo lang schijnt wel een unicum te zijn, Al was de langste man ooit ruim 2,70 meter.
Het zal wel meer last dan lust zijn, al kun je natuurlijk wel gewoon bij het hoogste keukenkastje. Maar nee, leuk zal het niet wezen.
Even snuffelen bij de kringloop op zoek naar een klein steelpannetje. Dat was snel gevonden, dus konden we naar huis.
Maar zo’n winkel met zoveel kleine dingetjes, daar staat altijd wel wat tussen dat om aandacht vraagt.
Leo vond twee leuke bekers. Het waren waarschijnlijk reclamebekers, maar wel leuk. En met alle boerenprotesten ook wel actueel.
We gebruiken ze nu voor de anijsmelk die we voor het naar bed gaan drinken.
Had ik ze echt nodig…? Nou nee, maar ze hebben al een plaatsje in de servieskast.
Net als de Marjolein Bastin koffiekopjes. Daarvan waren er een paar gesneuveld, nu is de set weer compleet.
Leo en ik waren samen bij de tandarts en binnenkort moet er bij ons alle twee nog wat gebeuren. Daarvoor wilden we een afspraak maken. Geen probleem zou je zeggen. Maar nee.
De afspraak die ik wilde maken kwam op het conto van Leo. Daarna werd er een afspraak gemaakt voor mij en ook nog wat andere afspraken zoals de mondhygiëniste. Het werd een beetje rommelig, maar uiteindelijk was alles geregeld. En thuis konden we het nog nakijken op de mail. Geen probleem dus.
Inderdaad stonden thuis de afspraken ook al op de mail. Maar wat was nou wat? Allemaal afkortingen die ons niks zeiden.
En daar kwamen ze weer, De 5 W’s: de gouden regel voor het plannen of vaststellen voor een afspraak, vergadering of wat dan ook. Wie, Wat, Waar en Wanneer zijn de belangrijkste. Daarna komt Waarom en misschien ook nog de 6e W, als laatst (maar niet het onbelangrijkst) Wat gaat het kosten?
Het is toch een simpele regel en goed te onthouden.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Laten we deze week beginnen met Sting: Shape of my heart.
Gisteren waren we naar het Rotterdamse Chinatown op de West Kruiskade. Die is al dagen versierd met rode lampionnen in de bomen. Want de Chinezen vieren nu oud- en nieuw. Het jaar van het konijn is begonnen.
Overal in de stad staan dan ook grote konijnen, die door kunstenaars versierd zijn.
Natuurlijk is er geen nieuw jaar in te luiden, als het oude jaar niet wordt verjaagd met luide knallen. En ja hoor, daar gingen de 1000-knallers de lucht in, onder toeziend oog van de politie en brandweer.
En kwam draken er nog een schepje bovenop doen met luidruchtige en kleurrijke drakendansen.
Het was weer eens gewoon druk en er heerste een gezellig sfeertje. Hopelijk brengt dat Chinese konijn dit jaar naast voorspoed ook wat vrolijkheid.
Zomaar onderweg met de wandelclub naar onze koffiestop ontdekte ik deze zwam.
Wel vaker zie ik grote zwammen op boomstronken, maar meestal zijn die een beetje vuilwit. Zo’n grote inktzwarte had ik nog nooit gezien.
Dit soort zwammen rangschik ik gemakshalve maar onder “elfenbankjes”, maar dat is natuurlijk helemaal fout.
Gelukkig kun je via “Google lens” enigszins nagaan wat voor soort het is en zo ontdekte ik dat het een soort vuurzwam is. Hij groeide op een stronk van een knotwilg.
Ach, het maakt natuurlijk niet uit hoe de naam precies is.
Ik vond hem in ieder geval waard om op de foto te zetten.
Geen vrolijke kleur, maar wel bijzonder.
