Nieuwsgierig

In Beekbergen kwamen we langs een stukje kaalgeslagen bos. Maar op het lege stuk stonden nog allerlei palen met trechters erop. En aan één van de overgebleven bomen hing een plakkaat.

En omdat ik nogal nieuwsgierig van aard ben, moest ik dat natuurlijk vastleggen. Het bleek te gaan om een onderzoek naar de “effecten van houtoogst op de voedingstoffenbalans in bossen“.

Tegenwoordig moet er ook van alles uitgezocht worden. Er zullen wel een aantal studenten druk bezig zijn met het onderzoek. Toen niet hoor, het was tenslotte vakantie. En misschien doen ze dat onderzoek wel via een computer. Er is tegenwoordig zoveel mogelijk.

Maar ik vond het wel fijn dat die bomen niet zomaar lukraak gekapt werden. Want zoveel bos hebben we tenslotte niet. En eenmaal gekapt, duurt het toch een flinke tijd voordat er weer zo’n flinke boom staat.

Nu maar hopen dat niet na vele jaren blijkt dat we die bomen beter hadden kunnen laten staan.

Plant

Een paar maanden geleden kreeg ik deze plant cadeau van zoon en schoondochter. Hij was toen wel een klein beetje kleiner, want hij groeit als kool.

Het is een Ctenanthe, een soort Calathea. Ik dacht dat het een lastige plant zou zijn, maar tot nu toe lijkt dat niet zo te zijn.

Hij verlangt geen zon. Dat komt mooi uit, want op het tafeltje waar hij staat komt de zon nooit. Wel is het er licht, omdat het dicht bij de schuifpui is. Verder verlangt hij maar één keer in de week een flinke scheut water en een keertje per maand wat mest. Hij mag gesproeid worden, wat ik natuurlijk zo nu en dan doe. Maar elke dag verlangt hij dat dan weer niet.

‘s-Morgens zijn de bladeren wat naar beneden gericht, maar tegen de avond lijkt het wel of hij zich opricht. Het schijnt dat als je heel stil bent, je dat bewegen van de bladeren kunt horen. Maar dat is te subtiel voor mijn oren.

Nu nog kijken hoe hij zich in de winter houdt. Dat kan misschien wel een beetje lastig worden, zo naast de convectorput. Maar dan zoek ik wel weer een andere plek.

Pauperparadijs

De volgende nachten logeerden we in een hotel in Drenthe.

Eigenlijk wilden we wandelen, maar regenbuien haalden een streep door de plannen. Dus besloten we naar Veenhuizen voor een bezoek aan “De kolonie van Weldadigheid” en het gevangenismuseum.

Helaas lukte het ons niet een tijdslot te reserveren. Alles was al vol.

Tussen buien door liepen we langs de huizen, waar vroeger de “paupers” in woonden. En bekeken we de andere gebouwen, vaak voorzien van een in steen gehouwen opschrift. “Orde en tucht” of “Werkzaamheid”. De paupers hadden het ongetwijfeld beter dan in de goot, maar of het nou echt zo veel vrolijker was…

Bij een volgend bezoek aan Drenthe willen we nog wel eens in Veenhuizen gaan kijken.

Het is toch onvoorstelbaar in deze tijd dat je mensen zo maar kunt verbannen om ze een “heropvoeding” te geven. Zoeken we wel een droge dag uit 😉

Later zag ik dat je in de archieven kunt zoeken naar je pauper-voorouders.

Wel apart om te ontdekken dat verre familie misschien wel daar vandaan kwam.

Tentoonstelling

Van Beekbergen reden we eerst naar Gorssel, waar het Museum More is. Dit is het grootste Nederlandse museum voor modern realisme. Maar we kwamen niet voor de eigen collectie maar voor de overzichts-tentoonstelling van Konrad Klapheck.

In 1974 hielp ik in Museum Boymans-van Beuningen mee met het realiseren van een tentoonstelling van een toen nog jonge Klapheck. Ik herinner me nog dat ik enorme lappen tekst van hem moest uitwerken voor de catalogus. Dat ging toen nog op een gewone elektrische schrijfmachine en het was een enorm karwei. Blijkbaar was hij tevreden, want want ik kreeg er zomaar een cadeautje voor.

Der Chefideologe – De chefideoloog -1965
olieverf op doek
Galerie Haas, Zürich

Klapheck’s werk was destijds nogal bijzonder. Hij schilderde en tekende voornamelijk machines, die voor hem mensen vertegenwoordigden. Ik vond ze vooral indrukwekkend en dat vind ik nog steeds.

In de loop der tijd is de schilder overgegaan op het schilderen van mensen. Maar die lijken dan weer nogal machinematig te zijn. Daarbij zijn de scenes vaak zeer erotisch, misschien wel pornografisch te noemen. Het levert vervreemdende beelden op.

De tentoonstelling was prachtig en -zoals heel veel van Klapheck’s werk- tegendraads van nu naar vroeger opgebouwd.

Even er tussenuit

Een paar daagjes weg. Even weg uit de alledaagse sleur. Niet naar het buitenland, maar naar de Veluwe, Beekbergen, in een hotel.

En we wandelden. Roken soms al een beetje de herfst. Zagen ook dat de bessen al kleur hadden, dat de bladeren minder groen en soms al wat rood, bruin of geel werden. Hier en daar stonden al weer wat paddenstoelen en de hei had al een paarse gloed.

We lieten ons lekker verwennen, zaten op terrasjes, aten pannenkoek en nog meer. Heerlijk ontspannen en zonder zorgen.

Wandelen

Met het mooie weer van vorige week hadden we wel zin in een wandeling. Dus gingen we maar weer eens naar Trompenburg Arboretum.

En donderdag is wandeldag met de Ganzenpas. Altijd goed voor een paar kilometers.

Ook vrijdag lonkte de natuur en reden we naar het Loetbos in de Krimpenerwaard.

Driemaal lopen in het groen, maar met een wisselend decor.

Frisse lucht in de longen en wind door de haren.

Gewoon lekker uitwaaien.

Wegenkaart

Weet je nog, vroeger? Toen we op weg gingen met een wegenkaart, zo’n boekwerk, en dan maar zoeken. Het lukte niet altijd feilloos overal je weg te vinden. Nu gaat het heel wat makkelijker met de navi. Maar ook daar kleven wel nadelen aan, vind ik.

Het is zo jammer dat je altijd een door een ander uitgezochte weg rijdt. Ik zoek graag zelf, met het risico ergens hopeloos te verdwalen of een keer te moeten terug- of omrijden.

Maar sinds kort hebben we weer een wegenatlas in de auto. Stiekem denk ik dat Leo vooral helemaal verlekkerd was door dat kleine Kevertje op de voorplaat.

Het is een boek uitgegeven door de ANWB, met een schaal van 1 op 100.000. Eén centimeter op de kaart is dus één kilometer in het echt. En daarmee kun je heerlijk een leuk tripje plannen. Niet de geijkte wegen maar zelf de kleine weggetjes opzoeken.

Vorige week gingen we naar het Loetbos, gewoon over de grote weg. Maar terug naar huis namen we die heerlijk smalle binnenweggetjes. En zo kwamen we in Stolwijk terecht, waar we stopten voor een ijsje en een stuk Stolwijkse kaas kochten. En verder langs de IJssel, waar we eigenlijk nooit komen. Dichtbij huis en toch er helemaal tussenuit!