|
Toen mijn schoonmoeder overleden was, mocht ik haar oude kookboek (uitgave 1938) hebben. Het was beduimeld, zeer vaak gebruikt en daardoor enigszins uit elkaar gevallen. Maar met veel geduld heb ik het blad voor blad gerepareerd en nu staat het weer in mijn kookboekenkast. Vandaag een recept hieruit: |
|
Bitterkoekjespudding
Het is vandaag in Nederland en Vlaanderen GEDICHTENDAG.
Dit gedicht van Simon Vestdijk stond vorig jaar ook al op mijn oude blog:
Dijk bij avond
Een grenspaal op een klinkerband,
De zee verneveld naast het land.
Hard glibb’rig grauw, een dos van wier:
Bazalt in mijlen, kier na kier.
Ontel’bre vochtige ravijnen,
Waar binnendieren in verkwijnen.
De steenen huid ziek overtogen
Met ringen mos, die geel verdrogen.
Het gras in welf, wat daar nog weidt?
Iets wits en levends, schaap of geit?
Maar zelfs de stormbal geeft geen taal
Of teeken aan zijn klamme paal.
O kuststreek zonder slot of zin,
Gelijk aan ’t einde het begin,
Waar in een eeuw geen branding sloeg,
Stort in, verdwijn, het is genoeg.
Simon Vestdijk (1898-1971)
HAAST, het lijkt wel de plaag van deze tijd. “Nee, dan kan ik niet…, ik heb het veel te druk…, helaas, geen tijd gehad….”
Iedereen (ook ik) maakt zich er aan schuldig. Maar is die haast niet van alle tijden?
haastig of rustig?
In een oud kookboek van mijn schoonmoeder vond ik een knipsel uit de EVA, met deze advertentie. Ik schat zo ergens van rond 1960.
Vader, die zich -met zijn ogen op de klok- in zijn jas hijst en geen tijd heeft voor ontbijt. Daarnaast het plaatje hoe het eigenlijk zou moeten zijn: moeder, geheel opgedoft (ja, ja), kijkt met verliefde blik naar de kalme man, die zijn (door haar toebereide…?) ontbijt van overheerlijke havermoutpap verorbert.
Idyllisch toch? En anno nu? Links moeder én vader die zich in hun jassen hijsen. Maar dan rechts: moeder én vader samen relaxed aan het kant-en-klare (drink)ontbijt. De laptops op de tafel, met de autosleutels er naast. Helemaal 2010!
Ik kan de advertentie zo maken 😉
In 1997 gingen Leo en ik voor het eerst naar China. Dit is een herinnering aan onze eerste dag in Sjanghai.
| Meteen als we het vliegveld van Shanghai verlaten, overvalt me de volkomen tegenstelling met wat ik verwachtte te zien. De wegen zijn ruim, vol met auto’s en lage huizen zie je niet. Wel flats, de een nog hoger dan de andere. Het enige waarin deze stad, zo op het eerste gezicht, verschilt met een westerse stad zijn de reclameborden langs de weg. De opschriften zijn niet te lezen voor ons, alhoewel ook daar de westerse reclames intussen oprukken. Volop Coca Cola, Pepsi en andere bekende merken. Ik voel me teleurgesteld. Daarvoor ging ik niet naar China. Ik had gedacht typische oosterse huizen aan te treffen. Toch realiseer ik me dat dit het China van nu is. Snel veranderend en op weg naar de 21e eeuw. Ik vraag me af of we eigenlijk toch nog te laat zijn? Zullen we nog wel iets van het oude China aantreffen? Maar goed, we zijn moe van de reis en moeten duidelijk even acclimatiseren. Ik laat het allemaal maar op me af komen. |
 gescand uit ons fotoboek |
| De bus zoekt intussen zijn weg door het drukke verkeer, waar nauwelijks regels te ontdekken zijn. Alles rijdt kriskras door elkaar en de chaos lijkt enorm.
In het hotel wacht me alweer een teleurstelling. Of nou ja teleurstelling. Ik had een heel ander hotel verwacht. Kleiner, authentieker, viezer misschien wel. Maar gelukkig is het schoon, zeer schoon zelfs en van een bijna overdadige luxe. De kamer is ruim, voorzien van radio, tv en een zitje. In de badkamer hangen badjassen, er staan slippers en een hele schaal met zeepjes, kammen, tandpasta en badschuim. We frissen ons even op en komen even later op de kamer van de reisleidster bij elkaar om het programma door te nemen. En dan kunnen we er op uit. |
|
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer een:
Alles lukt hen die mild en vrolijk zijn.
Voltaire
|
Bloggen is meer dan schrijven en publiceren op internet. Het is de hedendaagse manier van contact leggen met anderen. Het kan gebeuren dat een bericht tegelijkertijd door je buurman, je neef in Amerika en door een onbekend iemand in Australie gelezen wordt. Alsof jouw woorden op een vliegend tapijt door de wolken glijden. Al surfend kom je vanzelf op allerlei leuke sites terecht. Ik vind het heel fascinerend en kan er uren zoet mee zijn. Het is leuk als er regelmatig bezoekers op je website komen. Hoe meer hoe liever natuurlijk. En hoewel je in de statistieken kunt zien hoeveel het wel er waren, gaat er niets boven een reactie met een paar persoonlijke woorden. |
|
|
Dat is ook de opzet van het One World One Heart-event. Van 25 januari tot 15 februari 2010 kunnen bloggers over de gehele wereld op ontdekkingstocht gaan en telkens andere sites ontdekken. Ook ik doe daar graag aan mee. Wil je meer weten, klik dan op het OWOH-logo of de link hierboven voor meer informatie. Elke unieke bezoeker die commentaar bij dit bericht achterlaat, maakt kans op een (zelfgemaakt) cadeautje. Je kunt reageren tot vrijdag 12 februari 2010 – 24.00 uur. Daarna tel ik de reacties en trek er drie winnaars uit. Zij krijgen één van de volgende presentjes:
Vergeet vooral niet je e-mailadres te vermelden, zodat ik je kan bereiken als jouw reactie wordt uitgeloot. (Je e-mailadres wordt niet in je commentaar getoond, maar krijg uitsluitend ik te zien). Ik hoop dat veel bezoekers de weg naar mijn site weten te vinden. Ik ga snel op zoek naar wat anderen zoal vertellen. P.S. Het plaatje van de fakir op zijn vliegend tapijtje heb ik `geleend` van de Efteling en met Photoshop bewerkt. Ik hoop dat de fakir het me niet kwalijk neemt dat ik hem heb ingezet om mijn blog wat meer aandacht te geven.
 Eén van deze setjes kun je winnen - one of these sets you can win
|
|
|
Blogging is more than writing and publishing on the World Wide Web. It is about making contacts with others all over the world. At the same time your message can be read by your neighbour, your brother who lives in America and a complete stranger somewhere in Australia who stumbles upon your site. As if your words are flying through the sky on a magic carpet. The more I am surfing, the more I meet other people. It can keep me happily occupied for hours. . It is great fun to see that people are visiting the site. The more the better. From stats you can see who many they were, but the best thing that can happen is a personal comment. That is the aim of the One World One Heart-event. From January 25th untill February 15th, 2010 bloggers from all over the world will explore the internet and discover sites they had no idea of. And I gladly participate.I you want to know more, please click on the OWOH-logo or the link above in this post. Every unique visitor who leaves a (small) comment, has a chance to win a (handmade) giveaway. You can leave you comment until February 12th, 2010 – 24.00 hrs (GMT). From then on I will count the posts and draw three winners. They will receive one of the following giveaways:
Please do not forget to fill in your e-mail address, so I can reach you if you be a winner. (Your e-mail address will be hidden. Only I can see it) I really do hope a lot of visitors will find the way to my site. I myself start surfing on the search for new acquaintances. P.S. The image of the fakir on his Magic Carpet was “borrowed” from The Efteling, a Dutch “wonderland”. I hope the fakir does not mind I brought him into action to draw attention for my blog. |
|
 SPA: Time for a chat |
Er is altijd even tijd om bij te kletsen met een vriendin. Dat was de inspiratie voor deze kaart. En TIJD is het thema voor deze zondag bij Sunday Postcard Art
You can always find time to chat with a friend. It is my inspiration for this card. En TIME is the theme this day with Sunday Postcard Art |
schijn bedriegt
Zo op het eerste gezicht lijkt dit geen plaats waar je enthousiast over kunt worden. Maar schijn bedriegt.
Deze foto werd genomen in april 2007 in Essen (Dld). In het Ruhrgebied, ook wel bekend als de “Kolenpot”. Maar kolen worden er al tijden niet meer gedolven.
Het gebied is eigenlijk heel aantrekkelijk geworden.
Wij hebben er prachtig gewandeld, al is fietsen ook heel goed te doen.
Musea en winkels te over, maar er zijn genoeg plekken waar rust heerst. Zoals in Kettwig, waar nog heel veel vakwerkhuizen staan.
Niet voor niets is het Ruhrgebied uitgeroepen tot Culturele hoofdstad 2010.
Had ik de opgave van vorige week te moeilijk gemaakt? Pas op de laatste nipper kwam er een goed antwoord, van Margreet. Zij wist het antwoord: het logo van Starbucks en verdient daarmee 1 punt.
De nieuwe opgave luidt: wat is dit:
Antwoorden kan alleen via de mail: spelletje@knutzels.nl
Een recept voor kleine gehaktballetjes, die het uitstekend doen op een feestje. Maak er gerust een heleboel en bewaar wat je niet direct gebruikt in de diepvries.
|
 dronken balletjes |
Dronken balletjes(Borrelhapje voor ca. 4 personen) 250 gram rundergehakt of half om half gehakt 1 theelepel bloem 20 gr. ansjovis uit blik 1 eetlepel tomatenpuree een klontje boter 1 eetlepel olijfolie scheutje rode wijn of wijnazijn
|
| Prak de ansjovis fijn in een kom, doe het gehakt, bloem en tomatenpuree erbij en meng het goed door elkaar.
Draai er kleine balletjes van (ongeveer ter grootte van een knikker)
Bak de balletjes in de boter met olijfolie aan en voeg de (wijn)azijn toe. Bak verder in ca. 8 tot 10 minuten gaar.
Serveer ze met een schaaltje tomatenketchup om in te dippen.
Uit: “Koken onder invloed” van Ben Canaider en Greg Duncan Powell. ISBN 978-90-5897-848-6 |
|
