 |
Deze deur is de toegang tot één van de duurste gebouwen in Rotterdam, de flat Montevideo op de Wilhelminapier. Een prachtige locatie, met een schitterend uitzicht en natuurlijk navenante prijzen voor de appartementen. |
Maar wat schrijf je op het verhuisbericht:
wij zijn verhuisd naar het LANDVERHUIZERSPLEIN.
Hadden ze voor zo’n locatie nou geen deftiger naam kunnen bedenken?
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:
Woorden van vriendelijkheid kunnen kort en gemakkelijk worden uitgesproken, maar hun echo’s weerklinken voor eeuwig. Moeder Teresa
|
| Op bezoek in Antwerpen troffen we een aantal jaren geleden dit stilleven aan.
De eigenaar van het huis is fotograaf, maar ik betwijfel of hij met opzet zo’n mooi gerangschikt plaatje heeft willen maken. Ik gok er op dat het gewoon toevallig zo was. |
 |
| De opgave van vorige week toonde een klein gedeelte van een filmposter.Ik wist niet zo goed of het eigenlijk wel herkenbaar was, maar het bleek niet al te moeilijk.
Bettie, Henk en Yvonne herkenden het detail meteen: Gone with the wind, met Clark Gable en Vivien Leigh. De nieuwe computer is inmiddels geïnstalleerd en alle oude bestanden zijn overgezet. Dus ook de scorelijst rechtsonder, die weer helemaal bijgewerkt is. |
 |
 |
Deze week zocht ik op internet naar bankbiljetten. Ik vond deze met het portret van een ernstig ogende man. Wie mag dit dan wel wezen?
Antwoorden kunnen, uitsluitend per e-mail, worden gezonden aan: |
| Het schoonheidsideaal van vroeger was een wespentaille. En om die te bereiken hesen vrouwen zich in corsetten, die met lange veters werden ingeregen. Ik zie het korset van mijn moeder nog liggen in het kleine slaapkamertje. Van oudroze katoen, met een lange rij gaatjes en lange veters…. Erg sexy zag het er niet uit. Integendeel, ik heb sindsdien een afschuw van dat soort roze.
Later kwamen de stepins, met jarretelles eraanvast. Als tiener droeg ik er ook een. . Maar na een tijdje ging hij de vuilnisbak in. Liever natuur dan zo’n onding! Nu zie ik op de TV en in allerlei reclameblaadjes weer zulk soort dingen opdagen. De fabrikanten verzinnen er mooie namen voor, maar het blijft toch een benauwend, ingebakerd te zijn. Maar alleen voor vrouwen. Waarom? Er zijn toch ook zat mannen die hun (bier)buikje zouden kunnen verhullen met zo’n elastieken koker. |
 |
 |
Bij De Slegte zag ik vorige week bij de tweedehands boeken Dr. Doolittle staan. Meteen was ik weer kind, thuis op de grond naast de kachel. Helemaal verdiept in het verhaal van de man die praten kon met dieren.
Ik vond lezen heerlijk. Eerst huurde ik boeken uit het kleine bibliotheek-winkeltje tegenover ons. Elke week één deel. Dat leverde de eigenaar de bijnaam “Perdeel” op. Er was een serie over een Engels kostschoolmeisje, maar haar naam is me ontschoten. Toen Joop ter Heul, de boeken van Top Naeff, die zo triestig konden zijn. En niet te vergeten de boeken die mijn zus nog had, zoals “Stans van de vijfjarige”. Later in een opruimbui verkocht, jammer! |
Maar al gauw was me dat niet genoeg en kreeg ik een abonnement op de Gemeentelijke Jeugdbieb.
Daar ontdekte ik de boeken van Jean Plaidy, over historische figuren zoals Catharina de Medici, Isabella van Castilië en Hendrik VIII. Urenlang kon ik me verliezen in de geschiedenis. Ook las ik graag biografieën over schilders en zo.
Inmiddels kan ik me een leven zonder boeken niet meer voorstellen. Op vakantie gaan er altijd een paar mee. Nu vooral detectives, maar ook nog steeds historische romans. Zoals de boeken van Tracy Chevalier. En boeken over het leven in China of Japan. Er is genoeg te vinden, dus vervelen hoef ik me niet.
| Wie er niets voor voelt om zich wekelijks in allerlei bochten te wringen op een yogamatje, kan nu deze koekjes bestellen.
Ze moeten uit Amerika komen, stonden in het blad van Oprah Winfrey en zullen dus wel een hit zijn. Dik zul je er wel niet van worden, want een doos met deze 10 stuks kost maar liefst $ 35,00. Die eet je dus niet hap-snap achter elkaar op. |
 |
Wie ze wil proeven, hier kun je ze bestellen. Maar ik wacht nog even 😉
Ik ga morgen wel weer gewoon naar yogales!
| Een kennis vertelde dat er op zijn werk een onnoemelijk aantal formulieren met elk hun eigen code werd gebruikt: P45, P60, P11D en nog veel meer.
Op een dag stond hij in de kantine en bestudeerde het lunchmenu. “Goeie genade, ze hebben nu ook al codenummers aan het eten gegeven. Wat in vredesnaam is een “P122A”? Een behulpzame collega legde het uit: dat heet een PIZZA.
|
 |
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:
“Bijna alles wat u doet is onbelangrijk, maar het is erg belangrijk dat u het doet.”
|
Vorige week waren we in Brugge en hadden het mooiste weer van de laatste weken.
En dan is het leven verrukkelijk. In het zonnetje, op een terrasje, geen haast, geen verplichtingen en zo’n heerlijk kopje koffie.
